ตอนที่ 730
บทที่ 730 ต้องปล่อยไปตามธรรมชาติ
October 21, 2026
บทที่ 730 ต้องปล่อยไปตามธรรมชาติ
“หรือได้คำเหล่านั้นในเมื่อกี้ ไม่ใช่คุณพูด?” หานชิงเลิกคิ้ว ดวงตาจ้องมองบนใบหน้าของเธออย่างคมเฉียบ ราวกับมีดคม
เสี่ยวเหยียนก้าวถอยหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว นิ้วชี้ชนกัน “คือฉันพูดเอง แต่ว่า......คุณเองก็สงสัยไม่ใช่เหรอ? คุณก็ต้องรู้สึกผิดปกติแน่นอน เลยต้องให้ฉันเรียกไอ้หัวเกรียน เข้าไป พูดตามตรง พันไว้ในสภาพนี้ ใครจะจำได้? แต่ว่า...... ฉันแค่คิดว่า คุณชายเย่ จะไม่น่าจะเป็นสภาพนี้”
เมื่อได้ยินเข้า หานชิงเม้มริมฝีปากบางจองตัวเองไว้ ดวงตาดูล้ำลึกขึ้นเล็กน้อย
เขาก็รู้สึกว่า ค่อนข้างที่จะผิดปกติ แต่อีกฝ่ายพันผ้าก๊อซไว้ อาจจะเป็นเพราะว่า ตัวเขาคิดผิดไปเอง
“เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกกับมู่จื่อ หลังจากที่คุณกลับไป ทำตัวเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น หลังจากยืนยันตัวตนแล้ว ค่อยว่ากัน”
เสี่ยวเหยียนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ฉันรู้แล้ว”
*
หานมู่จื่อออกมาจากห้องน้ำ พบว่าซูจิ่วในห้องผู้ป่วย ได้หายไปแล้ว มีบทสนทนาดังมาจากทางระเบียงเป็นครั้งเป็นคราว หลังจากเธอได้ยินสองสามประโยค ก็รู้ว่าซูจิ่วกำลังคุยเรื่องงาน
เมื่อคิดดูแล้ว ช่วงนี้เธอวิ่งไปมาทั้งสองทางกับหานชิง ก็คงจะยุ่งมากจริงๆ
หานมู่จื่อเลือกเก้าอี้นั่งลงตามสบาย แววตาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างว่างเปล่า
ทางซูจิ่ว เมื่อโทรศัพท์เสร็จแล้วกลับมา ก็เห็นมู่จื่อนั่งอยู่ที่เก้าอี้ ตอนนี้เป็นฤดูหนาวแล้ว แต่หานมู่จื่อแค่สวมเพียงเสื้อผ้าบางๆตัวหนึ่งเท่านั้น
ซูจิ่วชะงักอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบหันกลับไป หยิบเสื้อกันหนาวตัวหนึ่ง มาคลุมไว้บนตัวของหานมู่จื่อ
“อากาศหนาวแล้ว ระวังอย่าให้เป็นหวัด ร่างกายของคุณเพิ่งจะดีขึ้น ตัวเองต้องระวังหน่อย”
เธอคลุมเสื้อกันหนาวให้หานมู่จื่อเรียบร้อย เหมือนพี่สาว หานมู่จื่อเงยหน้าขึ้นมองเธอ
ซูจิ่วยิ้มเล็กน้อย ยื่นมือออกมาบีบแก้มเธอเบาๆ พูดเสียงต่ำ “คุณยังสาวอย่างนี้ อย่าคิดมากเลย หลายๆเรื่อง ปล่อยไปตามธรรมชาติก็พอ”
“ปล่อยไปตามธรรมชาติ?”
หานมู่จื่อพูดสี่คำนี้ รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ฉันก็ได้บอกกับตัวเองอย่างนี้ เรื่องมากมาย ที่ต้องปล่อยไปตามธรรมชาติ แต่คิดไม่ถึงว่า หลังจากผ่านไปห้าปี หัวใจของฉันก็ยังคงไม่มีเปลี่ยนแปลงใดๆ หลายๆเรื่อง ยังคงไว้ซึ่งสภาพเดิม”
“นี่ไม่ใช่เรื่องดีเหรอ? ความผันผวนของชีวิต ทุกอย่างเปลี่ยนไป ความรักระหว่างคุณกับคุณชายเย่ ยังคงรักษาเหมือนในตอนแรก นั่นเป็นสิ่งที่หายากยิ่งนัก”
“แต่ตอนนี้ แม้แต่เขาอยู่ที่ไหน ก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ”
“นี่อาจเป็นบทพิสูจน์ที่พระเจ้าให้สำหรับพวกคุณ” ซูจิ่วครุ่นคิดสักพัก ก็ตัดสินใจใช้วิธีอื่น มาพูดคุยกับหานมู่จื่อ
เป็นไปตามคาด คำว่าพิสูจน์ ดึงดูดความสนใจของมู่จื่อ เธอเงยหน้าขึ้น สีหน้าตกตะลึงเล็กน้อย “พิสูจน์!?”
“ใช่แล้ว ก็คือบทพิสูจน์ ที่จริงเรื่องของพวกคุณ ฉันก็รู้ไม่มากนัก แต่ก็รู้คร่าวๆ ฉันอิจฉาคุณมากเลย เพราะสามารถอยู่กับคนที่ตัวเองชอบ แม้ว่าเวลาจะไม่นานขนาดนั้น แต่อย่างน้อยคุณก็เคยมีมัน ถ้าอย่างนั้น ชีวิตนี้ที่คุณมาเยือนโลกใบนี้ ก็คุ้มค่ามากแล้ว
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หานมู่จื่อก็นึกถึงอีกครั้ง เรื่องที่ซูจิ่วชอบพี่ชายของตัวเองในตอนนั้น
ต่อมาก็เห็นว่าซูจิ่วแต่งงานแล้ว เกิดเรื่องอะไรขึ้น ที่จริงหานมู่จื่อก็ไม่รู้เรื่อง ตอนนี้ดูท่าทางและสีหน้าของตัวเอง ดูเหมือนว่ายังชอบพี่ชายของเธออยู่?
“คุณ......” ค้นพบความลับในใจของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ หานมู่จื่อรู้สึกผิดเล็กน้อย อารมณ์ถูกเบี่ยงเบนกะทันหัน ในเสี้ยววินาทีนี้ ลืมเรื่องที่เกี่ยวกับเย่โม่เซิน
ซูจิ่วยิ้มอย่างจำใจ นั่งลงตรงหน้าเธอ จากนั้นก็ยกกาต้มน้ำตรงหน้าขึ้น รินน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว แล้วส่งให้หานมู่จื่อ “มา ดื่มน้ำเยอะหน่อย”
หานมู่จื่อมองน้ำแก้วนั้น ด้วยสีหน้าเหม่อลอย