บทที่ 633 ผมอยากเป็นพ่อของลูกคุณ

บทที่ 633 ผมอยากเป็นพ่อของลูกคุณ

การกระทำกับเสียงทั้งหมดหยุดลงในเวลาเดียวกัน

เห็นหานมู่จื่อที่อยู่ต่อหน้าของเย่หลิ่นหาน เย่โม่เซินจึงหรี่ตาจ้องเธอ: “คุณกำลังปกป้องเขา?”

สายตาที่ลึกล้ำ ราวกับบ่อน้ำแข็งที่อยู่ในฤดูหนาว ทำให้คนที่เห็นอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความหนาวเย็น

เย่หลิ่นหานที่โดนปกป้องอยู่ แม้จะล้มลงไปบนพื้น แต่ได้เห็นหานมู่จื่อขวางอยู่ที่ด้านหน้าของตนเอง กลับยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ

สำหรับเย่โม่เซินแล้วรอยยิ้มของเขาเต็มไปด้วยความยั่วยุ เย่โม่เซินจึงยิ้มอย่างเย็นชา “ถือเป็นเล่ห์เหลี่ยมที่ดีจริงๆ แกล้งทำเป็นอ่อนแอต่อหน้าผู้หญิง?”

“คุณพอได้แล้วเย่โม่เซิน!” หานมู่จื่อตำหนิเขาออกมาเสียงดัง: “คุณต่อยเขาไปขนาดนั้น แต่เขาไม่ตอบโต้กลับสักครั้ง แล้วคุณยังจะทำให้เขาอับอายอีกเหรอ?”

พูดจบ หานมู่จื่อหายใจเข้าลึกๆ แล้วหมุนตัวไปประคองเย่หลิ่นหานขึ้นมา

ตอนที่เย่หลิ่นหานลุกขึ้น ตั้งใจจับข้อมือขาวๆเล็กๆของหานมู่จื่อเอาไว้ แรงครึ่งหนึ่งจากร่างกายด้านบนก็พึ่งพิงร่างกายของหานมู่จื่อเอาไว้ แล้วค่อยๆลุกขึ้นยืน

ฉากนี้สำหรับเย่โม่เซิน ก็เหมือนกับลูกระเบิด เพียงครู่เดียวก็ทำให้ความเดือดดาลของเขาพุ่งขึ้นจนถึงจุดสูงสุด

เย่โม่เซินก้าวเข้าไปต่อยเย่หลิ่นหานคว่ำลงไปบนพื้นอีกครั้ง หานมู่จื่อเบิกตาโพลง ประคองเขาขึ้นมาไม่ทันอยู่แล้ว ตอนที่หันไปอยากจะโต้เถียงกับเย่โม่เซิน แต่กลับโดนอุ้มขึ้นพาดบ่า

“นี่ คุณทำอะไรน่ะ? ปล่อยฉันลงนะ!” ท้องของหานมู่จื่อพาดอยู่บนบ่าของเย่โม่เซิน ทำให้ค่อนข้างเจ็บ เธอพยายามตบตีไปที่หลังของเย่โม่เซินอย่างเต็มที่

“เงียบ ผู้หญิงของผมไม่อนุญาตให้ไปประคองผู้ชายคนอื่น โดยเฉพาะเย่หลิ่นหานสุภาพบุรุษจอมปลอมที่แสร้งทำตัวเป็นคนดี”

เขาพาดเธอไว้บนบ่า ก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว ออกไปจากที่จอดรถทันที

เสียงคนๆหนึ่งที่ค่อยๆห่างออกไป เย่หลิ่นหานที่ได้รับบาดเจ็บยังคงนอนอยู่บนพื้นเย็นๆ เขากำลังมองเพดานที่อยู่เหนือหัว ด้านหลังรู้สึกได้ถึงความเย็นที่แพร่เข้ามา ราวกับตกลงไปในนรกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

พักใหญ่ เขาก็ปรากฏรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง พร้อมกับรอยเลือดที่ดูแล้วน่าสะพรึงกลัว

“เย่โม่เซิน!!!”

เย่หลิ่นหานกัดฟันพูดชื่อนี้ มือกำหมัดแน่น เล็บจิกลงไปในเนื้อ

*

“ปล่อยฉันลง คุณจะพาฉันไปไหน? เย่โม่เซิน!” หานมู่จื่อยังคงตะโกนอยู่ ก็โดนเย่โม่เซินจับยัดเข้าไปในรถ แล้วเขาก็ยื่นตัวตามเข้าไปติดๆ เบียดเข้าไปในรถ

ปึง!

“ออกรถ!”

เย่โม่เซินสั่งอย่างเย็นชา เซียวซู่จึงรีบออกรถทันที

หลังจากที่รถแล่นไปในทางที่ถูกต้องแล้ว หานมู่จื่อโมโหจนด่าออกมา: “เย่โม่เซิน คุณเป็นบ้าเหรอ? คุณจะพาฉันไปไหน? คุณรู้ไหมว่าตอนนี้ฉันต้องไปรับลูกชาย?”

ได้ยินลูกชายคำนี้ เย่โม่เซินค่อนข้างวุ่นวายใจ แต่ยังคงถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ: “อยู่โรงเรียนไหน ผมจะให้คนไปรับเขา”

หานมู่จื่อ: “......คุณพูดอย่างนี้คือไม่คิดจะปล่อยฉันลงไป?”

เย่โม่เซินไม่พูด เพียงแค่หยิบมือถือออกมา: “โรงเรียนไหน?”

หานมู่จื่อยิ้มเย็นชา: “ไม่ต้องให้คุณไปรับ ฉันจะลงจากรถ ฉันจะไปรับเอง”

ให้เขาส่งคนไปรับได้อย่างไร? เช่นนั้นไม่เท่ากับเอาเรื่องที่เสี่ยวหมี่โต้วเป็นลูกของเขาไปวางไว้ต่อหน้าเขาเหรอ?

และเธอก็เป็นกังวลเย่หลิ่นหานนิดหน่อยด้วย เมื่อครู่เย่โม่เซินลงมือหนักขนาดนั้น ต่อยเสียจนเขาล้มไปนอนบนพื้นลุกขึ้นไม่ไหวแล้ว ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรไหม

สรุปแล้ว หานมู่จื่อกังวลมาก แต่หมดหนทางตั้งแต่แรกแล้วก็เลยต้องมากับเย่โม่เซินอย่างนี้

“ลงจากรถไม่ได้” เย่โม่เซินเอ่ยปากอย่างเมินเฉย: “อย่าคิดว่าผมไม่รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่นะ เขาไม่ตายหรอก เพียงแค่แสดงละครต่อหน้าคุณเท่านั้น”

“แสดงละคร?”

หานมู่จื่อเบิกตาโพลง มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“คุณต่อยเขาไปขนาดนั้น แม้แต่ครั้งเดียวเขาก็ไม่ตอบโต้ แล้วคุณมาบอกว่าเขาแสดงละคร? หรือว่ากำปั้นที่คุณโบกออกไปล้วนแต่เป็นของปลอมอย่างนั้นเหรอ?”

“ไม่ใช่” เย่โม่เซินปฏิเสธ: “แน่นอนว่าเป็นของจริง ถ้าไม่ใช่ว่าคุณขวางเอาไว้ จะต่อยเขาให้ยับเยินก็เป็นไปได้”

หานมู่จื่อ: “คุณ! คุณมันคนป่าเถื่อน”

เย่โม่เซินเขยิบเข้าไปใกล้ๆทันที หรี่ตาตั้งใจจ้องมองไปที่เธอ: “ตอนนี้คนป่าเถื่อนจะพาคุณไปสนามบิน”