บทที่ 639 อึดอัด

บทที่ 639 อึดอัด

ข้อความนี้เพิ่งจะส่งออกไป อย่างไม่ต้องสงสัย เครื่องหมายคำถามก็ลอยขึ้นมาบนหน้าจออีกครั้ง ดูคำถามที่เรียงกันขึ้นมาทีละแถวๆ เสี่ยวหมี่โต้วรู้สึกว่าเหมือนกับตนเองเห็นคนกลุ่มหนึ่งเปิดรูปแบบยิงคำถามซ้ำๆกัน

ไม่อย่างนั้น จะส่งข้อความที่เหมือนกันทั้งหมดมาได้อย่างไร? แล้วยังส่งมาไม่ยอมหยุด

พิมพ์ส่งมาครู่หนึ่ง คงจะเห็นว่าเสี่ยวหมี่โต้วไม่ตอบโต้ บนหน้าจอจึงเงียบไปสักครู่ แล้วก็มีคนค่อยๆพิมพ์ออกมา

เทพลม: {โต้วจื่อนายอย่าล้อพวกเราเล่นสิ วันนี้นายห้าขวบ งั้นฉันไม่เพิ่งจะสิบขวบเหรอ?}

ไอ้อ้วน: {ฮ่าๆๆๆคงจะอย่างนั้น! งั้นฉันก็เพิ่งสามขวบน่ะสิ โต้วจื่อฉันยังต้องเรียกนายว่าพี่ชายอีกด้วยใช่ไหม?}

เต้าเจี้ยว: {ไม่ต้อง แต่ไหนแต่ไรนายก็เรียกผมว่าพี่ใหญ่อยู่แล้ว}

มันฝรั่งทอด: {ท่าทางจริงจังอย่างนี้ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนกับเด็กประถมขนาดนั้นล่ะ? ทำอย่างไรดีพวกเรา จู่ๆฉันก็เชื่อมากๆว่าพี่ใหญ่ห้าขวบจริงๆ!}

เผือก: {ขอร้องล่ะตื่นสักทีได้ไหม? เด็กห้าขวบจะมีไอคิวอย่างพี่ใหญ่เหรอ? นายประสาทหรือเปล่า?}

มันฝรั่งทอด: {ทำไมพวกนายไม่เชื่อฉัน? ต่อให้พวกนายไม่เชื่อฉัน ก็เชื่อพี่ใหญ่หน่อยแล้วกัน พี่ใหญ่บอกอยู่ว่าตนเองเพิ่งจะห้าขวบ!}

เทพลม: {พี่ใหญ่แค่ล้อเล่นกับพวกเรา นายก็เชื่อเหรอ?}

ไอ้อ้วน: {ฉันจะบอกเรื่องตลกให้ จริงๆฉันเป็นผู้หญิง}

เผือก: {ไสหัวไป!}

เสี่ยวหมี่โต้วเห็นว่าทุกคนไม่เชื่ออย่างชัดเจน ในใจก็ไม่ได้สนใจหรอก ไม่อยากเชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ อย่างไรเสียเขาก็แล้วแต่ทุกคน

เต้าเจี้ยว: {ฉันจะออฟไลน์แล้ว หม่ามี๊บอกว่าไม่ให้เล่นดึกจนเกินไป ส่วนวิธีติดต่อต่างๆ รอคราวหน้าผมจะให้พวกนาย}

บอกเสร็จ เสี่ยวหมี่โต้วก็ไม่สนใจว่าพวกเขาจะตอบสนองอะไร ออฟไลน์ทันที เหลือไว้แค่ความวุ่นวายในนั้น

*

ตอนนี้ บนเครื่องบินที่กำลังบินไปต่างประเทศ ในชั้นธุรกิจเงียบสงบมาก เครื่องบินทำการบินได้อย่างมั่นคง แอร์โฮสเตสด้านนั้นกำลังจะเริ่มเสิร์ฟอาหารแล้ว

หานมู่จื่อลูบๆท้องของตนเอง แล้วมองเย่โม่เซินที่กำลังพิงไหล่ของเธอหลับอยู่

เขาหลับสนิทมาก แรงของทั้งร่างกายกดทับอยู่บนร่างของเธอ ถ้าไม่มีเก้าอี้ให้พิงเอาไว้ หานมู่จื่อคิดว่าตนเองคงจะพยุงเอาไว้ไม่ไหวแน่ๆ

ร่างของเขาก็สูงมาก แล้วใช้แรงทับลงมา หานมู่จื่อก็ทนไม่ไหวตั้งนานแล้ว

ถ้าไม่ได้เห็นว่าเขาไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว หานมู่จื่อต้องผลักเขาออกไปแน่ๆ

เพียงแต่ตอนนี้เธอยังให้เขาพิงเอาไว้ ตอนที่อาหารบนเครื่องบินมาเสิร์ฟ แอร์โฮสเตสให้ความสนใจคนข้างๆเธอที่หลับอยู่ แล้วยิ้มเล็กน้อยใช้สายตาแสดงคำถาม

หานมู่จื่อนึกถึงตอนที่อยู่ในร้านอาหารเย่โม่เซินแทบจะไม่ได้กินเลย จึงพยักหน้า ให้แอร์โฮสเตสว่าต้องการสองที่

หลังจากอาหารมาเสิร์ฟแล้ว หานมู่จื่อก็มองเย่โม่เซินที่ยังคงหลับอยู่ คิดๆแล้ว จึงยื่นมือไปดันๆเขา

แรกเริ่มเย่โม่เซินไม่ขยับเลย หานมู่จื่อจึงกระแอมเบาๆ แล้วดันๆเขา พลางเรียกชื่อของเขาเบาๆ

“เย่โม่เซิน เย่โม่เซิน!”

เธอเรียกไปหลายที คนที่พิงไหล่เธอหลับอยู่จึงค่อยๆมีปฏิกิริยากลับมา เหลือบตาขึ้นมามองเธอ

คงจะเป็นเพราะเพิ่งตื่น ดังนั้นสายตาของเย่โม่เซินจึงยังเลอะเลือนอยู่ สายตาเย็นชาตามปกติหายไปอย่างสิ้นเชิง ท่าทางอย่างนี้ไม่นึกว่าจะค่อนข้างเหมือนกับตอนที่เสี่ยวหมี่โต้วเพิ่งตื่นนอน

หานมู่จื่อใจเต้นแรง ตอนที่เธอเพิ่งอยากจะเอ่ยปากพูดกับเขา คนๆนั้นกลับเอียงตัวเข้ามาใกล้ๆ แล้วก็จูบเธอทันที

จูบที่อ่อนโยนราวกับปุยฝ้าย ก็เข้ามาประชิดอย่างนี้โดยไม่มีคำเตือนล่วงหน้า แล้วก็ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว แต่กลับรู้สึกว่ายังไม่เต็มอิ่มอยู่ลางๆ เย่โม่เซินจึงเข้ามาประชิดอีกครั้ง

ครั้งนี้หลังจากที่เขาจูบก็ไม่ได้ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว แต่หยุดอยู่บนริมฝีปากของเธอสักครู่ ราวกับไม่อิ่มเอมอย่างนั้น ยื่นมือมาประคองใบหน้าของเธอเอาไว้ อยากจะงัดปากของเธอให้เปิดออก

หานมู่จื่อตกใจจนมีสติกลับมา รีบผลักเขาออก เตือนเบาๆ: “คุณบ้าไปแล้วเหรอ? นี่อยู่บนเครื่องบินนะ”

หลังจากผลักเขาออกไป หานมู่จื่อจึงพบว่ารอบๆด้านมีคนไม่กี่คนกำลังแอบมองพวกเขาอยู่ ใบหน้าขาวๆก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที เธอรีบก้มหน้า ไม่กล้าหันไปสบตาคนพวกนั้น