บทที่ 617 พ่อแท้ๆ

บทที่ 617 พ่อแท้ๆ

ระหว่างทางกลับบ้าน หานมู่จื่อเพิ่งจะตระหนักถึงปัญหาร้ายแรงอย่างหนึ่งขึ้นได้

นั่นก็คือเมื่อสักครู่นี้เธอเพิ่งเชิญหานชิงให้มาทานอาหารที่บ้านบ่อยๆ ถึงขั้นทำความสะอาดห้องรับแขกให้เขาด้วย ถ้าหากว่าเขามาอาศัยอยู่ในช่วงเวลานี้ละก็ ถ้าหากว่าบังเอิญเจอเย่โม่เซิน ...

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ สีหน้าของหานมู่จื่อก็ดูไม่สู้ดีเล็กน้อย "หม่ามี๊ เป็นอะไรไปเหรอ?"

เมื่อได้ยิน หานมู่จื่อก็กลับมามีสติ และมองไปที่ เสี่ยวหมี่โต้วซึ่งนั่งอยู่ข้างๆแขนของเธอ นึกถึงต่อไปเขาจะต้องอยู่กับตัวเองตลอด ถ้าหากเย่โม่เซินแวะเวียนมาเยี่ยมอย่างกะทันหัน พอถึงตอนนั้นเธอจะจัดการอย่างไรดี?

แม้จะบอกว่ากระดาษจะไม่ถูกเผาถ้าไม่จุดไฟ แต่ ... เธอก็ยังอยากที่จะใช้ความพยายามสักหน่อย

แต่ว่า ใจของเธอคิดอย่างนั้นจริงๆเหรอ?

เธอ ... ไม่อยากใช้ชีวิตอยู่กับเย่โม่เฉินจริงๆหรือ? "ไม่มีอะไร หม่ามี๊แค่กำลังคิดเรื่องใดเรื่องหนึ่งอยู่" เสี่ยวหมี่โต้วลืมตาขึ้น และมองเธออย่างสงสัย "เรื่องอะไรเหรอหม่ามี๊ บอกให้เสี่ยวหมี่โต้วฟังได้ไหม ให้เสี่ยวหมี่โต้วช่วยระบายความกังวลของคุณ"

ให้เขาช่วยระบายความกังวลของเธอ?

หานมู่จื่อมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไร้เดียงสาของเขา และนึกถึงสิ่งที่เย่โม่เซินพูดกับตัวเองในวันนั้น

เขากล่าวว่า ... แม้ว่าเธอจะให้กำเนิดลูกของอดีตสามี แต่เขาก็เต็มใจที่จะปฏิบัติต่อเด็กคนนี้เหมือนเป็นลูกแท้ๆของเขาเอง

จริงเหรอ? เขาทำแบบนั้นได้จริงๆเหรอ?

เธอไม่ค่อยเชื่อเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าผู้ชายขี้เหนียวมาก และจะไม่ยอมให้ผู้หญิงของตัวเองไปมีชู้กับผู้ชายคนอื่น

แม้ว่าเธอจะไม่ได้มีความสัมพันธ์กับคนอื่น แต่ในความรู้ความเข้าใจของเย่โม่เซิน เขาก็คิดว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกของหลินเจียง

เพราะว่าตอนนั้นเธอแต่งงานเข้าไปในตระกูลเย่ได้ไม่นาน เธอก็ถูกตรวจพบว่าตั้งครรภ์แล้ว

ดังนั้นในความทรงจำของเย่โม่เซิน เด็กคนนี้จึงเป็นลูกของหลินเจียง

คำที่คิดอยู่ในใจ หานมู่จื่อจึงค่อยๆพูดออกมา "หนู ... เมื่อก่อนหนูบอกหม่ามี๊ว่า หนูอยากหาแดดดี้ไม่ใช่เหรอ？"

ในประโยคหลัง เธอถามอย่างระมัดระวังดูเหมือนกำลังถามอย่างเจาะลึก

หลังจากเสี่ยวหมี่โต้วได้ยินสิ่งนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะกะพริบตา และกระซิบว่า "หม่ามี๊ คุณอยากหาแดดดี้ให้เสี่ยวหมี่โต้วเหรอ？"

หานมู่จื่อพยักหน้า "อืม หนูอยากหาอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ？"

"แต่ว่า... " เสี่ยวหมี่โต้วยื่นมือเล็ก ๆ ออกมา แล้วสะกิดอย่างแรง "เสี่ยวหมี่โต้วแค่ต้องการตามหาแดดดี้แท้ๆเท่านั้น"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หานมู่จื่อชะงักไปสักพัก และเข้าใจความหมายของเสี่ยวหมี่โต้ว

เธอคิดๆดูไปสักพัก แล้วกัดริมฝีปากล่าง

"ถ้าหม่ามี๊จะบอกว่า คนนี้ก็คือแดดดี้แท้ๆ ... ของเสี่ยวหมี่โต้วล่ะ？"

ดวงตาของเสี่ยวหมี่โต้วสว่างขึ้นมาทันใด "จริงเหรอหม่ามี๊ คุณยินยอมที่จะหาแดดดี้แท้ๆให้เสี่ยวหมี่โต้วแล้วเหรอ?"

อารมณ์ของเขากลายเป็นตื่นเต้น และเขากอดมือของหานมู่จื่อไว้อย่างแน่น "หม่ามี๊แล้วเมื่อไหร่พวกเราจะไปหาแดดดี้ล่ะ"

เจ้าเด็กคนนี้ ==

แค่ได้ยินว่าไปหาแดดดี้ก็มีความสุขมากถึงขนาดนี้?

ดังนั้นหานมู่จื่อจึงคิดไปอีกครั้ง บางทีในสายตาของเด็ก ๆ การที่ได้ตามหาคุณพ่อผู้ให้กำเนิดของเขาเจอ มันเป็นเรื่องที่มีความสุขที่สุดจริงๆสินะ

"ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไป ถ้ามีโอกาส หม่ามี๊ ... จะให้หนูเจอเขาให้ได้เอง"

"ฮือ ขอบคุณครับหม่ามี๊"

หานมู่จื่อกอดเสี่ยวหมี่โต้ว และทันใดนั้นก็รู้สึกว่าปมในใจของตัวเองดูเหมือนจะถูกคลี่คลายแล้ว

ถ้าหากเป็นไปได้ เธอหวังว่าเธอและเสี่ยวหมี่โต้วล้วนแต่มีความสุข

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของหานมู่จื่อก็ค่อยๆชัดเจนขึ้น

*

หลังจากพาเสี่ยวหมี่โต้วกลับบ้านมานั้น หานมู่จื่อก็ใช้ชีวิตแบบออกจากบ้านในตอนเช้าและกลับบ้านดึก ตอนกลางวันทำงานที่บริษัท ส่งเสี่ยวหมี่โต้วไปโรงเรียน ตอนเย็นไปรับเขาจากโรงเรียน และค่อยกลับบ้าน