บทที่ 626 ไม่ใช่ว่าขาดเขาไม่ได้

บทที่ 626 ไม่ใช่ว่าขาดเขาไม่ได้

เมื่อย้อนคิดถึงเรื่องนี้ เสี่ยวเหยียนจึงยกมือขึ้นมาจับหน้าตัวเอง น้ำตาไหลรินลงมาอย่างควบคุมไม่ได้

ตอนจบของเรื่องหานชิงพาหล่อนมาส่งที่บ้าน จากนั้นพูดเตือนหล่อน ถ้าต่อไปเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก เขาจะหาวิธีพาหล่อนออกไปจากมู่จื่ออย่างไร้เยื่อใย

เสี่ยวเหยียนเพียงแค่คิดว่า เขาคงไม่ชอบหล่อน แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะเกลียดหล่อนขนาดนี้ เพราะหล่อนดูหื่นกระหายมากเกินไปเหรอ? ดังนั้นเขาจึงไม่ยอมรับในตัวหล่อน?

แต่ทว่า...หล่อนไม่เคยเป็นฝ่ายจูบผู้ชายคนไหนก่อนเลย มีเพียงแค่เขาเท่านั้น

หรือว่าเรื่องทุกอย่างจะจบแบบนี้? แต่...หล่อนไม่ยอม ไม่มีวันยอม

*

วันนี้หานมู่จื่อทำงานอย่างไร้ชีวิตชีวา เพราะเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ เมื่อถึงเวลาทำงานอยากจะงีบหลับตลอดเวลา หล่อนดื่มกาแฟไปสองแก้วเต็มๆ แต่กลับไม่มีประโยชน์อะไรเลย

ในขณะที่หล่อนรู้สึกทนไม่ไหวจนคิดจะไปงีบในห้องพักสักสองชั่วโมง เยาเยาก็ผลักประตูเข้ามา : “มู่จื่อ คนของบริษัทแอลทีมาที่นี่ บอกว่าจะเจรจาหารือเรื่องปัญหาโครงการครั้งนี้กับเธอ”

โดยปกติเรื่องพวกนี้เสี่ยวเหยียนเป็นคนจัดการ แต่วันนี้เสี่ยวเหยียนลา...

หานมู่จื่อวางปากกาในมือลง พยักหน้า : “เข้าใจแล้ว เธอไปเชิญเขาไปที่ห้องรับรองก่อน เดี๋ยวอีกสองนาทีฉันจะตามไป”

“โอเคค่ะ”

เยาเยาเป็นผู้ช่วยฝีมือเก่งกาจ โดยปกติหล่อนไม่เพียงแต่ทำงานออกแบบ บางครั้งยังช่วยงานของเสี่ยวเหยียน มุมมองที่หานมู่จื่อมีต่อหล่อนเปลี่ยนไปจากที่เคยคิดว่าหล่อนเป็นคนโผงผางหยิ่งผยองกลายเป็นนักออกแบบที่มากความสามารถ

หานมู่จื่อจัดของให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเดินตรงไปที่ห้องรับรอง

เมื่อเดินถึงหน้าประตูห้องรับรอง หานมู่จื่อเห็นคนที่นั่งอยู่ภายในห้อง จึงหยุดชะงักไปทันที

เขาคือเย่หลิ่นหาน

เมื่อเห็นเขา หานมู่จื่อจึงย้อนนึกถึงคำพูดที่เขาพูดกับหล่อนในร้านเค้กเมื่อวาน

“ที่ผมเข้าใกล้คุณอย่างจริงใจ นั่นก็เป็นเพราะผมชอบคุณ”

“ตอนนี้เย่หลิ่นหานไม่ได้เป็นพี่ชายของคุณอีกต่อไป ดังนั้นผมมีสิทธิ์แข่งขันเท่าเทียมกับโม่เซิน ห้าปีที่แล้วผมไม่มีโอกาส แต่ตอนนี้ผมอยากพยายามช่วงชิงเพื่อตัวเอง ในขณะที่คุณยังไม่ได้กลับมาคบกับโม่เซิน ผมอยากจะพยายามให้เต็มที่”

“มู่จื่อ? มาแล้วเหรอ?”

ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ เสียงอันอ่อนหวานแฝงไปด้วยความแหบแห้งของชายคนหนึ่งดังขึ้น หานมู่จื่อดึงสติกลับมา เมื่อเห็นเย่หลิ่นหานลุกขึ้น และกำลังยิ้มให้ตัวเอง พร้อมกับสายตาอันอ่อนโยนที่มองตรงมา

และเยาเยาที่อยู่ห่างไม่ไกลออกไปจากเขา กลับทำสีหน้าสงสัย

หานมู่จื่อรู้ว่าหล่อนกำลังสงสัยเรื่องอะไรอยู่ หล่อนยิ้มให้ จากนั้นเดินเข้าไปอย่างสง่าและมั่นใจ

“เยาเยา เธอไปทำงานก่อนเถอะ”

“รับทราบค่ะ” เยาเยาเหลือบมองเย่หลิ่นหานหนึ่งครั้งจากนั้นเดินออกไปจากห้องรับรอง

ภายในห้องรับรองเหลือเพียงแค่หานมู่จื่อและเย่หลิ่นหาน หานมู่จื่อนั่งลงตรงหน้าเขา : “ไม่ทราบว่าประธานหานมีงานอะไรจะปรึกษากับฉันคะ?”

“ไม่มีงานอะไร ก็มาหาคุณไม่ได้งั้นเหรอ?” เย่หลิ่นหานมองหล่อนด้วยสายตาลึกซึ้งจนน่าตกใจ

หานมู่จื่อตกใจมาก “คุณ...”

“ผมเอาเรื่องงานมาเป็นข้ออ้างเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ถือว่าเกินไปรึเปล่า?” เย่หลิ่นหานยิ้มขึ้น : “เรื่องงานไม่มีอะไรต้องคุย เพราะผมเชื่อในความสามารถของคุณ”

“ดังนั้น ที่คุณมาวันนี้ไม่ได้เป็นเพราะเรื่องงาน?” หานมู่จื่อเงยหน้าถามขึ้นพลางขมวดคิ้ว

“เห็นคุณอารมณ์ไม่ค่อยดี ผมพาคุณออกไปพักผ่อนดีไหมครับ?”

หานมู่จื่อไม่คิดอะไรทั้งนั้น ปฏิเสธเขาไปทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรแล้ว เชิญกลับได้เลยนะคะ”

เมื่อพูดจบ หานมู่จื่อลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป หล่อนไม่ไว้หน้าเย่หลิ่นหานเลยแม้แต่น้อย ถ้าเขาโกรธเพราะเรื่องนี้และผิดสัญญาตัดขาดกับหล่อนไปคงจะดีมาก