ตอนที่ 564
บทที่ 564 กระดาษไม่มีวันหยุดไฟได้
October 21, 2026
บทที่ 564 กระดาษไม่มีวันหยุดไฟได้
“ก่อนที่ผมจะสืบหาผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังได้ ผมสามารถปกป้องคุณได้เสมอ”
หานมู่จื่อซึ่งกำลังล้างจานอยู่ได้ตกตะลึง จู่ ๆเธอก็นึกถึงบางอย่างได้ หยุดการเคลื่อนไหวในมือและมองไปยังเย่โม่เซิน
“นายหมายถึง นายต้องการจะอยู่ที่บ้านฉันอย่างนั้นหรือ”
เย่โม่เซินเข้าไปใกล้ ลมหายใจของร่างกายก็กดลงมา
“ถ้าหากว่าคุณตกลงละก็...”
“เป็นไปไม่ได้” หานมู่จื่อไม่ได้คิดจะปฏิเสธเขาโดยตรง “นายก็เห็นแล้ว ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ ไม่สะดวกมากๆ”
เย่โม่เซินมองหาช่องโหว่จากคำพูดของเธอ “คุณหมายถึง ถ้ามีคุณคนเดียวก็ได้แล้วใช่ไหม”
หายมู่จื่อ “......นายอย่ามาเจาะเอาช่องโหว่จากคำพูดของฉัน อย่างไรก็ตามนายก็กินข้าวเสร็จแล้ว วันนี้ก็ดึกแล้ว รีบกลับไปเถอะ”
“เขายืนเงียบไม่พูดจา หานมู่จื่อพูดเสริมไปอีกประโยคหนึ่ง “อย่าทำให้ฉันต้องเกลียดนายไปมากกว่านี้”
ประโยคนี้อาจจี้จุดของเย่โม่เซิน เขายืนเงียบอยู่ข้างเธอเป็นเวลานาน จากนั้นจึงค่อยพูดขึ้นว่า “ผมช่วยคุณล้างจานเสร็จ แล้วผมจะไป”
“พูดแล้วก็แล้วกัน”
ครั้งนี้เย่โม่เซินพูดอย่างจริงจัง หานมู่จื่อล้างจานเสร็จ ก็ตรงไปส่งเขาที่ประตู เย่โม่เซินก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ
เพียงแต่ก่อนออกเดินทาง เมื่อเย่โม่เซินเปิดตู้รองเท้า ก็ได้เห็นรองเท้าเด็กอยู่ในตู้รองเท้าอีก แววตาสีดำสนิทของเขามองผ่านไปด้วยความประหลาดใจ แล้วมองเข้าไปในบ้านอีกครั้ง
“เร็วเข้า” หานมู่จื่อกระตุ้นเขา “นายจะชักช้าอยู่ทำไม”
ได้ยินดังนั้น เย่โม่เซินก็ใส่รองเท้าของเขาจนเรียบร้อย เดินออกนอกประตูดวงตาของเขามองไปยังใบหน้าของเธอ
ลังเลที่จะพูด หานมู่จื่อขัดจังหวะเขาได้ทันเวลา “นายเดินทางกลับระวังตัวด้วย”
จากนั้นเพียงพริบตา ก็ปิดประตูโดยตรง
หลังจากปิดประตู หานมู่จื่อก็เอนหลังพิงประตู ดวงตาก็ค่อยๆเคลื่อนถอยไป ลดสายตาลงหลบสายตาของตนเอง ทำให้คนรู้ได้ไม่ชัดว่าเธอกำลังคิดอะไร
หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เดินไปที่ตู้รองเท้าแล้วเปิดประตูตู้รองเท้า หยิบรองเท้าของเสี่ยวหมี่โต้วออกขึ้นมาทีละข้าง จากนั้นก็เอามันขึ้นไปชั้นบนและวางไว้ในห้องของเสี่ยวหมี่โต้ว
หลังจากออกมา เธอก็ล็อกประตูห้องของเสี่ยวหมี่โต้ว
จากนั้นเมื่อเธอกลับไปยังห้องของตัวเอง ก็ได้พบกับเสี่ยวเหยียนที่กำลังยืนพิงอยู่ข้างประตู
“ตอนนี้เขารู้ที่อยู่ของเธอแล้ว”
หานมู่จื่อยืนนิ่ง ไม่ได้สนใจคำพูดของเสี่ยวเหยียน
เสี่ยวเหยียนยังคงพูดต่อ “แต่ฉันคิดว่า กระดาษไม่มีวันหยุดไฟได้”
“คอยดูไปวันต่อวันแล้วกัน” ในตอนนี้ หานมู่จื่อค่อนข้างสงบลงแล้ว
บางทีสำหรับเธอ เธอรู้มานานแล้ว หลังจากกลับจากต่างประเทศก็พบกับเย่โม่เซินก็เริ่ม หลังจากเห็นว่าเขาทำกับตัวเองอย่างเลี่ยงไม่ได้แบบนี้ ในที่สุดวันหนึ่งเขาก็ต้องพบกับเสี่ยวหมี่โต้ว
ขอเพียงแค่เสี่ยวหมี่โต้วได้ถูกเปิดเผยต่อหน้าเย่โม่เซิน
เรื่องราวชีวิตของเขา ก็จะถูกเปิดเผย
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หานมู่จื่อก็ยิ้มเล็กน้อย กระซิบเบาๆ “อย่างไรก็ตามตอนนี้ ก็คงต้องดูไปแต่ละวันเถอะ และ...แม้ว่าท้ายที่สุดกระดาษจะไม่สามารถทนไฟได้ ฉันก็จะไม่ปล่อยให้ไฟลุกลาม”
ได้ยินดังนั้น เสี่ยวเหยียนประหลาดใจเล็กน้อย ริมฝีปากของเธอขยับ ท้ายที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป “เธอกำลังหมายถึง แม้ว่าพ่อลูกเขาจะพบกัน เธอก็...ไม่ยอมรับอย่างนั้นหรือ”
หานมู่จื่อไม่ได้พยักหน้า แต่ความนิ่งเงียบก็แสดงออกถึงการยอมรับแล้ว เสี่ยวเหยียนได้แต่งอริมฝีปากตนเอง “ฉันคิดว่าด้วยลักษณะนิสัยของประธานเย่ไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆแน่”
“เธอก็คิดเหมือนกัน เขาจะมาปล้นลูกใช่ไหม”
“ไม่!” เสี่ยวเหยียนส่ายหน้า จ้องหน้ามองเธออย่างจริงจัง