ตอนที่ 488
บทที่ 488 ทิ้งผมไว้คนเดียวที่โรงพยาบาล
October 21, 2026
บทที่ 488 ทิ้งผมไว้คนเดียวที่โรงพยาบาล
“หม่ามี๊ แม่จะไปดูแลคนป่วยที่โรงพยาบาลเหรอ ทำไมล่ะ” เสี่ยวหมี่โต้วเอียงศีรษะ ทำท่าทางดูงุนงง
การโกหกเมื่อกี้นี้เพิ่งถูกเขาจับได้ หานมู่จื่อไม่อาจจะพูดโกหกต่อหน้าเขาได้อีก ดังนั้นจึงไม่อยากจะโกหกเขาอีก
“เพราะคนคนนั้นช่วยหม่ามี๊เอาไว้ ถ้าไม่ได้คนคนนั้น ตอนนี้คนที่ต้องไปนอนในโรงพยาบาลก็คงเป็นหม่ามี๊ของลูก การเป็นคนเราต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ เขาช่วยหม่ามี๊ไว้ ดังนั้นหม่ามี๊จึงต้องดูแลเขาที่โรงพยาบาล ลูกเข้าใจความหมายที่หม่ามี๊พูดไหม” หานมู่จื่ออธิบายให้เขาฟังอย่างอดทน ดวงตาทั้งคู่ของเสี่ยวหมี่โต้วเหมือนลูกแก้วสะอาดที่ไม่มีสิ่งใดปลอมปน
หลังจากได้ยินหานมู่จื่อพูด เขาก็พยักหน้า “อื้ม อย่างนั้นผมจะไปกับหม่ามี๊”
ได้ยินแบบนั้น หานมู่จื่อก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป พูดโพล่งออกมาทันที “ไม่ได้”
เสี่ยวหมี่โต้วสงสัย “ทำไมล่ะหม่ามี๊ ถ้าคนนั้นเป็นผู้มีพระคุณของหม่ามี๊ เสี่ยวหมี่โต้วเป็นลูกรักของหม่ามี๊ อย่างนั้นลูกก็ควรจะไปที่โรงพยาบาลกับหม่ามี๊สิ!”
หานมู่จื่อ “......”
จู่ๆเธอก็รู้สึกว่าคำพูดของเสี่ยวหมี่โต้วทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เพียงหาเหตุผลอื่นมาหักล้างเขา
“ไม่ได้หรอกนะ โรงพยาบาลเป็นสถานที่ที่ไม่ใช่ทุกคนจะเข้าไปได้ ในนั้นมีผู้ป่วยอยู่เยอะแยะ มีเชื้อโรคมากมาย ลูกยังเป็นเด็ก ภูมิต้านทานยังต่ำ ไปที่นั่นอาจจะไม่สบายได้ง่ายนะ”
เสี่ยวหมี่โต้ว “จริงเหรอครับ”
“อื้ม ถ้าไม่เชื่อลูกลองถามน้าเสี่ยวเหยียนดูสิ”
“นี่เป็นเรื่องจริง” เสี่ยวเหยียนพยักหน้า “จริง ๆแล้วโรงพยายาลไม่ใช่ที่ที่ดีอะไรหรอกนะ ถ้าหากว่านายป่วยก็สามารถจะไปได้ ถ้าหากว่าไม่ได้ป่วย อย่างนั้นก็ไม่ต้องไป อีกอย่างตอนนี้นายยังเด็กมาก หากว่านายไปด้วย หม่ามี๊ของนายยังต้องดูแลนาย แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปดูแลผู้มีพระคุณ หากว่าเสี่ยวหมี่โต้วต้องการจะช่วยหม่ามี๊ตอบแทนคุณคนนั้น รอให้เขาออกจากโรงพยาบาลก่อนแล้วค่อยให้หม่ามี๊เชิญเขามากินข้าวด้วยกัน...”
พูดถึงจุดนี้ เสี่ยวเหยียนชะงัก เธอก็ตกใจพูดไม่จบ สีหน้าเก้อเขินมองไปยังหานมู่จื่อ จากนั้นก็รีบเปลี่ยนเรื่องทันที
“เอาล่ะ นี่ก็สายมากแล้ว ฟ้ากำลังจะมืดแล้ว เสี่ยวหมี่โต้วนายรีบกลับบ้านกับฉันเถอะ”
เสี่ยวหมี่โต้ว “อื้ม อย่างนั้นหม่ามี๊...ผมกลับบ้านกลับน้าเสี่ยวเหยียนก่อนนะ”
“อื้ม หานมู่จื่อแตะศีรษะของเสี่ยวหมี่โต้ว โอบกอดเขาอย่างอาลัยอาวรณ์ “คืนนี้ก็หลับให้ฝันดีนะ รอหม่ามี๊กลับมาตอนเช้าแล้วจะพาลูกไปเล่นที่สนามเด็กเล่นนะ”
“คำพูดนั้นของหม่ามี๊พูดแล้วก็แล้วกัน ครั้งก่อนแม่บอกจะพาเสี่ยวหมี่โต้วไปเล่นที่สนามเด็กเล่นเพื่อฉลองวันเกิด แต่ก็ยังไม่ได้ทำเลยนะ”
หานมู่จื่อ “......”
“โอเค ไปกันเถอะ” เสี่ยวเหยียนอดไม่ได้ที่จะอุ้มเสี่ยวหมี่โต้วขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขนของเธอแล้วเดินออกไปข้างนอก กลัวว่าหากปล่อยไว้เสี่ยวหมี่โต้วคงจะกวนหานมู่จื่ออีกเป็นครึ่งวันแน่
เธอยังคงเข้าใจหานมู่จื่อ รู้ถึงความทุกข์ลำบากของเธอในตอนนี้ ดังนั้นจึงช่วยจัดการเรื่องต่างๆแทนเธอให้สมบูรณ์แบบ
จนกระทั่งทุกคนออกไป หานมู่จื่อเข้าไปในครัวอย่างรวดเร็วเพื่อปรุงอาหาร เสี่ยวเหยียนได้เตรียมส่วนผสมทั้งหมดไว้ให้แล้ว ดังนั้นเธอจึงมุ่งตรงไปเปิดเตา จากนั้นหลังจากเธอจัดการเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว
เมื่อหานมู่จื่อนำกระติกเก็บอุณหภูมิแล้วจะออกไปข้างนอก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ที่แท้ก็เป็นสายจากเย่โม่เซิน
เธอเลิกคิ้วขึ้น คนคนนี้โทรมาหาเธอตอนนี้ ต้องการจะทำอะไร
เธอรับสายโทรศัพท์ “ฮัลโหล”
“เธอยังไม่มาหรือ”
หานมู่จื่อเหลือบมองกระติกเก็บอุณหภูมิในมือ ตอบไปอย่างอารมณ์ไม่ดี “ฉันต้องการทำอาหารให้นาย ก็เลยต้องเสียเวลา เข้าใจไหม”
“อ้อ” น้ำเสียงที่ดูไม่พอใจเมื่อได้ยินว่าเธอกำลังเตรียมอาหารให้เขา น้ำเสียงกลับดูมีความสุขขึ้น จากนั้นเขาก็ถามด้วยเสียงต่ำ “มืดแล้ว อาจจะไม่ค่อยปลอดภัย เดี๋ยวผมให้เซียวซู่ไปรับคุณ คุณอยู่ที่ไหน”
เซียวซู่่จะเต็มใจมารับตนเองหรือ หานมู่จื่อล้มเลิกความคิดที่จะไปลานจอดรถ
ในเวลานี้ที่จอดรถไม่มีใครอยู่สักคนเลย อีกอย่างตรงนั้นก็ค่อนข้างมืด ไม่แน่ว่าอาจจะมีบุคคลอันตรายแฝงตัวอยู่ตรงนั้นก็ได้
แต่เธอก็ไม่อาจจะบอกกับเย่โม่เซินได้ว่าเธออยู่ที่ไหน หากว่าเขารู้เข้า ครั้งหน้าหากไปหาเขา ทำให้เขาเจอกับเสี่ยวหมี่โต้วจะทำอย่างไร