บทที่ 722 ฟ้ามีตา

บทที่ 722 ฟ้ามีตา

กลิ่นอายบนตัวเขา น่าหวาดกลัวยิ่งนัก ลูกน้องไม่กล้าปฏิเสธเลย ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างนิ่งอึ้ง

“ครับ งั้นผม...... ไปตรวจสอบเรื่องนี้ทันที แต่ว่า ...... ทางบริษัทตระกูลเย่......”

แววตาของเย่หลิ่นหาน กลายเป็นเยือกเย็นในทันที “ถ้าเขาตายแล้วจริงๆ ฉันอยากจะได้บริษัทตระกูลเย่ ก็แค่เป็นเรื่องที่ปอกกล้วยเข้าปากไม่ใช่หรอก ยังจะกังวลว่าสายไปแค่ไม่กี่วันหรือ?”

ก็พูดถูก ถ้าเย่โม่เซินแม้แต่ชีวิตก็สูญเสียไปแล้ว แล้วต่อไปนี้ เขาจะใช้อะไรมาสู้กับเย่หลิ่นหาน? นับประสาอะไรกับบริษัท ถึงเวลานั้น คิดว่าแม้แต่ภรรยาและลูก ก็ยังคงไม่สามารถรักษาไว้ได้

“คุณชายหานพูดถูก เพียงแค่เขาตาย งั้นบริษัทตระกูลเย่ก็เป็นสมบัติในกระเป๋าคุณ ไม่ขาดแคลนไม่กี่วันนี้หรอก”

แววตาของเย่หลิ่นหานเคร่งขรึม “ยังไม่รีบไปทำ?”

“ครับๆ ผมไปตรวจสอบทันที”

หลังจากคนออกไป เย่หลิ่นหานจ้องมองสัญญาที่กำลังจะลงมือเซ็นในเมื่อกี้ ดวงตาที่แหลมคม หรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้น เขาก็หยิบสัญญาขึ้นมา หลังจากมองอยู่สักพัก มุมปากก็ยกขึ้นกะทันหัน

“เย่โม่เซิน เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คือฟ้ามีตาหรือเปล่า?”

หลังจากนั้น เขาก็ฉีกสัญญาออกเป็นสองชิ้นทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

ในวันแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ เขาเสียชีวิตไว้ในนรก นี่เป็นข่าวดีที่ยิ่งใหญ่จริงๆ

แต่ว่า...... เย่หลิ่นหานนึกถึงหานมู่จื่อ ก็ขมวดคิ้วขึ้น

ก็ไม่รู้ว่า ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง? เสียใจมากหรือเปล่า?

*

สองสามวันนี้ หานมู่จื่ออยู่ในโรงพยาบาลตลอดเวลา เพื่อพักฟื้นร่างกายวันนั้นหลังจากที่ตากฝน แม้ว่าเธอจะตื่นแล้ว แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย แต่กลับมีไข้สูงขึ้น

ในช่วงแรกแม้ว่าจะมีไข้ แต่ก็ยังคงมีสติอยู่ อุณหภูมิเดี๋ยวสูงเดี๋ยวต่ำ

ถึงตอนกลางคืน ไข้ก็เริ่มขึ้นสูงไม่ลดลงแล้ว จากนั้นหานมู่จื่อแม้แต่สติก็สับสนแล้ว เริ่มตกอยู่ในอาการหมดสติ แต่ก่อนที่จะหมดสติ เธอได้จับมือของหานชิงไว้แน่น พึมพำคำพูดในปาก

“โม่เซิน จะต้อง......หาเขาให้เจอ เขาจะไม่เป็นอะไร......โม่เซิน......”

พูดพึมพำไปมา หมุนวนอยู่ที่เย่โม่เซินทั้งนั้น หานชิงชายตัวใหญ่ ยังรู้สึกว่า มือเขาถูกจับจนรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

ตอนที่หมอกำลังรักษาหานมู่จื่อ ได้เห็นรอยจิกบนมือของหานชิง อุทานด้วยความประหลาดใจ

“ยัยหนูคนนี้ ทั้งๆที่หมดสติไปแล้ว ทำไมยังมีแรงขนาดนี้?”

หานชิงมองมือของตัวเองแล้วยิ้มเยาะ ใช่สินะ เพื่อเย่โม่เซินแล้ว เธอแม้แต่ชีวิตก็ไม่เอาแล้ว

“คุณหมอ อาการของน้องสาวฉันเป็นยังไงบ้าง?”

หมอถอนหายใจ ดันแว่นตาบนใบหน้าตัวเองให้ตรง แล้วอธิบายเสียงเบา “พูดตามความจริง อาการของน้องสาวคุณในตอนนี้แย่มากเลย ถ้าไข้ยังคงสูงแล้วไม่ลดเลยเช่นนี้ เป็นสิ่งที่อันตรายมาก อีกอย่างคุณก็รู้ว่า เธอได้ตั้งครรภ์แล้ว โรงพยาบาลของเราจะใช้ยา ก็ต้องระวังเป็นอย่างมาก ดังนั้น......ฉันแนะนำให้คุณ ก่อนที่ไข้ของเธอจะลดลง ลดไข้ให้เธอโดยการให้ความเย็นภายนอกก่อน เรื่องอื่นรอหลังจากไข้ลดแล้ว ค่อยว่ากัน”

การให้ความเย็นภายนอก?

หานชิงเม้มริมฝีปากบาง แม้ว่าสภาพร่างกายในตอนนี้ของหานมู่จื่อ แค่เหมาะกับวิธีนี้เท่านั้น แต่เขาก็ยังคงรู้สึกว่าอันตรายเล็กน้อย เพราะร่างกายของหานมู่จื่อในตอนนี้ อ่อนแอมาก

แต่ ดูเหมือนว่านอกจากนี้ ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว

เมื่อนึกถึงอย่างนี้ หานชิงก็ได้เพียงพยักหน้าเบาๆ

ซูจิ่วพูดอยู่ข้างๆ “เรื่องนี้ฉันชำนาญ ตอนที่ลูกฉันมีไข้ ไม่กล้าใช้ยา ฉันก็ใช้วิธีนี้ ในการลดไข้สูงของเขา ประธานหาน คุณเฝ้าดูแลคุณมู่จื่อมาสักพักแล้ว จากนี้ไปคุณไปพักผ่อนเถอะ ฝากไว้ให้ฉันก็พอ”

หมอข้างๆก็พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ครับ คนที่รู้เรื่อง ก็จะรู้วิธีดูแลที่ดีกว่า”

“ใช่เลย ประธานหาน คุณรีบไปพักผ่อนเถอะ” ซูจิ่วโน้มน้าว