บทที่ 737 เจ้าคนโง่

บทที่ 737 เจ้าคนโง่

หานมู่จื่อเดินตรงไปยังห้องผู้บริหาร เมื่อเข้าไปด้านในก็พบเซียวซู่ที่รอเธออยู่ก่อนหน้าแล้ว

เธอชะงักไปเล็กน้อย “อาการบาดเจ็บของคุณเป็นไงบ้าง? ”

เซียวซู่ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก แล้วเขาจะดีขึ้นได้ไวขนาดนั้นได้อย่างไร? แต่เขาเป็นผู้ช่วย เขาจะไม่มีทางยอมให้ตำแหน่งของเย่โม่เซินเจ้านายของเขาถูกปล้นไปแน่ เพียงเขายิ้มออกมาก็กระทบกับแผลบนใบหน้า จนต้องฝืนกัดฟันด้วยความเจ็บ

“ เอาล่ะ คุณกลับไปรักษาตัวเองเถอะ ขืนคุณ... ยังฝืนอาการบาดเจ็บอยู่แบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย ”

หานมู่จื่อเดินไปถึงหน้าโต๊ะทำงาน เธอก็จัดการเปิดคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค

“ คุณผู้หญิงครับ แบบนี้มันไม่… ” เซียวซู่ฝืนอาการบาดเจ็บไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอ “ แผนการของตาแก่พวกนั้น คุณผู้หญิงรับมือกับมันไม่ได้หรอกครับ ตอนนี้คุณผู้ชายไม่อยู่ ผมจะหนีไปไม่ได้ ”

อย่างไรก็ตามคุณผู้หญิงยังดูเด็กเกินไป และมีประสบการณ์ทำงานไม่นานนัก เธอจะไปต่อกรกับเหล่าจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่อยู่มานานหลายปีได้อย่างไร? ในเวลาแบบนี้จะให้เขาหนีไปไม่ได้หรอก หากวันหนึ่งคุณชายเย่กลับมา เขายังจะมีชีวิตรอดอยู่อีกเหรอ

“ ไม่เป็นไรเซียวซู่ ต่อให้ตอนนี้พวกเขาอยากจะเปลี่ยนตำแหน่งผู้บริหาร ก็จำเป็นต้องใช้เวลา กลับไปรักษาตัวก่อนเถอะ นาย… ”

เธอยังพูดไม่ทันจบเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเสียก่อน หานมู่จื่อหันไปมองก็เห็นว่าซูจิ่วเป็นคนโทรเข้ามา

“ ฮัลโหล? ”

“คุณมู่จื่อคะ ตอนนี้ฉันอยู่ใต้อาคารบริษัทตระกูลเย่ ท่านประธานหานให้ฉันมาส่งเอกสารให้คุณค่ะ”

ให้เธอมาส่งเอกสารในเวลาแบบนี้งั้นเหรอ? สายตาของหานมู่จื่อฉายแววไม่มั่นใจ ก่อนจะพยักหน้า “โอเค เดี๋ยวฉันจะให้แผนกต้อนรับไปรับคุณขึ้นลิฟต์ ”

ซูจิ่วมาเร็วมาก เธอเดินตรงดิ่งเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงานทันที เซียวซู่เอียงตัวหลบ แม้ว่าอาการบาดเจ็บของเขาจะถูกพันด้วยผ้าก๊อซ แต่มันก็ยังดูประหลาดอยู่ดี หานมู่จื่อไม่มีทางเลือก และไม่สามารถบอกให้เขาขยับได้

“ เลขาซู? พี่ชายฉันให้คุณเอาเอกสารอะไรมาส่งให้เหรอ? ”

ซูจิ่วนำเอาเอกสารมาวางไว้บนโต๊ะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ ท่านประธานหานบอกว่าเพียงแค่คุณเปิดดูก็จะทราบเองค่ะ ”

หานมู่จื่อเปิดเอกสารขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ก็เห็นว่าเป็นหนังสือสัญญาการแต่งงาน เธอแสดงอาการตกใจออกมาอย่างชัดเจน มีลางสังหรณ์บางอย่างคลุมเครืออยู่ในใจ หลังจากที่ได้อ่านสัญญาข้อตกลงก็ยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก

เห็นตรงที่อยู่ในส่วนท้ายสุดตัวอักษรสามตัวที่เป็นลายเซ็นของเย่โม่เซิน ลายเส็นดูราวกับดั่งมังกรที่กำลังโบยบิน เธอก็อดที่จะหน้าแดงไม่ได้

“ เจ้าโง่นี่… ”

เธอพึมพำออกมาเสียงเบา ในตอนที่เย่โม่เซินประสบอุบัติเหตุเธอไม่ได้เสียน้ำตาออกมาสักหยด ทว่าในตอนนี้เธอทนไม่ไหวแล้ว น้ำตาร่วงหล่นออกมาจากดวงตาสวย ตกลงไปเปรอะเอกสารจนเปียกชื้น

“ ทำไมเขาทำอย่างนี้? ฉันไม่เห็นด้วยสักหน่อยที่เขาตัดสินใจอย่างนี้? ” หานมู่จื่อเอ่ยถามทั้งน้ำตาที่ไหลออกมา

เซียวซู่ยืนอยู่เงียบอยู่ข้างๆ เธอ เขารู้เรื่องสัญญาฉบับนี้อยู่แล้ว สัญญาฉบับนี้... ในตอนแรกคุณชายเย่ให้เขาช่วยหาทนายมาช่วยร่างเพื่อให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างถูกต้อง ก่อนจะส่งให้ไปอยู่ในมือของหานชิง

ซูจิ่วไม่รู้เนื้อหาในเอกสาร แต่เมื่อเห็นการแสดงออกของหานมู่จื่อเธอก็คิดว่ามันต้องเป็นเรื่องที่ซับซ้อนมากแน่ๆ จึงได้เอ่ยอธิบายต่อ “ท่านประธานหานบอกว่านี่เป็นสิ่งที่คุณเย่โม่เซินให้เขาเอาไว้ก่อนแต่งงาน เขาคิดว่า... ตอนนี้คุณคงจำเป็นต้องใช้มัน เลยให้ฉันเอามาให้คุณค่ะ หวังว่าจะช่วยคุณในวันนี้ได้นะคะ”

หานมู่จื่อยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก ซูจิ่วรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ทำได้แค่พูดบอก “คุณมู่จื่อคะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ”

หานมู่จื่อพยักหน้าทั้งน้ำตา ซูจิ่วจึงเดินออกไป

เซียวซู่ที่อยู่ด้านข้างกัดฟันพูดปลอบ “ คุณผู้หญิงอย่าเสียใจไปเลยครับ ตอนนั้นที่คุณชายเย่ตัดสินใจไปก็เพื่อให้พี่ชายของคุณวางใจ และที่เขาทำอย่างนี้ก็เพราะไม่อยากทำผิดต่อคุณ”

เพราะบาดแผลบนใบหน้าทำให้ยิ่งเวลาที่เขาเอ่ยปากพูดออกมาก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกเจ็บมากๆ

เดิมทีเขาควรที่จะพักฟื้นและสังเกตอาการที่โรงพยาบาล แต่ว่า... สถานการณ์ในประเทศตอนนี้ย่ำแย่มากเกินไปแล้ว

“แน่นอนว่าฉันรู้ แต่เขาทำอย่างนี้ได้อย่างไร? เขาหายไปโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ? แลกกับสัญญาฉบับนี้? ฉันจะอยากได้สัญญานี้ไปใช้อะไร? ”

สัญญาข้อตกลงก่อนแต่งงานของเย่โม่เซิน พยานก็คือหานชิง