บทที่ 665 จะต้องบรรลุผล

บทที่ 665 จะต้องบรรลุผล

ท่าทางที่หานมู่จื่อใส่เสื้อผ้าได้ชะงักงันไปแล้วครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็ได้ยกสายตามองไปยังเย่โม่เซินทีหนึ่ง

การแสดงออกที่จริงจังของเขา ไม่เหมือนกับกำลังพูดเล่นกลับเหมือนต้องการที่จะอยู่ต่อจริงๆ

ภาพท่าทางที่คืนนี้ไม่ได้เจอลูกชายก็ไม่ไป

จางเสี่ยวเหยียนได้กลับมาแล้ว เย่โม่เซินเมื่อออกไปก็จะได้พบหน้ากับเสี่ยวหมี่โต้วไหม? เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใจของเธอก็ได้เต้นเร็วขึ้นมาบ้างโดยฉับพลัน จากนั้นก็ได้กลัดกระดุมเสื้อผ้าของตัวเองให้ดี และได้ลุกลี้ลุกลนในการหวีเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเองให้เข้าทรง หลังจากนั้นก็ได้เดินไปถึงตรงหน้าของเย่โม่เซิน

“นายใส่เสื้อผ้าให้ดี ฉันจะไปสั่งสอนความคิดกับเขาก่อน นายกลับไปรอฉันที่ห้องของนาย”

เมื่อพูดจบไม่รอการตอบกลับของเย่โม่เซิน ก็ได้ผลักเขาออกไปนอกประตูตรงๆ

กิริยาท่าทางแบบนี้ทำให้เย่โม่เซินอดไม่ได้ที่จะยกคิ้วขมวดขึ้นแล้ว จากนั้นด้านหนึ่งก็ได้เดินไปทางด้านนอก ด้านหนึ่งก็ได้พูด:

“สอนความคิดอะไร?”

“นายไม่ใช่ว่ากลัวว่าเขาจะไม่ยอมรับนาย?”

เธอได้นำเขาผลักไปถึงด้านประตูแล้ว หลังจากนั้นก็ได้เปิดประตูตรงๆ และได้นำเย่โม่เซินออกไป

“ลงไปด้านล่างเร็วหน่อย”

หานมู่จื่อเร่งรัดเขาไว้ เย่โม่เซินได้พิงอยู่ตรงปากบันได รอยย่นของเงาที่สูงใหญ่ไม่ขยับ เหมือนกับคือต้องการที่ท้าทายความอดทนของเธอ

“ฉันพูดแล้วว่าไม่ไป เธออยากไล่ฉันไป ถ้าเช่นนั้นก็นำฉันผลักลงไปจากตรงนี้?”

หานมู่จื่อ：“……นายบ้าไปแล้วเหรอ?”

เธอโกรธจนขบฟัน และยังคงมีบางแห่งที่ไม่สบายใจ หากว่าไม่ใช่ว่ากลัว เธอเดิมทีก็ไม่อยากที่จะลุกขึ้นมาในเวลานี้

ลูกตาดำที่ดำขมับของเย่โม่เซินได้จองเธอเอาไว้ ที่ด้านในดูคล้ายกับว่ามีร่องรอยของอารมณ์นับไม่ถ้วนแต่ก็เหมือนกับไม่มี

“มู่จื่อ ฉันไม่ได้บ้า”

ผ่านไปครู่ใหญ่ๆ หานมู่จื่อก็ได้ยินที่เขาเปิดปากพูดด้วยการใช้น้ำเสียงที่สงบเงียบ

“ตอนอยู่บนทางที่ไปสนามบินฉันก็เคยพูดแล้ว ฉันต้องการเป็นพ่อของลูกเธอ วันนี้......จะได้บรรลุผล”

“ไม่ว่าตอนนี้เธอทำอะไรก็ยับยั้งฉันไม่ได้แล้ว”

หานมู่จื่อได้ชะงักงันอยู่ตรงที่เดิม กลีบริมฝีปากแดงที่บวมได้เปิดแล้วเปิดอีก แต่กลับไม่รู้ว่าต้องพูดอะไร

มีความไม่มีแรงอยู่หน่อย หรือว่าอะไรก็สกัดไว้ไม่ได้แล้วเหรอ?

เสี่ยวหมี่โต้วที่เธอซ่อนไว้นานเช่นนั้น วันนี้ก็ต้องยอมรับพ่อแล้วเหรอ? เย่โม่เซินจะมีท่าทีโต้ตอบยังไง?

หานมู่จื่อได้กัดริมฝีปากล่างไว้ จากนั้นก็ได้ปิดตาแล้วปิดตาอีก ในที่สุดก็เหมือนกับยอมรับโดยนัยกับวิธีการทำของเขาแล้ว และได้พูดด้วยน้ำเสียงต่ำ: “นายตามฉันเข้าห้องเถอะ ก็นำเสื้อผ้ามาจัดการสักหน่อย”

เมื่อรู้ว่าเธอนี้คือยอมแพ้ต่อการต่อต้านและยอมตรงๆ เย่โม่เซินก็ได้ตามเธอเข้าไปในห้องแล้ว

หลังจากที่ได้เข้าห้อง และเย่โม่เซินก็ได้จัดการเสื้อผ้าแล้ว หานมู่จื่อกลับได้หยิบเครื่องรีดผ้าหนึ่งมา และได้พูดกับเย่โม่เซิน: “เสื้อก็ยับย่นแล้ว ถอดลงมาเถอะ”

เย่โม่เซินไม่ได้พูดอะไรอีก และได้นำเสื้อเชิ้ตสีขาวถอดลงมาให้เธอ

หานมู่จื่อหาที่หลังจากนั้นก็ได้รีดเสื้อเชิ้ตแทนเขา

เธอทุกครั้งที่ได้พบกับเย่โม่เซิน เสื้อผ้าของเขาก็ล้วนดูแลจนไม่มีร่องรอยของความคดเคี้ยวซ้อนกันเป็นจีบๆ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อเชิ้ตหรือว่าชุดสูท แต่ว่าหลังจากเรื่อง......เมื่อกี้ เสื้อผ้าของเขาก็ได้ยับย่นจนไม่เป็นรูปร่าง

อาจจะเป็นเธอที่ใจอ่อนเถอะ ก็อาจจะเป็นเธอที่ต้องการให้เย่โม่เซินมีภาพลักษณ์ที่ดีหน่อยเมื่ออยู่ต่อหน้าของเสี่ยวหมี่โต้ว ดังนั้นเธอจะต้องช่วยเขาเอาเสื้อผ้ามารีดสักหน่อย

หานมู่จื่อรีดเสื้อผ้าอย่างจริงจังมาก ภายใต้ดวงไฟที่นุ่มนวล เธอได้โค้งเอวไว้ และเส้นผมนับไม่ถ้วนที่อ่อนนุ่มได้ห้อยลงมาและได้ปกคลุมม่านตาของเธออย่างเลือนรางไม่ชัดเจน ทำให้ลักษณะเฉพาะตัวของเธอทั้งคนเมื่อมองขึ้นมาก็ยิ่งเพิ่มความอ่อนโยนยิ่งขึ้น

มองหานมู่จื่อที่เป็นแบบนี้ เย่โม่เซินรู้สึกว่าใจของตัวเองเหมือนกับถูกใยฝ้ายมาเติมเต็มแล้ว ทุกที่ก็คือความอ่อนโยน

รอหลังจากที่รีดเสื้อผ้าเสร็จ หานมู่จื่อถึงได้มอบให้เย่โม่เซินใหม่เพื่อให้เขาใส่ หลังจากนั้นก็ได้ใส่เนกไทแทนเขาด้วยตัวเอง

ตอนที่ทำทุกอย่างนี้ เธอก็ได้อ่อนโยนจนเหมือนกับนางฟ้าคนหนึ่งที่ลงมาโลกมนุษย์

เย่โม่เซินได้มองเธอไว้ด้วยความสงบมาตลอด ภายใต้ลูกตาดำได้มีความอาลัยรักเพิ่มมาแล้วส่วนหนึ่ง ตอนที่ผูกเนกไทไปได้ครึ่งหนึ่งเขาก็ได้อดกลั้นไว้ไม่อยู่โค้งตัวลงโอบกอดเธอเอาไว้อย่างกะทันหัน

“ทำอะไร?” หานมู่จื่อชะงักงัน เมื่อได้สติกลับมาก็คิดที่จะผลักเขาออก “เสื้อผ้าฉันรีดอย่างยากลำบากล่ะ นายก็อย่าทำให้มันยับแล้ว”

เย่โม่เซินนี้ถึงได้ถอยออก

“ฉันจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง อืม?”

“อะไร”