บทที่ 800 นี่คือการยั่วยวน

บทที่ 800 นี่คือการยั่วยวน

จริงๆแล้วเธอโกรธอยู่ แต่เมื่อเธอพูดคำนั้น น้ำเสียงของเธอดูเหมือนเด็กงอแง ดูไม่เหมือนว่ามีความโกรธ แต่กลับเหมือนกำลังทำตัวเป็นเด็กทารก

นี่มันเกิดอะไรขึ้น เธออยากจะด่าเขาชัดๆ!

หานมู่จื่อโกรธมาก แต่กลับมองเห็นดวงตาที่ลดลงของเย่โม่เซินและรอยยิ้มที่ดูขี้เล่น “กลโกงหรือ”

ในขณะที่พูด ดูเหมือนว่าเขาจะจดจำอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จากนั้นก็หัวเราะเยาะ “ใครเอาชุดชั้นในมาใส่ไว้บนสูทของผมเมื่อวานนี้”

เมื่อพูดเรื่องนี้ขึ้นมา หานมู่จื่อก็หน้าแดงไปทั่วทันที

“ใครกันที่เป็นคนโกง”

หานมู่จื่อ “!!!”

“คุณฟังฉันอธิบายก่อน เรื่องเกี่ยวกับสูทของของคุณ จริง ๆแล้วมันเป็นอุบัติเหตุ”

สวรรค์เป็นพยาน เธอไม่ได้ตั้งใจเลยจริง ๆ ! เธอไม่ได้โรคจิตเข้าใจไหม ที่จะตั้งใจเอาชุดชั้นในของตนเองไปแขวนไว้บนชุดสูทของเขา แม้ว่า......เธอจะใส่ชุดชั้นในนั้นและโอบกอดชุดสูทของเขานอนหลับไป

แต่......นั่นคือตอนที่เธอรู้ว่าเขาไม่ได้ต้องการชุดสูทแล้ว เธอจึงเอาสูทนี้มาเป็นของตนเอง จึงเกิดเป็นเรื่องแบบนี้

ถ้าวันนั้นบอกว่าต้องการสูทตัวนี้อยู่อีก เธอก็คงจะไม่......

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หานมู่จื่อก็สิ้นหวังเล็กน้อย

“อุบัติเหตุหรือ” เย่โม่เซินเข้าไปใกล้เธอ ดวงตาที่หรี่แคบลง ขนตาที่อยู่รายล้อมดวงตาสีดำขาว “โอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุแบบนี้มีเพียง0.1% คุณคิดว่าผมจะเชื่อไหม”

“……”

ช่างเถอะ เชื่อหรือไม่ก็ตามใจ!

“โอเค แม้ว่าฉันจะต้องการ โอเค อย่างนั้นแล้วจะทำไม”

จะเป็นอย่างไรหรือ

ดวงตาที่หรี่ของเย่โม่เซินเผยให้เห็นถึงอันตรายเล็กน้อย “ในที่สุดก็ยอมรับว่าคุณยั่วยวนผมใช่ไหม”

หานมู่จื่อ “......เดี๋ยวก่อนนะ เกี่ยวอะไรกันกับเรื่องฉันยั่วยวนคุณ ฉันเพียงแค่บอกว่าฉันไม่สามารถจะทำอะไรคุณได้ นอกจาก......” พูดถึงตรงนี้ หานมู่จื่อก็บ่นออกไปด้วยความเสียใจอีกเล็กน้อย “ฉันก็แค่แขวนชุดชั้นในเอาไว้ก็เป็นการยั่วยวนคุณ อย่างนั้นคุณเมื่อกี้นี้....มันคืออะไร”

เมื่อพูดถึงตอนท้าย ก็เห็นได้ชัดว่าเธอขาดความมั่นใจ เสียงของเธอก็ลดลงอย่างมาก แต่ความไม่พอใจและคำบ่นของเธอล้วนแต่เขียนไว้บนหน้าหมดแล้ว

“ถูกยั่วยวน!”

เย่โม่เซินคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็ตอบเธอกลับไป

หานมู่จื่อ “ ? ? ?”

ความหมายของเขาคือ เขาถูกตัวเองยั่วยวนอย่างนั้นหรือ หานมู่จื่อมองเข้าไปในดวงตาของเขา และยังคงคิดเสมอว่าหมายถึงอะไร แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงคนเคาะประตูจากด้านนอก

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู หานมู่จื่อจึงย่อตัวลงและนั่งยอง ๆ หลังจากย่อตัวลงจึงได้พบว่าด้านหลังของสำนักงานของเย่โม่เซินสามารถซ่อนคนไว้ได้ จึงเดินไปยังจุดนั้นโดยไม่ต้องคิด

เย่โม่เซินผู้ที่เห็นกระบวนการทั้งหมด “......”

จนกระทั่งเธอซ่อนตัวเสร็จแล้ว เย่โม่เซินจึงพูดออกไปอย่างเย็นชา “เข้ามา”

พูดจบ เขาก็ก้าวไปอย่างมั่งคงยื่นมือออกไปเพื่อจัดระเบียบรอยพับของเสื้อผ้าที่ยับตอนที่ช่วยเธอ จากนั้นก็นั่งลงที่ด้านหน้าโต๊ะทำงาน

คนที่เข้ามาก็ไม่ใช่ใคร ก็คือพี่หลิน

หานมู่จื่อไปที่นั่นครึ่งวันแล้วยังไม่กลับมา เธอจึงคิดทบทวนอย่างละเอียด และรู้สึกว่าวันนี้ใบหน้าของหานมู่จื่อดูแปลกไป ในใจมีความกังวลเล็กน้อย ดังนั้นจึงอยากกลับมาลองดู และมาตามหารายงานการทำงาน

ทันทีที่เข้าไปยังสำนักงาน พี่หลินก็ส่งสายตาค้นไปทั่วห้องสำนักงาน แต่เธอก็ได้กวาดสายตาไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นเงาร่างของหานมู่จื่อ

แปลก เจ้าเด็กคนนี้ไปไหนแล้ว

ขอช่วยให้เธอมาส่งกาแฟ เธอกลับไม่ได้อยู่ที่สำนักงานของประธาน และยังไม่ได้กลับไปที่ห้องเลขาอีกด้วย ไปไหนเสียแล้วละ

คิดแล้วคิดอีก พี่หลินกลับยังไม่ลืมว่าตนเองยังมีธุระอยู่ เธอเดินไปยังโต๊ะทำงาน วางข้อมูลเอกสารไว้บนโต๊ะทำงาน

ในขณะที่ก้มตัวลง พี่หลินก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยเล็กน้อย เมื่อเห็นแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงาน

“กาแฟเอามาส่งแล้วหรือ”