บทที่ 575 ครั้งที่แล้วฉันได้เจอเด็กคนหนึ่งในตระกูลหาน

บทที่ 575 ครั้งที่แล้วฉันได้เจอเด็กคนหนึ่งในตระกูลหาน

สายตาที่หญิงสาวมองไปทางหานมู่จื่อ อิจฉาขึ้นมาในทันที

สามารถให้ผู้ชายที่หล่อเหลาและเย็นชาขนาดนี้ ไม่เห็นผู้หญิงคนอื่นอยู่ในสายตาเลย หอบไว้ในฝ่ามือเหมือนสมบัติล้ำค่า น่าจะเป็นเรื่องที่มีความสุขมากสินะ

“ขออภัยนะ” ลุงอ้วนมีสีหน้าใจดี เมื่อเห็นว่าตัวเองเกือบจะชนตัวหญิงสาวตัวเล็ก ก็รีบหันหน้ามา เกาหัวของตัวเอง ยิ้มให้หานมู่จื่ออย่างเขินอาย แล้วก็ขอโทษ “เมื่อกี้ฉันเห็นประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง เลยรีบวิ่งไปหน่อย ขอโทษนะ”

เมื่อเห็นรอยยิ้มและน้ำเสียงของเขาจริงใจยิ่งนัก หานมู่จื่อก็ยิ้มอ่อนๆเช่นกัน “ไม่เป็นไร เพราะยังไงก็ไม่ได้ชนตัวฉัน แต่คุณลุง คราวหน้าคุณก็ควรระมัดระวังหน่อย ตอนที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด คุณทำอย่างนี้อันตรายมาก”

“ใช่ๆ พูดถูกต้อง ภรรยาของฉันกำลังรอฉันอยู่ที่บ้าน ฉันจึงวิ่งอย่างเร่งรีบแบบนี้ คราวหน้าจะต้องระวังแน่นอน”

หานมู่จื่อพยักหน้าเบาๆ ประโยคที่สองยังไม่ทันได้พูดออกมา ก็รู้สึกว่า มือที่โอบเอวของเธอไว้ แน่นขึ้นเล็กน้อย เย่โม่เซินโอบเอวของเธอไว้แน่น ด้วยความไม่พอใจ ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

“ผ่านมาตั้งหลายวัน ทำไมฉันไม่เห็นคุณยิ้มให้ฉันเลย ตอนนี้กับคนอื่น ก็ได้ยิ้มสดใสขนาดนี้”

“......”

คำพูดนี้ทำให้รอยยิ้มที่มุมปากของหานมู่จื่อแข็งทื่ออย่างสำเร็จ

เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่า เย่โม่เซินจะพูดออกมาต่อหน้าผู้คนจำนวนมากในลิฟต์ เดิมทีคิดว่า ต่อให้เขาจะบ่น ก็จะรอจนกว่ากลับไปถึงบ้านแล้วค่อยบ่น

เห็นคุณลุงและหญิงสาวด้านข้างจ้องมองมาที่ตัวเอง หานมู่จื่อรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว แค่ได้ไอเบาๆ เพื่อปกปิดความเก้อเขินของตัวเอง จากนั้นก็หรี่ตาลง ไม่ตอบกลับคำพูดของเย่โม่เซิน

เย่โม่เซินที่ไม่ได้รับการตอบสนอง ขมวดคิ้วลึกขึ้น สายตาอันเฉียบคม จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของลุงอ้วนข้างๆ ที่ใบหน้ามีรอยยิ้มอายเล็กน้อย

ลุงอ้วนหลังจากได้รับสายตาที่เฉียบคมนี้ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ด้วยความละอายเล็กน้อย ฟ้องหานมู่จื่ออย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว

“สามีคุณท่าทางเหมือนจะดุมาก”

หานมู่จื่อ “......”

เดิมทีเย่โม่เซินที่สีหน้าเย็นเฉียบ แค่หลังจากได้ยินประโยคนี้ ความแข็งกร้าวบนใบหน้า ก็ได้อ่อนโยนลงอย่างอธิบายไม่ถูก แววตาตาที่มองลุงอ้วน แม้ยังคงเย็นชา แต่ก็ไม่มีไอสังหารเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็คำรามอย่างเย็นชา

“สายตาไม่เลว”

หานมู่จื่ออดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากเล็กน้อย

ลุงอ้วนอดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมา “สามีของคุณยังตลกไม่น้อย ถึงกับยอมรับด้วย”

เหอะๆ

หานมู่จื่ออยากจะบอกกับลุงอ้วนคนนี้มาก ว่าเย่โม่เซินยอมรับว่าตัวเองดุร้ายที่ไหนกัน ประโยคที่ว่า สายตาไม่เลว มุ่งไปที่คำว่า สามี ของลุงอ้วนชัดๆ

เธอกลั้นอารมณ์อยากจะเหลือบตามองบนไว้ พยายามช่วยร่างของตัวเอง ออกจากอ้อมกอดของเย่โม่เซิน

ใครจะรู้ว่าในวินาทีต่อมา เย่โม่เซินได้รวบตัวเธอไว้ในอ้อมกอดโดยตรง

เธอดิ้นรนยังไง ก็ไม่สามารถดิ้นออก ท่าทางที่หวงแหนของล้ำค่าแบบนี้ ทำให้หัวของหญิงสาวที่ต้องการตีสนิทกับเย่โม่เซินก่อนหน้านี้ ก้มต่ำลงไปอีก ประตูลิฟต์ดังกริ๊ง เปิดในเวลานี้พอดี เธอก็ไม่สนใจว่า นี่จะเป็นชั้นที่เธอจะไปหรือเปล่า หันกลับแล้วพุ่งตัวออกไปทันที

และลุงอ้วนก็ยังคงยืนงงอยู่ที่เดิม ยิ้มกริ่มแล้วมองไปทาง หานมู่จื่อและเย่โม่เซิน

“คุณถึงแล้ว” เย่โม่เซินเตือนเขาอย่างเย็นชา

“หือ?” ลุงอ้วนถึงได้รู้ตัวกะทันหัน เหลือบมองไปที่ปุ่มกด ถึงได้รู้ว่า ตัวเองถึงแล้ว รีบก้าวเดินออกไป พูดในขณะที่เดิน “งั้นฉันไปก่อนนะ พ่อหนุ่ม อ่อนโยนกับภรรยาของนายหน่อย”

แม้ว่ามู่จื่อยิ้มให้เขาน่าหมั่นไส้มาก แต่สิ่งที่ลุงอ้วนพูดออกมาจากปาก ก็ทำให้เย่โม่เซินเกลียดเขาไม่ลง

ดิง ——

หลังจากประตูลิฟต์ปิดลง หานมู่จื่อก็ดึงมือของเขาที่จับเอวของตัวเองไว้ด้วยความโกรธ “ปล่อยได้หรือยัง?”

เย่โม่เซินไม่ยอมปล่อยไม่พอ แต่กลับกอดเธอแน่นขึ้นอีก พูดเสียงต่ำ “คุณภรรยา ฉันหิว”

หานมู่จื่อ “......คุณบ้าเหรอ?”