ตอนที่ 687
บทที่ 687 ไม่อยากยอมแพ้
October 21, 2026
บทที่ 687 ไม่อยากยอมแพ้
ในวินาทีถัดมาเธอก็เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ปรากฏบนใบหน้าของหานชิงเพียงครู่ ดู่เหมือนพี่จะตกใจเล็กน้อย
ปฏิกิริยาเช่นนี้เหมือนจะเป็นไปตามคาดของมู่จื่อ เธอจึงกัดริมฝีปากล่างของเธอพร้อมกับหลุบสายตาลงต่ำ ก่อนจะถามราวเสียงกระซิบ “พี่ พี่รู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร?”
เมื่อเห็นท่าทีแบบนั้นของเธอ รอยยิ้มบนใบหน้าของหานชิงจึงหายไปหมดสิ้น และมองเธอด้วยสีหน้าเย็นชา
“หมายความว่ายังไง?”
ทั้งๆที่รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร แต่ตอนนี้กลับยอมเบกหน้ามาถามเธอว่าหมายถึงอะไร มู่จื่อเงยหน้าขึ้นมองหานชิงก่อนจะทันเห็นประกายภายในดวงตาคู่นั้น นั่นคือ.....ความรู้สึกโกรธ
ถ้าเธอยังคงพูดอะไรบางอย่างต่อไป
“ฉันจะจดทะเบียนกับเย่โม่เซิน”
มู่จื่อพูดอย่างตรงไปตรงมา
แววตาแสนอันตรายปรากฏอยู่บนดวงตาของหานชิง “รู้ตัวไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไร?”
“รู้ค่ะ” หานมู่จื่อเงยหน้าขึ้นก่อนจะมองไปที่หานชิง “ฉันพูดไปแล้ว และฉันจะไม่เปลี่ยนแปลงมัน พี่ ฉันโตแล้วนะ และฉันมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจในเรื่องของตัวเอง”
“เธอพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง จะโทษว่าพี่ชายคนนี้จุ้นจ้านเรื่องเธอมากไปเหรอ? หรือจะบอกว่าต่อจากนี้ไม่ต้องให้พี่ยื่นมือไปวุ่นวายเรื่องเธองั้นเหรอ?” หานชิงพูดพร้อมกับเหยียดยิ้มที่ริมฝีปากราวกับเยาะเย้ยตัวเอง
หานมู่จื่อเห็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนไม่เห็นค่าในตัวเองจนทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เธอหลุบตาลงก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแสนเบา
“พี่ ฉันรู้ว่าพี่หวังดีกับฉันมาตลอด แต่.....”
“พี่จะถามเธอประโยคเดียว เธอลืมเรื่องที่เขาทำร้ายเธอก่อนหน้านี้ไปหมดแล้วเหรอ?”
หานมู่จื่อ: “……”
ไม่ได้ลืม จะลืมไปได้ยังไง?
ความทรงจำบางอย่างถูกตรึงไว้ข้างในและจะไม่มีทางถูกลบไปจากชีวิต
“หลายสิ่งหลายอย่างมีเหตุและผลของมันเอง ฉันก็ทำบางอย่างที่ทำให้เขาเสียใจและมันก็หักล้างกัน”
เมื่อได้ยินดังนั้นใบหน้าหานชิงก็เปลี่ยนไป
“หักล้างกันงั้นเหรอ? น้องสาวของตระกูลหานโกหกเก่งขนาดนี้เลยเหรอ? ก่อนจะกลับประเทศเธอพูดว่ายังไงบ้าง? แล้วตอนนี้ล่ะ?”
“พี่!” มู่จื่อขึ้นเสียงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว “นี่ไม่ใช่เรื่องโกหก นี่เป็นการตัดสินใจของฉันเอง”
“แล้ว? วันนี้เธอไม่ได้มาปรึกษาพี่ แต่มาเพื่อจะแจ้งพี่เฉยๆ ถูกไหม?”
หาน มู่จื่อ: “……”
เธอจะตอบเรื่องนี้อย่างไรดี? ความจริงเธออยากจะอยู่กับเย่โม่เซินตลอดไปและก็อยากจะจดทะเบียนด้วย
แต่ว่าเธอรู้สึกว่าเธอควรบอกหานชิงเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน
“มันคือการปรึกษา” เธอก้มหน้า “แต่...ถ้าพี่ไม่เห็นด้วย ฉันก็จะไม่ยอมแพ้หรอกนะ”
แววตาของหานชิงดูน่ากลัว และทันใดนั้นเขาก็เหลือบไปเห็นแหวนเพชรบนนิ้วของมู่จื่อพอดี
เพราะงั้นแววตาของหานชิงจึงดูน่ากลัวขึ้นไปอีก หานชิงเดินเข้าไปประชิดก่อนจะจับมือของน้องสาวเพื่อดูให้แน่ชัดว่ามันเป็นแหวนเพชรจริงๆ
ทำไมตอนทานอาหารด้วยกันเขาถึงไม่สังเกตเห็นกันนะ?
แต่พอนึกขึ้นมาตอนนี้ ตอนที่ทานอาหารด้วยกันหานมู่จื่อจงใจซ่อนมือไว้ใต้โต๊ะเพราะกลัวว่าพี่ชายอย่างเขาจะเห็นแหวนเพชรเข้า
เหอะ!
อย่างนี้นี่เอง!!!
“พี่?” มู่จื่อรู้สึกเจ็บข้อมือที่โดนหานชิงบีบไว้อยู่ เธอขมวดคิ้วมุ่น “พี่ปล่อยฉันก่อน พี่ทำฉันเจ็บนะ”
“เธอรู้สึกเจ็บด้วยเหรอ? ห้าปีก่อนที่โดนมันทำร้ายเธอลืมมันหมดแล้วเหรอมู่จื่อ?”
“พี่” มู่จื่อพยายามดึงข้อมือออก “พี่ต้องปล่อยฉันก่อน แล้วฉันจะอธิบายให้พี่เข้าใจเอง”
หานชิงมองเธอด้วยใบหน้าเศร้าหมอง “ช่างเถอะ”
หานชิงปล่อยมือออกจากมู่จื่อทันที ก่อนจะก้าวถอยหลังออกไปสองสามก้าว ไม่สนใจเธอและไม่หันมามองที่เธออีก
“พี่จะไม่ให้ทะเบียนบ้านกับเธอ เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องนี้แล้ว”
หานมู่จื่อ: “.....พี่?”