ตอนที่ 796
บทที่ 796 นี่ไม่ใช่เจตนาชั่วคราว
October 21, 2026
บทที่ 796 นี่ไม่ใช่เจตนาชั่วคราว
“คุณปู่ยู่ฉือ ดูจากที่ท่านพูด......ล้วนแต่จะพูดให้ผมกับอาเซินกลายเป็นคนแบบไหนกัน แบบนั้นมันเรียกรวมกันว่าการกลั่นแกล้งหรือไม่ ผมเองก็เพิ่งจะรู้เรื่องนี้”
เฉียวจื้อยิ้มหรี่ตาและยื่นมือออกไปเพื่อลูบหน้าอกของยู่ฉือจิน เสียงของเขาก็นุ่มนวลขึ้นเพื่อปลอบโยนนายท่าน
“ฮึ” คุณท่านยู่ฉือส่งเสียงออกมา ตบเสียงดังให้เขาเอามือออกไป “ฉันเชื่อว่านายมันเลว เด็กสารเลวอย่างนายมันแย่มาก นายเป็นคนทำให้อาเซินแย่ไปด้วยใช่ไหม”
เฉียวจื้อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างและส่ายหน้าเพื่อปฏิเสธ “ไม่ ไม่ ไม่ นิสัยของอาเซินคุณก็รู้จักดี ผมจะไปควบคุมความคิดของเขาได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินดังนั้น ยู่ฉือจินก็หรี่ตาไปมองเย่โม่เซิน
แม้ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้อยู่ด้วยกันมาเป็นเวลานาน แต่นิสัยของยู่ฉือเซินก็เป็นเหมือนกับที่เฉียวจื้อพูดมาทุกอย่าง แม้ว่าเขาจะสูญเสียความทรงจำก่อนหน้านี้ไป แต่ลักษณะนิสัยดั้งเดิมของเขาไม่เคยเปลี่ยน อารมณ์ของเขาก็ดื้อรั้น
ของที่ติดตัวติดกระดูกมา ก็คงจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ยู่ฉือจินก็คิดถึงลูกสาวคนโตของตนเอง
ตอนนั้น ....... ซินเอ๋อก็ดื้อรั้นพอๆกับเขา ไม่ยอมรับเชื่อฟังการจัดการที่เตรียมไว้ ยืนกรานในความคิดของตนเองว่าถูกต้อง จึงต้องลงเอยอย่างทุกวันนี้
เมื่อนึกถึงยู่ฉือซิน สายตาของ ยู่ฉือจินก็ดูหมองลงไปมาก
ลูกสาวคนนี้ ทำให้เขาต้องเจ็บใจ
ด้วยเหตุนี้ ยู่ฉือจินมองไปที่เย่โม่เซินด้วยสายตาที่ไม่แข็งกร้าวอีกต่อไป และพูดขึ้นอย่างเหนื่อยล้า “พวกนายสองคน ออกไปก่อนเถอะ ฉันขออยู่คนเดียวเงียบๆ”
เฉียวจื้อ “......คุณปู่ยู่ฉือ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม ต้องการให้ผมอยู่คอยสอนไหม”
“คนแก่อย่างฉัน ยังต้องการให้เด็กน้อยอย่างนายมาสอนทำไม ไปให้พ้น ไปให้พ้นทั้งคู่นั่นแหละ”
พูดจบ ยู่ฉือจินจึงหยิบไม้เท้าขึ้นมาและส่งสัญญาณคล้ายว่าจะตีทั้งสองคน เฉียวจื้อได้แต่ถอยหนีอย่างรวดเร็ว
เย่โม่เซินลุกขึ้นตาม สายตาของเขามองไปยังร่างกายของยู่ฉือจิน และพูดเบาๆ “อย่างนั้นพวกเราขอตัวออกไปก่อน คุณตารักษาสุขภาพด้วย”
“ฮึ” ยู่ฉือจินส่งเสียงออกไปอย่างเย็นชา หันหน้าออกไป ไม่ได้ตอบรับคำพูดของเขา
เฉียวจื้อเดินตามเย่โม่เซินออกจากห้องหนังสือ เมื่อออกไปไกลแล้วจึงกล้าที่จะพูดจา
“มันเป็นเพราะอะไรกัน คุณปู่ยู่ฉือถึงได้เคารพความต้องการของคุณ”
เย่โม่เซินไม่ได้ตอบอะไร แต่คิ้วของเขาขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว เรื่องต่าง ๆอาจจะไม่ง่ายอย่างที่เขาคิด ความคิดของคุณตานั้นไม่ใช่เจตนาเพียงชั่วคราว
เนื่องจากมันไม่ใช่เจตนาเพียงชั่วคราว อย่างนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมแพ้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ ดูจากสีหน้าของคุณตาแล้วเหมือนจะคิดถึงเรื่องอะไรขึ้นมา จึงยังไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้
“ทำไมคุณไม่พูดอะไรเลย หรือว่าคุณไม่ได้รู้สึกรีบร้อนอะไรเลย หากว่าต้องให้คุณหมั้นกับตวนมู่เสว่ขึ้นมาจริง ๆจะทำอย่างไร”
เย่โม่เซินหยุดก้าวเท้าทันที ยกเปลือกตาขึ้นอย่างเย็นชา “นายกลับไปก่อน”
เฉียวจื้อ “หมายความว่าอย่างไร ผมกำลังคุยหัวข้อสำคัญกับคุณนะ คุณมาไล่ผมกลับไปหรือ”
“คุณสามารถจะเปลี่ยนความคิดของตาผมได้หรือเปล่า”
เฉียวจื้อ “......ดูเหมือนจะทำไม่ได้ ช่างเถอะ ผมไปดีกว่า”
พูดจบ เขาหันกลับจะเดินไปอีกทาง และพลางกระซิบ “กลับไปส่งวีแชทให้คุณผู้ช่วยน้อยดีกว่า”
“หยุดนะ” เสียงที่หนาวเหน็บของเย่โม่เซินดังมาจากด้านหลัง
เฉียวจื้อหยุดฝีเท้าลง หันกลับไปอย่างอารมณ์ไม่ดี “มีอะไรหรือ ให้ผมไปไม่ใช่หรือ มีเรื่องอะไรหรือ”
“อย่าไปรังควานเธอ”
“ชิ” ใบหน้าของเฉียวจื้อที่ดูหงุดหงิดเมื่อกี้นี้เปลี่ยนไปแสดงสีหน้าขำทันที “ในที่สุดคุณก็เผยหางจิ้งจอกออกมาแล้วหรือ ทนไม่ไหวไม่พอใจผมหรือไง”