บทที่ 546 อย่าชอบฉัน

บทที่ 546 อย่าชอบฉัน

เสี่ยวเหยียนหยุดชะงัก มองคนตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อ

คือเธอฟังผิดไปหรือเปล่า?

เทพบุตรกำลังถามเธอว่าตื่นแล้วหรือ? นี่ไม่ใช่อยู่ในความฝันของเธอเหรอ? เทพบุตรจะถามเรื่องแบบนี้กับเธอได้อย่างไร?

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เสี่ยวเหยียนก็กะพริบตาเล็กน้อย แต่ยังไม่สามารถตั้งสมาธิได้ อาจเป็นเพราะแอลกอฮอล์ในเมื่อคืนแฮ้งค์ เธอจึงรู้สึกสับสนมึนงงเช่นนี้

หานชิงเห็นเธอจ้องมองตัวเองอย่างล่องลอย นึกถึงเรื่องเมื่อคืน จากนั้นก็คิดไปถึงเรื่องต่างๆก่อนหน้านี้ เขาเม้มริมฝีปากบาง ปิดหนังสือในทันที

เสียงดังปึก ทำให้ตัวเสี่ยวเหยียนมีสติไม่น้อย

ไม่ใช่สิ ถ้ามันเป็นความฝัน แล้วทำไมถึงสมจริงอย่างนี้?

และสายตาของหานชิง ดูเหมือนจะเย็นชาเล็กน้อย?

นี่คืออะไรกัน?

เสี่ยวเหยียนกัดริมฝีปากล่างไว้ ลุกขึ้นจากพื้น ตอนที่ลุกขึ้น เธอทุลักทุเลเล็กน้อย เมื่อคืนเธอนอนหลับในชุดราตรี ตอนนี้เมื่อลุกขึ้น สายเดี่ยวหล่นไปข้างหนึ่ง เผยให้เห็นไหล่ขาวดั่งหิมะและเนื้อผ้าตรงหน้า ยังกระจัดกระจายเล็กน้อย ปรากฏอย่างเลือนราง

หานชิงสีหน้าบึ้งตึงเล็กน้อย หันออกไปทันที

หลังจากยืนขึ้นเสี่ยวเหยียนยังคงรู้สึกวิงเวียนมึนงง อดไม่ได้ที่จะต้องยื่นมือออกมากุมหลังศีรษะขอตัวเองด้วยความเจ็บปวด พึมพำกับตัวเอง

“ทำไม ฉันรู้สึกว่า......หัวฉันมันหนักจังเลย”

“ที่นี่ที่ไหน? ไม่ใช่ห้องฉันนี่......”

“นี่ไม่ใช่ความฝันของฉันหรือ?”

หลังจากพูดพึมพำไปหลายคำ ทันใดนั้นหานชิงก็ได้ส่งประโยคตำหนิที่เย็นชา “แต่งตัวให้เรียบร้อย”

เมื่อได้ยิน เสี่ยวเหยียนก็ก้มหน้าอัตโนมัติ ถึงได้เห็นสภาพที่น่าสังเวชของกระโปรงเธอในตอนนี้ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างหนัก รีบยื่นมือออกมาดึงชุดให้เรียบร้อย “ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

นี่ไม่ใช่ความฝันมั้ง? ไม่อย่างนั้นเทพบุตรทำไมถึงเย็นชาอย่างนี้?

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เสี่ยวเหยียนก็ยื่นมือไปที่แขนของตัวเอง หยิกแขนตัวเองอย่างแรง

น่าจะไม่คาดคิดในครู่ขณะ เจ็บจนเธอร้องออกมา

“เจ็บจัง!”

ไม่ใช่ความฝันจริงๆด้วย!

ถ้าอย่างนั้นสภาพเสื้อผ้าของเธอในเมื่อกี้ ก็ต้องโดนหานชิงเห็นหมดแล้ว? แย่แล้ว หานชิงจะคิดว่า เธอตั้งใจหรือเปล่า?

เมื่อนึกถึงอย่างนี้ สีหน้าของเสี่ยวเหยียนก็ดูแย่ลงไปอีก กัดริมฝีปากล่างไว้

และในตอนนี้ หานชิงก็ได้เดินมาถึงตรงหน้าเธอแล้ว

เธอเงยหน้าขึ้น เหลือบมองหานชิงอย่างเก้อเขิน เท้าที่เหยียบอยู่บนพื้นเย็น ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ขอ ขอโทษ......คุณหาน ฉันไม่ได้มีหมายความอย่างนั้น......”

ดวงตาของหานชิงลึกล้ำมาก เขาจ้องมองเธอ

“ไม่มีหมายความว่ายังไง?”

เสี่ยวเหยียนชะงัก นิ่งอึ้งเป็นเวลานาน ถึงได้พูดว่า “ไม่ได้มีความหมายว่าจะยั่วยวนคุณ”

หานชิงไม่พูดอะไร แต่ดวงตาดำสนิทจ้องมองเธอ ในแววตาไม่มีอารมณ์ใดๆ ลึกล้ำจนรู้สึกน่ากลัวนิดหน่อย เสี่ยวเหยียนไม่มีความกล้าที่จะสบตากับเขาโดยตรง ดังนั้นจึงทำได้เพียงก้มหน้า

แต่ใครจะรู้ว่า เธอเพิ่งก้มหน้าลง ทันใดนั้นคางก็ถูกบีบไว้ วินาทีต่อมา เธอถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น

เสี่ยวเหยียนดวงตาเบิกกว้าง มองหานชิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเหลือบเชื่อ

หัวใจเริ่มเต้นระรัวอย่างไม่เอาไหน

นิ่งไว้ ต้องนิ่งไว้

หานชิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาของเสี่ยวเหยียนเบิกกว้างทันที เกิดอะไรขึ้น?”

แค่คืนเดียว หานชิงก็ชอบเธอแล้วหรือ? ตอนนี้คือจะจูบเธอ?

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เสี่ยวเหยียน ไม่เพียงแต่ตื่นเต้นเท่านั้น แต่ยังรู้สึกประหม่าด้วย ค่อยๆหลับตาลง จากนั้นก็ทำปากจู๋โดยสัญชาตญาณ