บทที่ 637 คำถามสละชีวิต

บทที่ 637 คำถามสละชีวิต

แต่เดิมเธอก็สอดแทรกการสืบหาความจริงด้วยอยู่แล้ว แต่ได้ยินเขายอมรับรวดเร็วขนาดนี้ ลมหายใจของหานมู่จื่อก็หยุดลงอย่างกะทันหัน แต่การเต้นของหัวใจกลับเพิ่มความเร็วมากขึ้นทันที

“ยังมีอีกคน?” ริมฝีปากของเธอขยับ ถามออกมา

“เป็นใคร?”

“คุณไม่รู้จัก” เย่โม่เซินคิดๆ รู้สึกว่าตนเองพูดไปแล้ว งั้นก็เปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาเลยแล้วกัน

“ผมก็ไม่รู้จัก”

หานมู่จื่อ: “คุณไม่รู้จัก? งั้นคุณทำไม......” เธอพบว่าตนเองหายใจลำบากเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ตอนที่เสี่ยวหมี่โต้วยิ่งโตขึ้น ก็ยิ่งเหมือนกับเย่โม่เซิน เธอสงสัย แต่ในใจกลับไม่กล้าจะเชื่อ

มักจะรู้สึกว่าความคิดนี้ แล้วยังมีเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นช่างไร้สาระเกินไปจริงๆ

อีกทั้งเวลาก็ล่วงเลยมานาน เรื่องค่ำคืนฝนตกที่เกิดขึ้นเธอไม่มีความทรงจำสักเท่าไหร่ เรื่องทั้งหมดคืนนั้นที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนเกินไป ทำให้เธอตกอยู่ในสภาพภายใต้ความตกตะลึง แล้วก็หนีไปอย่างลุกลี้ลุกลน

ตอนนี้ได้ยินเขายอมรับจากปาก หานมู่จื่อรู้สึกว่าใจของตนเองเต้นเร็วจนจะออกมาจากลำคออยู่แล้ว สิ่งที่ตนเองคาดเดาก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่ได้ยินเย่โม่เซินยอมรับก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

หานมู่จื่อกัดริมฝีปากล่างของตนเองเอาไว้

“คืนวันนั้นผมโดนวางยา” เย่โม่เซินกอดเธอแน่น: “แต่หลังจากเธอ ผมมีคุณเพียงคนเดียว ต่อไปก็ด้วย”

“เดี๋ยวก่อน” หานมู่จื่อตัดบทคำพูดของเขา “คุณบอกว่าคืนวันนั้นคุณโดนวางยา? ก็จะบอกว่า คุณแตะต้องผู้หญิงคนนั้นเพราะคุณควบคุมตนเองไม่ได้? ดังนั้นตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นใคร คุณก็จะทำเรื่องอย่างนั้นกับเธอ?”

เย่โม่เซินเงียบ คำถามนี้เขาต้องตอบอย่างไร? ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า ไม่นึกเลยว่าจะรู้สึกว่าคำถามนี้ของหานมู่จื่อจะเป็นคำถามสละชีวิต

ถ้าเขาตอบว่าใช่ หานมู่จื่อต้องรู้สึกว่าเขาเป็นคนไม่น่าไว้ใจแน่ๆ ผู้หญิงคนไหนก็แตะต้องได้ทั้งนั้น แต่ถ้าเขาตอบว่าไม่ใช่ เธอก็ต้องถามแน่ๆ ว่าเขามีความรู้สึกพิเศษกับผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?

ไม่ว่าจะอันไหน ก็ตอบไม่ได้ทั้งนั้น

“ทำไมคุณไม่พูดล่ะ?” หานมู่จื่อเห็นเขาเงียบ จึงถามด้วยความสงสัย

ในใจของเธอคิดเหมือนกับเขาเมื่อครู่อย่างแน่นอน

ผู้หญิงก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกๆ เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงอื่นเป็นอย่างนี้หรือเปล่า แต่หานมู่จื่อก็เป็นคนอย่างนี้แหละ

ก็ตอนที่เย่โม่เซินกำลังคิดว่าจะบอกเธออย่างไรถึงจะไม่ผิดใจกับเธอ สนามบินก็ประกาศออกมา อย่างกะทันหัน เพื่อเตือนผู้โดยสารให้เตรียมตัวไปขึ้นเครื่องบิน

ตอนนี้เย่โม่เซินรู้สึกเหมือนกับได้รับการปลดปล่อยทันที โอบเอวของเธอลุกขึ้น

“เตรียมตัวไปได้แล้ว”

หานมู่จื่อมองไปรอบๆ เห็นทุกคนลุกขึ้นเตรียมตัวออกไปแล้ว จึงไม่ได้พูดอะไร ทำได้เพียงเดินออกไปกับเย่โม่เซิน

*

เย่โม่เซินซื้อตั๋วชั้นธุรกิจเอาไว้ ไม่แออัดเบียดเสียด คนรอบๆก็ไม่มากมาย หลังจากนั่งลงไปแล้ว หานมู่จื่อเห็นคนรอบข้างไม่เยอะ นึกถึงคำถามก่อนหน้านี้ที่เย่โม่เซินยังไม่ได้ให้คำตอบตนเอง จึงถามขึ้นมาเบาๆ: “เมื่อครู่คุณยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ”

ช่วงเวลาที่กดดันขนาดนี้ เธอรู้สึกว่าเดี๋ยวก็ได้ฟังคำตอบของเย่โม่เซินแล้ว เธอยังอยากจะถามต่อไป เพื่อยืนยันให้แน่ใจอีกครั้ง

แต่......ไม่นึกว่าก็จะโดนตัดบท

ในใจของหานมู่จื่อไม่ค่อยปลื้ม เรื่องนี้ไม่ควรจบลงง่ายๆอย่างเด็ดขาด

เย่โม่เซินก็ปวดหัวจนขมวดคิ้วขึ้นมา คิดไม่ถึงไม่นึกว่าเธอจะจำได้ เขาเพียงแค่พิงเธอหลับตาแล้วกล่าวออกมา: “ขึ้นเครื่องแล้ว พักสักครู่ ตอนดึกๆถึงโรงแรมแล้วจะบอกคุณอย่างละเอียด?”

แต่เดิมหานมู่จื่ออยากจะบอกว่าไม่ได้ แต่ก้มหน้าลงไปเห็นดวงตาคล้ำๆของเขา ก็นึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ได้นอนมาสองวันสองคืนแล้ว แต่เดิมวันนี้หลังจากที่กลับถึงบ้านแล้วก็จะพักผ่อน

แต่เพราะคำพูดของเธอ เขาจึงพาเธอมาสนามบินทั้งๆที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย

คงจะเหนื่อยมากน่ะสิถึงจะถูก

คำพูดที่ถึงข้างปากแล้วก็หายไปอย่างอัตโนมัติ หานมู่จื่อไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วก็ยอมให้เขาพิงไหล่ของเธอพักผ่อน

ไม่ได้นอนสองวัน ต้องเหนื่อยมากแน่ๆ