บทที่ 624 จำสิ่งที่ฉันพูดได้ไหม

บทที่ 624 จำสิ่งที่ฉันพูดได้ไหม

เสี่ยวเหยียนนิ่งไปประมาณสิบวินาทีจึงจะตั้งสติได้ จากนั้นลุกขึ้นยืน ยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำลายข้างปาก

“พวกเธอทำอะไรกันน่ะ? มาดูฉันนอนตั้งแต่เช้า อยากให้ฉันตกใจกลัวหรือไง?”

หานมู่จื่อยืนกอดอกอย่างจนปัญญา : “ก็ดูตัวเองสิ ห้องมีก็ไม่นอน มานอนที่โซฟา?”

เสี่ยวหมี่โต้วก็พยักหน้าตาม: “นั่นสิครับน้าเสี่ยวเหยียน ทำไมน้ามานอนบนโซฟาล่ะครับ เมื่อคืนน้ากลับบ้านดึกใช่ไหมล่ะ?”

เมื่อได้ยินเสี่ยวหมี่โต้วพูดเช่นนั้น ดูเหมือนหานมู่จื่อจะจับข้อสงสัยได้ จึงหรี่ตาลง

“ดึกมากแล้วเพิ่งจะกลับ? ดึกแค่ไหน?”

สีหน้าของเสี่ยวเหยียนน้อยใจขึ้นมาทันที ไม่กล้าสบตามองหานมู่จื่อ

“เมื่อคืน...”

“เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย!” เสี่ยวเหยียนลุกขึ้นยืน หน้าแดงก่ำ จากนั้นหันหลังวิ่งขึ้นไปด้านบน พลางพูดขึ้น : “วันนี้ฉันง่วงมาก ฉันลางานนะ ฉันจะนอนทั้งวัน”

ไม่เปิดโอกาสให้หานมู่จื่อได้ตอบโต้อะไร จากนั้นวิ่งเข้าไปในห้องทันที

เสี่ยวเหยียนทิ้งตัวพิงที่ประตู หายใจกระหืดกระหอบ คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน หูของหล่อนก็แดงขึ้นมาทันที

หล่อนกัดริมฝีปากแน่น ถอดรองเท้า จากนั้นมุดตัวเข้าไปซุกในผ้าห่ม

ภาพความทรงจำค่อยๆผุดขึ้นมา

อันที่จริงเมื่อคืนหล่อนไปรอหานชิงที่บริษัท เมื่อหานชิงเห็นหล่อน ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ให้หล่อนขึ้นไปบนรถด้วย

เป็นเพราะพวกเขาทั้งสองนั่งอยู่ด้านหลัง ดังนั้นเมื่อเสี่ยวเหยียนขึ้นรถไปจึงรู้สึกกระสับกระส่าย เคอะเขินตลอดเวลา คอยเงยหน้าหันไปมองหานชิงที่นั่งอยู่ด้านข้างตลอด

เขานั่งด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ใบหน้ามุมข้างของเขาหล่อบาดใจมาก ท่าทางนิ่งขรึม มีเสน่ห์ดึงดูดมากเหลือเกิน

เสี่ยวเหยียนยิ่งมองยิ่งรู้สึกว่าตัวเองชอบเขา ขณะเดียวกันก็รู้สึกขอบคุณหานมู่จื่อที่คุยกับหล่อนในวันนี้

ถ้า... ไม่ได้เป็นเพราะมู่จื่อบอกหล่อน ว่าอยากเจอก็เจอ หล่อนคงไม่ได้มาหาหานชิง

และก็ไม่มีโอกาสได้นั่งรถของหานชิง

เมื่อคิดถึงตอนนี้ เสี่ยวเหยียนกระแอมออกมา พูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา : “คะ...คุณหาน...ทานข้าวแล้วยังคะ?”

เมื่อพูดออกไป เสี่ยวเหยียนแทบอยากจะตัดลิ้นของตัวเองออก

เขาเพิ่งจะเลิกงาน หล่อนจะถามคำถามโง่ๆแบบนี้ทำไมกัน?

อยากจะร้องไห้อยู่ภายในใจ แต่สิ่งที่พูดออกไปก็เหมือนน้ำตาที่ไหลออกมา ยังไงหล่อนก็ไม่สามารถเอากลับคืนมาได้ ทำได้เพียงคิดด้วยความขมขื่นใจ ว่าหานชิงจะรีบตอบกลับ

“ยังไม่ทานครับ”

ในที่สุด หานชิงก็ตอบหล่อน เพียงแค่ตอบสั้นไปหน่อย พูดเพิ่มขึ้นมาสักคำให้หล่อนก็ไม่ได้

เสี่ยวเหยียนแอบมองหานชิงอีกครั้ง เห็นว่าสายตาของเขาไม่แม้แต่ขยับ หล่อนรู้สึกเสียใจ ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่ถูกเขาปฏิเสธน้ำใจของตัวเอง เขาก็เย็นชากับหล่อนมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เขาบอกตัวเองอย่างชัดเจนว่าอย่าคิดอะไรกับเขาเด็ดขาด เพราะเขาไม่มีทางรู้สึกอะไรกับตัวเองแน่นอน

แต่เสี่ยวเหยียนยังคงควบคุมความรู้สึกที่มีต่อเขาไม่ได้

“งั้น...พวกเราไปทานข้าวเย็นด้วยกันดีไหม?”

เมื่อพูดจบ เสี่ยวเหยียนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย กลัวว่าหานชิงจะบอกปฏิเสธ : “แน่นอนว่าฉันเลี้ยงคุณเอง!”

หานชิงหยุดชะงักไป มองหล่อนด้วยสายตาเยือกเย็น

เสี่ยวเหยียนตื่นเต้นจนแทบจะหยุดหายใจ กัดริมฝีปากแน่น มองเขาด้วยใบหน้าซีดเซียว

“จะ..ดีเหรอ?”

เมื่อหานชิงเห็นริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของหล่อนสั่นคลอน จึงเลิกคิ้วขึ้น เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้?

เพียงเพราะเห็นสายตาเว้าวอนของหล่อน หานชิงจึงอดสงสารไม่ได้ ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็พยักหน้าให้ทันที

เวลาเพียงสั้นๆ สายตาของหญิงสาวก็เบิกกว้างราวกับดอกไม้ไฟที่ปะทุขึ้นอย่างสวยงาม ดูเหมือนว่าทั้งดีใจและเหลือเชื่อมาก

“คะ...คุณตอบตกลงฉันแล้วจริงเหรอคะ?”