บทที่ 562 ในใจกำลังคิดอะไร

บทที่ 562 ในใจกำลังคิดอะไร

ตัวแข็งทื่ออยู่ราวสามวินาที หานมู่จื่อรู้ว่ามันคืออะไร เธอยื่นมือออกไปผลักเย่โม่เซินออกไปด้วยความตกใจ

แต่การกระทำนี้ดูเหมือนจะเป็นการกระตุ้นเย่โม่เซิน มือที่เดิมผูกไว้แน่นกับเอวของเธอ ด้วยแรงที่แข็งแกร่งมากดูเหมือนจะบีบรัดเอวของเธอ

เขากดเธอไว้ที่ประตูตู้เสื้อผ้าด้านหลังของเขา ด้วยแรงหนักมาก หานมู่จื่อรู้สึกหายใจไม่ออกเล็กน้อย

เธอต้องการจะผลักเขาออกไป แต่เขากลับกอดเธอไว้แน่นขึ้น

ทันใดนั้นลมหายใจของหานมู่จื่อ ก็เปลี่ยนไปถี่รัวขึ้น ต้องการจะต่อต้านมัน แต่กลับพบว่าเรี่ยวแรงของตัวเองกลับหายไปอย่างช้าๆ

การเคลื่อนไหวของเย่โม่เซินกำลังดำเนินอย่างต่อเนื่อง

“อย่านะ...เย่โม่เซิน นายปล่อย...”

แต่ในที่สุด เสียงของหานมู่จื่อก็เล็กลงเรื่อยๆ แม้ว่าในตอนที่เย่โม่เซินปล่อยเธอ ขาของเธอกลับอ่อนแรง จากนั้นก็ยื่นมือออกไปคว้าคอเสื้อของเขา ดึงตัวขึ้นใช้เขาประคองตัวยืนขึ้น

ดวงตาสีดำดูลึกล้ำของเย่โม่เซินไม่ดูเย็นชาอีกต่อไป ดูเหมือนกับว่าไฟสองกองกำลังลุกโชนขึ้น ริมฝีปากบางของเขากัดคางของเธอเบาๆ

“ร่างกายของคุณ ซื่อสัตย์มากกว่าปากของคุณอีก”

หานมู่จื่อ “...”

เธอก็ไม่อยากให้เป็นเช่นนี้ แต่...ถูกเขาหยอกล้อ ทั้งร่างกายก็หมดเรี่ยวแรง

เห็นได้ชัดว่าควรจะปฏิเสธเขา แต่กลับยังแสดงอาการแบบนี้ออกไปขณะที่อยู่ต่อหน้าเขา

หานมู่จื่อกัดฝีปากล่างของเธอ อารมณ์ของความอึดอัดใจปรากฏขึ้นในดวงตา

เขาพูดว่าจะงดเว้นเป็นเวลาห้าปี แต่ไม่ใช่เธอหรือ

แม้ว่าห้าปีนี้ที่อยู่ต่างประเทศจะมีคนตามจีบเธอ แต่ในใจของเธอกลับนึกถึงใครคนหนึ่งอยู่เสมอ แม้ว่าต่อมาเรื่องของเธอจะดีขึ้น เธอก็ไม่ใส่อารมณ์บนใบหน้าอีก

ดังนั้นเมื่อตอนอยู่ที่ต่างประเทศ มีไม่กี่คนที่สามารถจะมองทะลุความคิดของเธอได้

แม้ว่าใบหน้าจะแสดงออกว่าขัดขืน แต่หานมู่จื่อกลับรู้ ว่าในความเป็นจริงร่างกายของตัวเองกำลังโหยหา...เธอก็ว่างเว้นมาห้าปี

ผนวกกับการหยอกล้อของเย่โม่เซิน

ขณะที่เธอกำลังงุนงง จู่ๆ เย่โม่เซินก็เอนตัวเข้ามาหายใจอยู่ข้างหูของเธอ ทำให้หานมู่จื่อยิ่งยืนไม่มั่นคง จากนั้นทั้งร่างกายก็พูดได้ว่าแทบจะแนบชิดกับตัวของเขา

เย่โม่เซินอาศัยจังหวะนี้โอบอุ้มเธอขึ้นมา

ห้องนอนหนึ่งห้อง แค่มองเข้าไปก็เห็นห้องนอนได้อย่างรวดเร็ว

และในห้องนี้ยังมีผู้หญิงคนที่ตนเองรัก สำหรับผู้ชายแล้ว นี่เป็นคำเชิญอย่างหนึ่งโดยไม่ต้องสงสัย

อีกทั้งในคืนนี้เย่โม่เซินก็ดูจะมีแรงกระตุ้นมากแล้ว

เสื้อคลุมของหานมู่จื่อถูกถอดออก เพียงแต่เสื้อผ้าที่เหลือก็ถูกเย่โม่เซินนำไปไว้ใต้ตัว เธอก็ไม่ได้มีสติรู้สึกตัว

บางทีอาจเป็นความสับสน หรือบางทีเธออาจจะเป็นไงเป็นกันแล้ว

ในขณะที่กำลังเข้าได้เข้าเข็ม ทันใดนั้นก็มีอะไรดังมาจากข้างนอก——

ก๊อกๆ——

เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาในห้องฉับพลันแบบนี้ จึงเป็นการเรียกสติของหานมู่จื่อที่กำลังฟุ้งซ่าน

“มู่จื่อ ฉันทำกับข้าวเสร็จแล้ว ออกมากินข้าวกัน...”

เป็นเสียงของเสี่ยวเหยียน!

เธอลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นฉากเหตุการณ์ตรงหน้า เธอก็จ้องมองด้วยความตกใจ ผลักเย่โม่เซินออกไปอย่างแรง จากนั้นก็รีบกระโดดลงจากเตียงคว้าเสื้อผ้าที่โยนลงไปบนพื้นขึ้นมาสวมใส่

คนภายนอกไม่ได้รับการตอบสนอง จึงยิ่งสงสัย

“มู่จื่อ เธออยู่ข้างในไหม”

พูดจบ เสี่ยวเหยียนก็เอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู

เมื่อได้ยินเสียงลูกบิดประตู หานมู่จื่อก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก พูดอย่างประหม่า “เธออย่าเพิ่งเข้ามา ฉันกำลังจะลงไป เธอรอฉันครู่เดียว!”

พูดไป เธอก็รีบเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว