บทที่ 749 มีเป้าหมายอยู่แล้ว

บทที่ 749 มีเป้าหมายอยู่แล้ว

“พูดว่าขอบคุณอะไรมันคงดูห่างเหินเกินไปแล้ว”หานชิงยื่นมือไปลูบหัวของเธอ ขยี้เบาๆ พูดอย่างจนปัญญาว่า“เธอเป็นน้องสาวที่พี่ตามหามาอย่างยากลำบาก แน่นอนว่าพี่บุกน้ำลุยไฟเพื่อเธอได้”

ซูจิ่วที่นั่งด้านหน้า รู้สึกซาบซึ้งใจ อยากจะร้องไห้ออกมา

เธอเองก็อยากมีพี่ชายที่แสนดีกับเธอแบบนี้สักคน แต่น่าเสียดาย……ที่เธอไม่มีพี่ชายที่ดีขนาดนั้น มีแต่น้องชายที่ชอบเบี้ยวหนี้เท่านั้น

เฮ้อ เทียบกันแล้ว…..ช่างน่าโมโหจริงๆ

ซูจิ่วแปลกใจเล็กน้อย“คุณหนูมู่จื่อ เมื่อครู่ได้ยินคุณพูดว่า คุณคิดหาวิธีได้แล้ว”

นอนหลับไปตื่นหนึ่งแล้วก็คิดออกจริงๆหรือ

หานมู่จื่อพยักหน้า“ในเมื่อเขาอยู่ที่บริษัทนี้ ฉันก็แค่คิดหาวิธีเข้าไปในบริษัทนี้ให้ได้”

ถึงเวลานั้นในฐานะพนักงานของบริษัทไปปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาก็น่าจะไม่คิดว่าเธอเป็นคนแปลกหน้าแล้ว

คิดถึงตรงนี้ มุมปากหานมู่จื่อยกขึ้น อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในความเฉลียวฉลาดมีไหวพริบของตน

“เข้าไปในบริษัทนี้เหรอ”ซูจิ่วตื่นตกใจ แต่ว่าไม่นานก็ตั้งสติได้“ใช่แล้ว คุณมีความสามารถที่จะเข้าไปในบริษัทนี้ได้แน่ ทำไมก่อนหน้านี้ฉันถึงคิดไม่ได้นะ ธุรกิจของตระกูลยู่ฉือแม้จะมีสากกะเบือยันเรือรบ แต่ก็ใช้การออกแบบเป็นหลัก และการออกแบบ…ก็เป็นจุดแข็งของคุณหนูมู่จื่อ”

หานมู่จื่อยิ้มพลางพยักหน้า

นี่คือสิ่งที่สวรรค์ลิขิตเอาไว้แล้วจริงๆ

“ในเมื่อคุณตัดสินใจด้วยตนเองแล้ว อย่างนั้นต่อไปคุณอาจจะมีเส้นทางที่ยาวไกลต้องเดิน คิดว่าจะเช่าห้องอยู่ที่นี่ หรืออย่างไรคะ”

หานชิงไม่ใช่ว่าไม่เคยคิด ที่จะซื้อบ้านอยู่ที่นี่ แต่ว่า…..ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในประเทศหานมู่จื่อก็คิดที่จะแยกออกมาอยู่ตัวคนเดียวอยู่แล้ว ดังนั้นจึงควักเงินตัวเองซื้อคฤหาสน์ ดังนั้นตอนนี้เขาก็เลยไม่กล้าที่จะด่วนตัดสินอะไร

“อืม ไม่ต้องซื้อคฤหาสน์ ฉันเช่าห้องอยู่ก็พอแล้ว เมื่อคืนฉันดูมาแล้ว วันนี้จะไปดูให้แน่ใจ”

“ดี”

หานชิงพยักหน้า

ซูจิ่วที่อยู่ข้างๆหลังจากรับปากแล้วก็ตื่นตกใจขึ้นมาอีก“ทำไมเร็วขนาดนี้ ท่านประธานหาน พวกเราไม่ต้องอยู่เพื่อนคุณหนูมู่จื่อสักสองสามวันหรือคะ”

เป็นเพื่อนเหรอ

หานชิงเหลือบมองท่าทางของหานมู่จื่อในตอนนี้ คิดว่าหากตนเองและซูจิ่วอยู่ต่อคงเป็นส่วนเกิน

เธอมีเป้าหมายแล้ว ต่อไปจะทำอย่างไร เธอรู้ดี และ……เธอยังจะต้องดูแลตนเองให้ดีมากๆด้วย

เขามีอะไรจะต้องเป็นห่วงอีก สิ่งที่ต้องเป็นห่วงจริงๆก็คือ เรื่องภายในประเทศ

ไม่รอให้หานชิงเอ่ยปาก หานมู่จื่อก็พูดออกมาเองว่า“อืม พวกคุณซื้อตั๋วเครื่องบินเถอะ จะได้รีบกลับไป”

“ก็ได้ อย่างนั้นพวกเราซื้อตั๋วตอนนี้เลย คุณหนูมู่จื่อ คุณคนเดียว……ไหวมั้ยคะ ต้อง หาคนมาช่วยทางนี้ หรือว่าเรียกเสี่ยวเหยียนมา”

หานมู่จื่อส่ายหน้าปฏิเสธ“ไม่ต้องแล้ว ฉันอยู่คนเดียวได้”

เธอไม่ใช่เด็กแล้ว จะอยู่ไม่ได้ได้อย่างไร จะว่าไปแล้ว ภาษาอังกฤษของเธอก็ใช้ได้ อยู่คนเดียวลำพังในต่างประเทศ ไม่มีปัญหาแน่

“บริษัทและเสี่ยวหมี่โต้ว ก็คงต้องรบกวนพวกคุณแล้วล่ะ”

ตอนบ่าย ซูจิ่วและหานชิงไปที่สนามบิน หานมู่จื่อส่งพวกเขาแค่ที่หน้าประตูโรงแรม หลังจากมองพวกเขาขึ้นรถแล้ว ตนเองก็ขึ้นรถ ไปดูห้องที่นัดดูผ่านทางอินเทอร์เน็ต

คือห้องที่เธอทำนัดไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เที่ยงคืนวันก่อน อยู่ใกล้กับอาคารบริษัทยู่ฉือพอดี ตอนที่เธอมาก็ไม่นำข้าวของอะไรมาเยอะ หลังจากทำสัญญากับเจ้าของห้องแล้ว ก็นำกระเป๋าเดินทางเข้ามาพักอยู่เลยทันที

ของใช้ในห้องมีครบครัน แต่มีของใช้ประจำวันบางอย่างที่เธอต้องเตรียมเอง