ตอนที่ 54
บทที่ 54 ใช้พื้นที่ตู้เสื้อผ้าของเขา
October 21, 2026
บทที่ 54 ใช้พื้นที่ตู้เสื้อผ้าของเขา
คำถามหน้าไม่อายแบบนี้ทำให้เสิ่นเฉียวถึงกับพูดไม่ออก เธอเหลือบมองเขาเงียบๆ อย่างไม่เห็นด้วย แต่พอนึกถึงเมื่อวาน คนที่พาเธอกลับมาก็คือเขาเอง ในใจจึงรู้สึกซาบซึ้ง และได้แต่หลบตามองต่ำ
“ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ ก็ขอบคุณคุณมากนะ”
แบบนี้อีกแล้ว
มาแบบยั่วโมโห ใช้ไม้นี้อีกแล้ว
เย่โม่เซินเหลือบตามองต่ำอย่างอารมณ์ร้อน เธอจะทำเป็นอารมณ์ดีต่อหน้าตนไม่ได้เลยใช่ไหม ถึงได้มีแต่ทำท่าทีแบบนี้ใส่ คิดดังนั้น ไฟแห่งความโกรธก็ค่อยๆ ลุกกรุ่นขึ้นในทรวง เอ่ยขึ้นเสียงแข็ง “ฉันแค่กลัวว่าเธอจะทำขายหน้าตระกูลตระกูลเย่ ถ้าไม่เช่นนี้ ต่อให้คุณตายอยู่ตรงหน้าฉันก็จะไม่สนใจ”
คำพูดที่ไร้เยื่อใย ราวกับกระบี่อาบยาพิษที่ปักลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งขั้วใจของเสิ่นเฉียว เสิ่นเฉียวถึงกับพูดไม่ออก เก็บทุกความรู้สึกไว้ลึกๆ ทำได้เพียงเอ่ยตอบกลับไปแบบนี้
“ฉันเข้าใจแล้ว”
พูดจบ เธอกลับหลังหันเดินแล้วเข้าห้องน้ำไป
หลังจากออกมาจากห้องน้ำ เย่โม่เซินได้ออกไปทำงานเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เสิ่นเฉียวเตรียมตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไปข้างนอก แต่กลับหากระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองไม่เจอ อีกอย่างเสื้อผ้าเธอที่เคยแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าก็หายไปหมดด้วย
สีหน้าของเสิ่นเฉียวเปลี่ยนไป กลับหลังหันเดินออกไปด้านนอก
ทันใดนั้นมีเด็กรับใช้คนหนึ่งเข็นราวเสื้อผ้าเข้ามาพอดี พอเห็นเธอเข้าจึงหยุดฝีเท้าลง ตะโกนเรียกอย่างร้อนรน “คุณผู้หญิงคะ”
เสิ่นเฉียวถึงกับตกใจ มองไปที่พวกเธอด้วยความสงสัย “นี่พวกเธอ...”
“คุณผู้หญิงคะ คุณผู้ช่วยเซียวสั่งให้พวกเราเอามาส่งที่นี่ค่ะ”
เสิ่นเฉียวเงียบไป นึกถึงเสื้อผ้ากองใหญ่ที่เย่โม่เซินซื้อให้เธอเมื่อคืนวาน “ให้ฉันหมดเลยหรอ”
“ใช่ค่ะ คุณผู้หญิง”
พูดจบ พวกสาวใช้ก็พากันเข็นเสื้อผ้าเข้าไปในห้อง จากนั้นเก็บใส่เข้าไปในตู้เสื้อผ้าเธอทีละชุดๆ
นับว่าเย่โม่เซินยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง เพราะตู้เสื้อผ้าเขาใหญ่มาก เสื้อผ้าของเขาก็ไม่มีอะไรมาก ดังนั้นจึงไม่ค่อยกินพื้นที่ในตู้เสื้อผ้าเท่าไหร่ พื้นที่ที่เหลืออยู่จึงเหลือไว้ให้เสิ่นเฉียว สาวใช้หยิบเสื้อผ้าอันหรูหราเหล่านั้นเก็บใส่ตู้เสื้อผ้าอย่างเรียบร้อย จากนั้นจึงหันมาบอกเธอ “คุณผู้หญิงคะ ทั้งหมดนี้คือชุดของคุณ พวกเราเสร็จธุระแล้ว ถ้าไม่มีอะไรแล้วพวกเราขอตัวก่อนนะคะ”
เสิ่นเฉียวนิ่งเงียบมองไปที่ตู้เสื้อผ้าที่ถูกจัดวางเต็มตู้อย่างเป็นระเบียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองสาวใช้ที่กำลังจะออกไป “เดี๋ยวก่อน”
สาวใช้ชะงักฝีเท้าอย่างเร็วพลัน หันกลับมามองเธอ “คุณ คุณผู้หญิง มีอะไรอีกหรอคะ”
“แล้วเสื้อผ้าฉันที่อยู่ในตู้ก่อนหน้านี้ล่ะ และก็ยังมีกระเป๋าเสื้อผ้าฉันอีก”
พอได้ยิน สีหน้าของสาวใช้เปลี่ยนไป ตอบอธิบายเสียงเบา “คุณผู้หญิงคะ กระเป๋าเสื้อผ้ามันเก่าแล้ว พวกเราก็เลย.....ทิ้งไปแล้ว และเสื้อผ้าพวกนั้น....”
เสิ่นเฉียวได้ยินดังนั้น หน้าถอดสีทันที “โยนทิ้งแล้วหรอ พวกเธอจะมาโยนของของฉันทิ้งตามใจได้ยังไงกันห๊ะ”
เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยความโมโห
สาวใช้ก้มหน้าก้มตาตัวสั่น “ขอโทษนะคะ คุณผู้หญิง คุณ..คุณชายรองเป็นคนสั่งให้พวกเราเอาไปทิ้ง ดังนั้น...”
ได้ยินแบบนี้ เสิ่นเฉียวก็เข้าใจโดยทันที ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเย่โม่เซินนี่เอง เพราะเขาดูถูกเสื้อผ้าที่เธอใส่ ก็เลยซื้อชุดใหม่ให้เธอ รวมถึงจัดการกับสิ่งของเก่าๆ ทั้งหมดของเธอ
ช่างเถอะ นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกเธอ พวกเธอก็แค่ทำตามคำสั่งของเย่โม่เซินเท่านั้น
“ขอโทษนะคะ คุณผู้หญิง ขอ..โทษด้วยจริงๆ ค่ะ”
“ช่างเถอะๆ พวกเธอไม่ได้ผิด กระเป๋าเสื้อผ้าฉันอยู่ไหน” ในนั้นมีของสำคัญมากของเธอ
“ในห้องเก็บขยะ ฉันจะพาคุณไปค่ะ”
“อืม”
เสิ่นเฉียวตามสาวใช้คนหนึ่งเดินนำไปที่ห้องเก็บขยะ พอถึงก็เห็นกระเป๋าเสื้อผ้าของตนถูกโยนไว้ในมุมหนึ่ง เธอรีบเข้าไปเปิดมัน สาวใช้วิ่งตามไปข้างๆ พลางอธิบาย “กระเป๋าถูกทิ้งไว้ที่นี่ตลอด ไม่เคยถูกใครเปิด คุณหนูรองตรวจสอบดูว่ามีอะไรหายไปหรือเปล่า”
เสิ่นเฉียวตรวจสอบดู ถอนหายใจอย่างโล่งอก “ไม่มี ขอบใจนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจค่ะคุณผู้หญิง แต่ว่า....กระเป๋านี้คุณจะเอากลับไปด้วยไหมคะ”