ตอนที่ 506
บทที่ 506 คุณเป็นห่วงผม
October 21, 2026
บทที่ 506 คุณเป็นห่วงผม
เพราะ...ผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเธอ
ในเมื่อหัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่เธอ แล้วเธอ...จะทำร้ายคนอื่นเพื่อเขาทำไม?
“เสียใจหรือ?” เสียงดังฟังชัดลอยมาจากทางด้านหลัง หานมู่จื่อหันกลับไปก็เห็นเย่โม่เซินยืนอยู่ข้างหลังเธอ
เธอพูดอย่างยิ้มๆ“เสียใจทำไม?”
เย่โม่เซินจ้องหน้าเธอด้วยความสงบ จากนั้นก็พูดว่า “เดิมทีผมไม่มีความคิดที่จะปล่อยเธอไป”
“ฉันรู้”หานมู่จื่อพยักหน้า “แต่ว่าแม่ของเธอกับน้าของคุณหวังว่าคุณจะเมตตาเธอ”
“แล้วคุณล่ะ?”เย่โม่เซินเปลี่ยนเรื่องทันที และจ้องหน้าเธอ “คุณอยากให้ทำอะไร? คุณก็อยากให้ผมเมตตาเธองั้นหรือ?”
หานมู่จื่อ “...”
ทำไมคนคนนี้ถึงมักดึงคำถามมาที่ตัวเองได้อยู่เรื่อย เธอมองเขาเงียบๆสักพักก่อนจะพูด “คำตอบของฉัน คุณก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”
พอได้ยินดังนั้นเย่โม่เซินก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้น ปลายนิ้วของเขาแตะไปที่แก้มของเธอ ทัดเส้นผมดำขลับไปที่หลังหูเบาๆ
"ผมจะทำยังไงดีล่ะ? ก็เห็นๆอยู่ว่าผมปล่อยเธอไปไม่ได้ แต่ก็รู้ว่าภรรยาของผมเป็นคนจิตใจดี ครั้งนี้ผมจึงต้องให้อภัยเธอ"
หานมู่จื่อ “...”
เธอถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวเพื่อหลีกเลี่ยงสัมผัสของเย่โม่เซิน
เส้นผมของเธอที่อยู่ในมือของเขาหายไป เย่โม่เซินรู้สึกใจหายเล็กน้อย
มือของเขาค้างอยู่บนอากาศอยู่สักพัก และดึงกลับมา
หานมู่จื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและเดินไปข้างหลังเขาแล้วถามว่า “อาการของคุณเป็นอย่างไรบ้าง? ออกมาข้างนอกนานๆแบบนี้พอจะรับมือไหวบ้างไหม?”
เมื่อได้ยินดังนั้นมือของเย่โม่เซินก็ค่อยๆวางลง เขาไม่ได้เร่งรีบที่จะตอบคำถามของหานมู่จื่อ แต่เพียงแค่มองเธอด้วยสายตาแผดเผา
“คุณเป็นห่วงผม?”
“...”
เธอหลับตาหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยักหน้า
“ก็คุณเป็นคนป่วย”
เย่โม่เซินได้ยินที่หานมู่จื่อพูด เขาก็ร้อนใจเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นผมขอเรียกร้องอะไรบางอย่างหน่อยสิ?”
“อะไร?”
“ตอนนี้ผมปวดหลังมาก”
“？”
“ให้ผมพิงหน่อย”
ทันทีที่สิ้นเสียงลง ร่างสูงก็เอนตัวเข้ามาอย่างไร้ยางอายและแนบศีรษะของเขาพิงที่ไหล่ของหานมู่จื่อ แม้ว่าจะไม่ได้มีแรงมาก แต่น้ำหนักทับลงมาก็ทำให้ร่างผอมบางของหานมู่จื่อถอยออกไปสองก้าวเพื่อทรงตัว
“คุณ!”หานมู่จื่อมองชายหนุ่มที่พิงไหล่ของเธอด้วยความรำคาญเล็กน้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก ห้าปีต่อมาเขาแตกต่างจากเมื่อก่อน ตอนนี้เขาหน้าหนาขึ้นมาก อีกทั้งยังไร้ยางอาย
พอคิดได้ หานมู่จื่อก็พูดขึ้นมาว่า “ที่นี่เป็นประตูใหญ่ นักข่าวจะต้องถ่าย...”
“แล้วอย่างไร คุณเป็นผู้หญิงของเย่โม่เซิน คนก็รู้ไปทั่วโลกออนไลน์แล้ว ถึงจะโดนถ่ายภาพออกมาได้ คุณก็ยอมรับไปก็สิ้นเรื่อง”
หานมู่จื่อ “...”
ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เขายังเป็นคนป่วย อย่าไปถือสาเขาเลย