บทที่ 621 ยอมรับผิดและอ้อนหม่ามี๊

บทที่ 621 ยอมรับผิดและอ้อนหม่ามี๊

“อย่างนั้นก็หมายความว่า สิ่งที่แม่เคยสอนหรือเคยบอกลูกไป ลูกลืมไปหมดแล้วใช่ไหม?”

สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าอย่างไร หานมู่จื่อก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แม้ว่าเสี่ยวหมี่โต้วจะก้มหน้ารับผิดแล้ว ท่าทางน่าสงสารจับใจ ใครเห็นคงทำใจด่าทอเขาไม่ลง

แต่หานมู่จื่อรู้ดีว่า ถ้าครั้งนี้ไม่ดุด่าเขา เขาคงไม่รู้สึกกลัว

ดังนั้นน้ำเสียงของหล่อนจึงไม่ได้อ่อนหวานเพราะท่าทางก้มหัวด้วยความรู้สึกผิดของเขา แต่กลับดุมากขึ้นกว่าเดิม

“เหตุการณ์เช่นนี้ ถ้าเกิดขึ้นอีกครั้ง และอีกฝ่ายเป็นคนไม่ดีขึ้นมาล่ะ? เด็กอายุสี่ห้าขวบอย่างลูก ถ้าถูกคนอื่นจับไปจริงๆ ลูกจะมีความสามารถพอที่จะตอบโต้เขาได้หรือไม่? ถ้าถึงตอนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา จะให้หม่ามี๊ทำยังไง?”

ความคิดของหล่อนค่อนข้างฟุ้มเฟ้อ จนทำให้คิดจินตนาการไปถึงขึ้นว่าเสี่ยวหมี่โต้วถูกทำร้าย ตาของหล่อนแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำเสียงก็สะอึกสะอื้นเช่นกัน

เมื่อเสี่ยวหมี่โต้วที่ก้มหน้ารับคำสั่งสอนจากแม่อยู่ตลอดได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงความร้ายแรงของเรื่องที่เกิดขึ้น เด็กน้อยรีบเงยหน้าขึ้น และเห็นตาของแม่แดงมาก

เด็กน้อยรู้สึกผิดขึ้นมาทันที แววตาใสเป็นประกายกลับมีความรู้สึกสับสนกระวนกระวายแฝงอยู่ เสี่ยวหมี่โต้วรีบเดินเข้าไปจับมือของหานมู่จื่อไว้แน่น

“หม่ามี๊ เสี่ยวหมี่โต้วผิดไปแล้ว หม่ามี๊อย่าโกรธเสี่ยวหมี่โต้วเลยนะ”

เมื่อเห็นสีหน้ากระวนกระวายของลูก หานมู่จื่อรู้สึกสะอื้นมากกว่าเดิม ครั้งนี้หล่อนโกรธมากจริงๆ

ในขณะที่หล่อนต้องคอยระวังเย่หลิ่นหาน ก็ต้องคอยดูแลเขาเช่นกัน

แต่เจ้าเด็กน้อยเจ้ากรรมทำตัวแสบซนเหลือเกิน กลับออกไปด้วยกันกับเย่หลิ่นหาน ทั้งๆที่ไม่ใช่ว่าหล่อนไม่เคยบอกกล่าวเขาก่อน แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ครั้งนี้เขาถึงไม่เชื่อฟังขนาดนี้

“ลูกอย่ามาจับมือแม่” หานมู่จื่อสะบัดมือเขาออก เพราะไม่อยากสนใจเขา

หลังจากเสี่ยวหมี่โต้วถูกสะบัดมือออก เขาก็รู้สึกเสียใจจนเบ้ปากทันที ขณะเดียวกันเสียงของลิฟต์ก็ดังขึ้นและเปิดออก หานมู่จื่อรีบเดินออกไปทันที

เสี่ยวหมี่โต้วรีบเดินตามไป

“หม่ามี๊ อย่าโกรธผมเลยนะ ผมสำนึกผิดแล้วจริงๆ”

หานมู่จื่อก้มตัวลงกดรหัส ไม่สนใจลูกที่อยู่ด้านหลังแม้แต่น้อย

หล่อนผลักประตูออก แม้ว่าจะโกรธเขามาก แต่หล่อนยังคงเอียงตัวหลีกทางให้เสี่ยวหมี่โต้วเข้ามา เหมือนว่าเสี่ยวหมี่โต้วพอรู้ว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่ ตอนที่หล่อนเอียงตัวเขาจึงกระโจนเข้าไปด้านในทันที

ปั้ง!

หลังจากประตูกันนิรภัยปิดลง หานมู่จื่อ หันมาเปลี่ยนรองเท้าที่ทางเข้า จากนั้นเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาในห้องรับแขกทันที โดยไม่พูดจาอะไร

เมื่อเสี่ยวหมี่โต้วเห็นเช่นนั้น รู้ว่าครั้งนี้เขาเจอด่านมหาโหดเข้าแล้ว

หม่ามี๊เคยโกรธเขาน้อยครั้งมาก แม้แต่คำพูดด่าทอหนักๆยังไม่กล้าพูดออกมา แต่วันนี้หล่อนกับโกรธนานขนาดนี้ แสดงว่าเรื่องนี้ต้องเป็นเรื่องร้ายแรงมากแน่นอน

เสี่ยวหมี่โต้วรู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก โทษตัวเองที่ทำตัวฉลาดเกินตัว เขาเดินก้าวเท้าน้อยๆเข้าไปหาหานมู่จื่อ แต่เมื่อเดินใกล้ถึงหล่อน เขากลับเลี้ยวไปอีกทาง จากนั้นเดินเข้าไปในห้องครัว

สองนาทีผ่านไป เสี่ยวหมี่โต้วเดินออกมา พร้อมกับน้ำผลไม้ในมือหนึ่งแก้ว

เสี่ยวหมี่โต้วถือน้ำผลไม้ไปหยุดอยู่ตรงหน้าหานมู่จื่อ “หม่ามี๊ ดื่มน้ำผลไม้ให้ใจเย็นลงหน่อยนะครับ”

หานมู่จื่อกอดหมอนด้วยสีหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ เมื่อได้ยินเสี่ยวหมี่โต้วพูดขึ้น หล่อนไม่เพียงแต่ไม่มีท่าทีขยับตัว อีกทั้งไม่เหลือบสายตามองเขาอีกด้วย

“หม่ามี๊...หม่ามี๊....หันมามองเสี่ยวหมี่โต้วหน่อยนะครับ นี่เป็นน้ำผลไม้ที่เสี่ยวหมี่โต้วเอามาให้หม่ามี๊นะครับ ถ้าหม่ามี๊ไม่อยากเห็นหน้าเสี่ยวหมี่โต้ว หม่ามี๊มองน้ำผลไม้สักหน่อยก็ยังดีครับ”

เสี่ยวหมี่โต้วยังดื้อดึงไม่ยอมแพ้ เขาไม่รู้สึกท้อแท้ที่แม่ไม่สนใจเขา แต่กลับยืนหยัดสู้หน้าเข้าไปหาหานมู่จื่อ

เด็กตัวน้อยคลอเคลียอยู่ที่ขาของหล่อน พลางใช้มือนุ่มนิ่มลูบไล้