บทที่ 568 ไม่มีวันจะทำ

บทที่ 568 ไม่มีวันจะทำ

หานมู่จื่อมีความฝันที่ยาวมาก ๆ ในความฝันเธอเหมือนกำลังอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงไฟกำลังลุกไหม้ผิวหนังของเธอจนได้รับความเจ็บปวด แต่ไม่ว่าเธอต่อสู้อย่างไร ก็ไม่อาจจะต่อสู้ได้เลย

แม้กระทั่ง ร่างกายก็ยังคงจมลงไปเรื่อย ๆ ดูเหมือนว่ากำลังจะถูกกลืนเข้าไปในกองไฟ

ท้ายที่สุด ก็ไม่รู้ว่ามีความเย็นสดชื่นมาจากที่ไหน ล้อมรอบตัวเธอซึ่งกำลังอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงเอาไว้ สุดท้าย...

ทะเลเพลิงก็หายไป จากนั้นเธอก็จมดิ่งสู่ท่ามกลางความมืดอีกครั้ง

เธอถูกกลิ่นหอมของกับข้าวปลุกให้ตื่น ยังไม่ทันจะลืมตาก็รู้สึกเหมือนได้กลิ่นหอมของกับข้าว ในท้องเริ่มส่งเสียงร้อง เริ่มจะหิวขึ้นมานิดหน่อย

หานมู่จื่อขยับตัวเคลื่อนไหวจากนั้นก็ค่อยๆลืมตา

มีสิ่งที่ปรากฏขึ้นในสายตา เป็นของตกแต่งที่คุ้นเคย หานมู่จื่อมองไปรอบ ๆ ยืนยันได้ว่านี่เป็นห้องของตนเองไม่มีผิด

เธอหลับตาลงอีกครั้ง สูดหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน

ทำไมถึงรู้สึกเหมือนถูกคนจับกระแทกอย่างแรง อึดอัดมากมาย

กลิ่นหอมของข้าว...

เสี่ยวเหยียนไม่ได้ไปทำงานหรือ ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนเมื่อตอนที่ตนเองตื่นนอนขึ้นมาในตอนเช้าเสี่ยวเหยียนมาเคาะประตูห้องของเธอ จากนั้นเธอก็ให้เสี่ยวเหยียนไปบริษัทก่อน สายสักหน่อยเธอค่อยรีบเข้าไป

ตอนนี้เป็นเวลาเท่าไรแล้วนี่

เมื่อนึกตรงนี้ หานมู่จื่อก็ลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่ง และยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนเตียง

อาจจะเพราะลุกขึ้นเร็วเกินไป ดังนั้นหานมู่จื่อจึงรู้สึกเวียนหัวขึ้นมา ดวงตาของเธอมืดมน ร่างกายเอนไปด้านหลังอย่างไม่สามารถควบคุมได้

ศีรษะตกลงบนหมอนนุ่มๆ ใช้เวลาสักพักจึงฟื้นกลับมาสดใสชัดเจน

ในขณะเดียวกันเสียงต่ำทุ้มของผู้ชายก็ดังขึ้นมา ด้วยความกังวลเล็กน้อย “ตื่นแล้วหรือ”

เสียงนี้...

คุ้นเคยเป็นอย่างมาก

หานมู่จื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าอันหล่อเหลาของเย่โม่เซินปรากฏขึ้นตรงหน้า

ทำไมถึงเป็นเขา

หานมู่จื่อคิดว่าตนเองเห็นเขาในความฝัน และยังรีบไล่เขาออกไป

ที่แท้ก็ไม่ใช่ความฝันอย่างนั้นหรือ

เย่โม่เซินเห็นว่าสีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีนัก เม้มปากแล้วยื่นมือไปประคองเธอลุกขึ้นมา จากนั้นก็เอาหมอนมาหนุนหลังให้เธอ พูดออกไปอย่างช่วยไม่ได้ “งี่เง่านักหรือ เพิ่งจะฟื้นต้องรีบลุกอะไรขนาดนั้น”

เย่โม่เซินเอาใจใส่อย่างใกล้ชิดขนาดนี้...

ริมฝีปากอันซีดเซียวของหานมู่จื่อเริ่มขยับ เมื่อต้องการจะพูดอะไรบางคำ เย่โม่เซินก็หยิบแก้วน้ำที่เตรียมเอาไว้ด้านข้างยื่นส่งให้เธอ “ดื่มน้ำ”

หานมู่จื่อ “......”

เธอรับแก้วน้ำมา ในใจรู้สึกทำอะไรไม่ถูก

แม้ว่าจะดูแลเอาใจใส่อย่างใกล้ชิด แต่เมื่อจะให้เธอดื่มน้ำ น้ำเสียงนั้นก็ยังคงเหมือนการออกคำสั่ง

ผู้ชายคนนี้เกิดมาเป็นบุคลิกนายพล

หานมู่จื่อมีอาการคอแห้ง เมื่อได้ดื่มน้ำไปครึ่งแก้วทำให้ลำคอและริมฝีปากชุ่มชื้นขึ้น จากนั้นก็ยื่นแก้วกลับไป

เขารับมันมาเหมือนปกติ จากนั้นก็วางเอาไว้ด้านข้าง จากนั้นก็ลุกไปที่โต๊ะด้านข้างเพื่อตักโจ๊กให้เธอ

อาการเวียนหัวหน้ามืดเมื่อสักครู่นี้ ตอนนี้กลับไม่เป็นแล้ว หานมู่จื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานช่วงพักเที่ยง เสี่ยวเหยียนคงจะยังไม่กลับมา

โจ๊กหม้อนั้นที่อยู่บนโต๊ะมาจากที่ไหนกัน

เขาต้มเองหรือ

หานมู่จื่อมองไปยังเย่โม่เซิน ด้วยความสงสัยขณะเดียวกันเขาก็กำลังเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับโจ๊ก นั่งลงตรงหน้าตนเอง หยิบช้อนและตักขึ้นมาเป่าให้เย็นลงแล้วป้อนเข้าริมฝีปากของตนเอง