ตอนที่ 80
บทที่ 80 อยากลองไหม
October 21, 2026
บทที่ 80 อยากลองไหม
สีแดงสดปรากฏในดวงตาของ เย่โม่เซิน ทันที และเขาปล่อยมือ เสิ่นเฉียว ไปโดยไม่รู้ตัว แต่คิ้วของเขาขมวดแน่น “ให้ตายเถอะ คุณกำลังโกรธอะไรอยู่?”
เสิ่นเฉียวไม่สนใจสีแดงสดในมือ กลับหดตัวลงในมุม
เธอกอดตัวเอง ในดวงตาของเธอมีความเกลียดชัง
เย่โม่เซินหรี่ตาลง“คุณเกลียดผม?”
เสิ่นเฉียว ไม่ได้พูด แต่ดวงตาของเธอแสดงให้เห็นว่าสำหรับ เย่โม่เซิน เธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“คุณโทษผมเรื่องเมื่อวานนี้เหรอ?”เย่โม่เซินเยาะเย้ยออกมา แต่ดวงตาของเขามองที่ข้อมือของเธอโดยที่เลือดไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เสียงก็ค่อยๆเย็นชา “คุณจะพูดดีๆสักคำก็ไม่มี จะให้คำอธิบายสักนิดก็ไม่ให้ขังคุณหนึ่งวัน มีปัญหาอะไร?”
เสิ่นเฉียวกัดริมฝีปากล่างของเธอและยังจ้องมองเขาด้วยความโกรธ
เย่โม่เซินรู้สึกหมดหนทางและพูดได้เพียง “มานี่”
แต่ เสิ่นเฉียวไม่ได้ขยับเลย
เส้นเลือดสีดำผุดออกมาจากหน้าผากเย่โม่เซินความโกรธที่ถูกซ่อนไว้ระหว่างคิ้วของเขาและเสียงของเขาก็เย็นขึ้นมา “ความอดทนของผมมีจำกัด คุณจะมาที่นี่ด้วยตัวเองหรือจะทำให้ผมโมโห”
มีบรรยากาศที่หนักหน่วงมากในห้องพักผู้ป่วย มือของเสิ่นเฉียวยังเลือดออกแต่เธอนั่งอยู่ตรงนั้นและไม่ยอมที่จะมาข้างหน้า
ดวงตาสวยจ้องเย่โม่เซินอย่างโกรธเกรี้ยว
เซียวซู่ยืนอยู่ด้านหลังและดูฉากนี้และเขารู้สึกตกใจอย่างมาก
ผู้ช่วยเสิ่น……มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เมื่อคืน คุณชายเย่ พาเธอออกไปจากวิลล่าด้วยตัวเอง!!
“ให้ตายเถอะ!”เย่โม่เซินคำรามเสียงต่ำออกมา มือใหญ่ของเขายื่นไปทางเสิ่นเฉียว
เสิ่นเฉียวพยายามที่จะหลีกเลี่ยงการสัมผัสของเขา แต่เขาก็จับแขนผอมของเธอไว้ทั้งหมดในครั้งเดียว แล้วดึงเธอมา ได้ยินเขากัดฟันแล้วพูดว่า “ไปเรียกหมอมา”
เซียวซู่หยุดไปหนึ่งวินาทีแล้วพยักหน้า
หลังจากที่หมอมาแล้วพันมือของ เสิ่นเฉียว และถอนหายใจ “ตื่นขึ้นมาก็ดีแล้ว แต่ผู้หญิงคนนี้อ่อนแอเกินไป ไม่ขยับเลยจะดีที่สุด
“รู้แล้วครับ ขอบคุณนะครับหมอ”เซียวซู่ขอบคุณหมอในขณะที่ส่งเขาออกไป
เสิ่นเฉียวไม่เต็มใจที่จะให้ความร่วมมือในกระบวนการทั้งหมด แต่ความแข็งแรงของเธอไม่สามารถขัดขืนเย่โม่เซินได้
เป็นเรื่องแปลกที่คนบนรถเข็นสามารถมีพละกำลังมากมายเช่นนี้?
“เย่โม่เซิน คุณปล่อยฉัน……”เสิ่นเฉียวโกรธมากจนเธอพยายามที่จะหลุดพ้นจากมือของเขา แต่มือของ เย่โม่เซิน จับอยู่แน่นหนาเหมือนโซ่เหล็ก
ดวงตาของเขามืดลงและน่ากลัว
“คุณน่าจะสงบลงหน่อย ไม่อย่างงั้น…… ผมจะโยนคุณลงจากที่นี่”
เมื่อได้ยินเสิ่นเฉียวขยับทันที
ริมฝีปากเรียวบางของ เย่โม่เซิน ขยับเล็กน้อยแล้วพูดเสริม“นี่คือชั้นหก”
เสิ่นเฉียว“……เย่โม่เซิน คุณบ้าไปแล้ว”
“เหอะ”อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย มือที่จับแขนของเธอค่อยๆ ใช้แรงเล็กน้อย “คุณกล้ามากที่กล้าเรียกชื่อผมตรงๆ”
เสิ่นเฉียวเสิ่นเฉียว เห็นว่าคิ้วของเขาขมวดคิ้วและดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยแสงที่น่ากลัว เธอพูดอย่างไม่รู้ตัว“คุณคิดว่าฉันจะกลัวคุณเหรอ? ถ้ามีความสามารถ คุณก็โยนฉันลงไปเลย”
เย่โม่เซิน“……”
เสิ่นเฉียวกัดริมฝีปากสีซีดของเธอ “กลับกันถ้าฉันตาย คุณก็หนีไม่พ้น”
ฆ่าคนชดใช้ด้วยชีวิต
“อ่า ใครบอกว่าตกลงไปแล้วจะตาย?”เย่โม่เซินขยับมือของเขาไว้ข้างหลังเธอ จับหัวของเธอเข้ามาใกล้ชิดกับตัวเอง ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองก็ขยับเข้ามาใกล้กัน และการหายใจของทั้งสองก็เกือบจะผสมกัน
ใบหน้าที่หล่อเหลาของเย่โม่เซินเมื่ออยู่ต่อหน้าต่อตาเธอนั้นใหญ่ที่สุดใหญ่จนตาเธอไม่สามารถจดจ่อได้ เห็นเพียงดวงตาสีเข้มคมชัดที่เปิดเผยของเขาคู่นั้น และเสียงต่ำมีเสน่ห์ของเขาก็ดังขึ้นในหูของเธอ
“ไม่ตายแต่พิการถึงจะเรียกว่าน่ากลัวที่สุดเมื่อถึงเวลา……แขนหักหรือขาหัก ก็แค่นั่งบนรถเข็นทุกวันเหมือนผม”
“……”เสิ่นเฉียวหายใจไม่ออก รูม่านตาขยายตัวเล็กน้อย“คุณ!”
ไม่คาดคิดว่าเขาจะพูดแบบนั้นกับตัวเอง เห็นได้ชัด……เขานั่งรถเข็น เห็นได้ชัด……นั่นคือความเจ็บปวดของเขา!