บทที่ 484 ขาชาแล้ว

บทที่ 484 ขาชาแล้ว

หานมู่จื่อ “......”

ให้หมอนไปกับเขา เขาไม่นอน แต่ดันให้ตัวเองนั่งลงตรงนี้ที่เอาไว้เป็นเบาะรองให้เขานั่ง

เยี่ยมไปเลย คิดแล้วมันช่างงดงามจริง ๆ

หานมู่จื่อบ่นพึมพำในใจ แต่กลับไม่ได้มีการต่อต้านใด ๆ อย่างไรก็ตามก็มีหมอนนุ่มๆอยู่บนขา ที่ด้านหลังก็ยังมี เธอไม่อึดอัดเลยที่ต้องนั่งแบบนี้ เพียงแค่ให้เขาได้พึ่งพามัน

เย่โม่เซินไม่สบายใจที่ต้องพึ่งพาอาศัยแบบนี้ แต่ก็ยังดีกว่าการนั่งตัวตรง และระหว่างลมหายใจก็ล้วนแต่เป็นลมหายใจของผู้หญิงคนนี้

รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ในห้องผู้ป่วยนั้นเงียบไปชั่วระยะหนึ่ง หานมู่จื่อก้มลงมองบนแผ่นหลังของผู้ชายหนุ่มวัยรุ่นที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้ เขานอนคว่ำอยู่แบบนี้ ดังนั้นเธอจึงสามารถเห็นด้านหลังของเขาได้

นึกถึงบาดแผลที่ได้เห็นเมื่อตอนบ่าย หานมู่จื่ออดไม่ได้ที่จะต้องปิดตา

อย่าไปคิดถึงมันอีกเลย นอนเถอะ

เธอพร้อมที่จะให้เขาได้นอนหนุนขาอยู่ทั้งคืน ดังนั้นจึงได้เอนตัวพิงไปด้านหลัง เงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาลง ในไม่ช้าก็หลับไป

อาจจะเป็นวันที่มีเรื่องที่น่ากลัวเกินไป ดังนั้นจึงใช้เวลาไม่นานหานมู่จื่อก็ได้หลับไป ในความฝันนั้นเย่โม่เซินได้ช่วยปกป้องเธอจากน้ำกรด

อีกทั้งในฝันนั้น เย่โม่เซินยังเจ็บมากกว่าความเป็นจริง ทำให้หานมู่จื่อตกใจกลัวมาก เธอประหม่ามากจนเหงื่อออกไปทั้งตัว และลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก หานมู่จื่อพบว่าหลังของตนเองเปียกโชก แต่ในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดมาก หานมู่จื่อก้มลงมอง ก็เพิ่งจะเห็นว่าเย่โม่เซินได้นอนหลับสนิทอยู่บนหมอนที่ขาของเธอ

หานมู่จื่อไม่กล้ารบกวนเขา หันศีรษะเล็กน้อยเพื่อมองนาฬิกาบนข้อมือตนเอง ก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาตีสามกว่าแล้ว เป็นเวลาเท่านี้แล้วหรือนี่ ยังเหลือเวลาอีกนานกว่าจะถึงเวลาเช้า

เธอมองลงไปยังเย่โม่เซินอีกครั้ง

จากมุมมองของเธอ สามารถมองเห็นขนตาอันยาวของเขาสะท้อนกับแสงไฟและเงารอบดวงตาของเขา เนื่องด้วยอาการบาดเจ็บ จึงทำให้ใบหน้าของเขาดูซีดเล็กน้อย แม้แต่ริมฝีปากก็ไม่มีสีของเลือดฝาด นอนอยู่ที่ตรงนั้นเหมือนกับผู้ป่วยที่อ่อนแอมาก

เขาที่เป็นแบบนี้ มองดูแล้วเขาดูอ่อนแรงมากอย่างหาอะไรเปรียบไม่ได้ และเขากลับใช้ความอ่อนแอนี้มารั้งเธอให้อยู่ที่นี่

เย่โม่เซิน นายคิดจะทำอะไรกันแน่

ใช้วิธีการแบบนี้เพื่อรั้งให้เธออยู่ เพียงแค่ให้ได้นอนหลับใกล้ๆเธอ การแสดงออกก็เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

ไม่รู้ว่า ยังรู้สึกเขายังมีความรักให้กับตัวเองมากเท่าใด

แต่ หากเขาชอบเธอมากจริง แล้วทำไมเมื่อห้าปีก่อนเขาถึงทิ้งสัญญาการหย่าร้างให้เธอแบบนั้น จากนั้นเขาก็ไม่ยินดีจะพบกับเธออีกเลยแม้สักครั้ง

เมื่อคิดถึงจุดนี้ หานมู่จื่อก็หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ดูเหมือนว่าจะยังคงติดอยู่ให้ห้วงความทรงจำอันเจ็บปวดนั้น

ทั้งชีวิตนี้ เธอไม่อยากจะสัมผัสมันเป็นครั้งที่สองอีกแล้วจริง ๆ

*

เมื่อแสงแดดแรกยามเช้าตรู่ได้ปรากฏขึ้น เย่โม่เซินได้ตื่นขึ้นมาแล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้ขยับตัว เขายังคงนอนอยู่บนหน้าตักของหานมู่จื่อเหมือนดังเช่นเมื่อคืน

เมื่อตอนที่ตื่นขึ้นมากลางดึกก็พบว่าเธอกำลังนอนหลับสนิทอยู่ตรงนั้น เขาจึงลุกขึ้นนั่งด้วยตัวเองสักพัก เฝ้าดูการหลับอันสงบนิ่งของผู้หญิงคนนั้นอยู่ตลอดเวลา

น่าแปลกมาก แม้ว่าผ่านมาแล้วห้าปี แต่ผู้หญิงที่หน้าสดคนนี้ไม่ได้ด้อยลงไปกว่าเมื่อห้าปีก่อนเลย ตรงกันข้ามเธอกลับมีความมั่นใจในตัวเองมากกว่าแต่ก่อน ดังนั้นระหว่างคิ้วและดวงตานั้นจึงมีสไตล์เป็นของตัวเอง ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหล

จากนั้นเย่โม่เซินก็แอบจูบลงบนมุมปากของเธอ

เพียงแต่ว่าเป็นเพราะแผลของเขานั้นสาหัสรุนแรง ดังนั้นเขาจึงไม่รนหาที่ตายอีกต่อไป

รอจนท้องฟ้าสว่าง เขาก็เอนกายคว่ำหน้ากลับลงไปยังหมอนบนขาของผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง เอนกายใกล้ชิดอยู่ตรงนั้น

หากว่าในเวลาปกติเธอเงียบสงบได้เหมือนกับตอนหลับก็คงจะดี เขาก็ไม่อยากจะปวดหัวแบบนั้นอีกแล้ว