บทที่​815 ผมไม่มีทางหมั้นหมายกับคนอื่น

บทที่815 ผมไม่มีทางหมั้นหมายกับคนอื่น

“คุณแน่ใจเหรอ ว่าไม่มีอะไรจะถามผม”เขาจ้องหน้าเธอเขม็ง เหมือนนักล่าที่กำลังมองเหยื่อของตัวเอง แค่เขายิงปืนออกไป เธอคงไม่มีโอกาสรอดแน่นอน

พอต้องมาเผชิญหน้ากับแววตาแบบนี้ หานมู่จื่อก็รู้สึกอึดอัดใจมากกว่าช่วงปกติ แต่วันนี้เธออารมณ์ไม่ค่อยคงที่ และอารมณ์เสียมาก จึงยิ้มเยาะให้กับตัวเอง ก่อนจะถามออกมา “คุณถามฉันว่าฉันมีอะไรจะถามคุณไหม ฉันเองก็อยากจะถามเหมือนกันค่ะ คุณอยากจะให้ฉันถามอะไร คุณจะทำอะไร ต้องให้ฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยวตลอดเลยหรือไงกัน”

ปฏิกิริยาตอบสนองแบบนี้ ทำให้เย่โม่เซินย่นคิ้วเล็กน้อย

“เหอะ อารมณ์รุนแรงไม่เบาเลยนี่”

หานมู่จื่อลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปเปิดประตู “พรุ่งนี้ฉันยังต้องไปทำงานอีกค่ะ”

ความหมายของคำนี้ ก็คือให้เขากลับไปสักที เธอจะพักผ่อนแล้ว

เย่โม่เซินขมวดคิ้วขึ้น เธอรีบร้อนไล่เขากลับไปแบบนี้ ดูท่าทางเธอคงไม่อยากคุยเรื่องนี้กันให้ชัดเจนซะแล้ว

ถ้าอย่างนั้น วันนี้เขาคงรอให้เธอเป็นคนถามออกมาก่อนไม่ได้แล้ว

ทั้งที่เธอทำกับเขาถึงขนาดนี้แล้ว ตามนิสัยที่หยิ่งทระนงของเขา เขาคงจะหันหลังเดินจากไปแล้วถึงจะถูก

แต่เย่โม่เซินมีความรู้สึกว่า ถ้าวันนี้เขาเดินจากไปเลย เขาจะต้องมรู้สึกเสียใจทีหลังแน่ๆ

พอคิดถึงตรงนี้ เย่โม่เซินก็ลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ

หานมู่จื่อนึกว่าเขาเตรียมจะเดินกลับไปแล้ว แต่เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะเดินเข้าหยุดลงตรงหน้าเธอ สายตาของเขาจ้องมองมาที่เธอ ไม่มีท่าทางจะเดินออกไปจากห้อง

รอบตัวของเขาปล่อยกลิ่นไอที่รุนแรงออกมา แล้วเดินเข้าไปใกล้เธอ “ถ้าหากไม่มีอะไรจะถาม แล้วคุณจะอารมณ์เสียทำไม”

หานมู่จื่อย่นคิ้วงาม “ฉันไม่ได้อารมณ์เสียค่ะ”

“อืม…”

ทันใดนั้นเอง มีเสียงกระเส่าดังมาจากตรงทางเดิน

ในตอนแรกหานมู่จื่อยังไม่ได้ยิน พอหลังจากที่ได้ยิน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที ห้องข้างๆเธอเป็นคู่รักกัน ทั้งคู่ยังเป็นวัยรุ่น อายุยังน้อย อีกทั้งทั้งสองคนจะทำกิจกรรมบนเตียงกันทุกคืนก่อนนอนด้วย

เพราะเป็นห้องพักขนาดเล็ก ระบบเก็บเสียงจึงไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่

และตอนนี้เธอก็เปิดประตูอยู่ เสียงที่ดังออกมาจากห้องข้างๆจึงยิ่งชัดเจนเข้าไปอีก

ดูจากท่าทางขมวดคิ้วของเย่โม่เซิน หานมู่จื่อยิ่งแน่ใจว่าเขาจะต้องได้ยินเสียงแล้วเหมือนกัน หลังจากนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดได้ยังไง ถึงได้รีบก้าวถอยหลัง แล้วรีบปิดประตูห้องทันที

หลังจากประตูถูกปิดลง เสียงที่ได้ยินก่อนหน้านี้ก็เงียบลงไป แต่เพราะได้ยินไปแล้ว ทำให้เธอรู้สึกเหมือนยังได้ยินอยู่เล็กน้อย

เธอได้ยิน ก็แสดงว่าเย่โม่เซินเองก็ได้ยินเหมือนกัน

ใบหน้าที่เดิมทีขาวผ่องกลับแดงก่ำ หานมู่จื่อเองก็ไม่เคยคิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ บรรยากาศที่เหมือนกำลังจะทะเลาะกันก่อนหน้านี้ระหว่างทั้งสองคน กลับกลายเป็นทำตัวไม่ถูก

“เอ่อ คือว่า…”

เธอที่เพิ่งจะเอ่ยปากพูด กลับเห็นว่าเย่โม่เซินเดินตรงเข้ามาหาเธอซะก่อน

“คุณแน่ใจว่าคุณไม่ได้กำลังอารมณ์เสียใส่ผมอยู่”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือว่าอะไร หานมู่จื่อถึงได้รู้สึกว่าเสียงพูดของเย่โม่เซินฟังดูทุ้มต่ำ แล้วยังแหบพร่าเล็กน้อย

เย่โม่เซินที่เป็นแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาอันตรายมาก

หานมู่จื่อยกมือขึ้นมาผลักเขาโดยสัญชาตญาณ แต่พอมือของเธอผลักที่หน้าอกของเขา ก็ถูกเขาจับมือไว้ไม่ปล่อย ก่อนจะผลักเธอชนบานประตู

เขาทิ้งน้ำหนักของตัวเองมากดทับเธอไว้ ทำให้หานมู่จื่อขยับตัวไปไหนไม่ได้ จึงได้แต่ถลึงตามองเขาอย่างไม่พอใจ “คุณคิดจะทำอะไรกันแน่”

หลังจากพูดจบ ผู้หญิงห้องข้างๆไม่รู้ว่าได้รับแรงกระตุ้นอะไร ถึงได้กรีดร้องไม่หยุด

หานมู่จื่อเห็นแววตาของเย่โม่เซินเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม และเหมือนมีอารมณ์บางอย่างที่เธอมองไม่ออกว่ามันคืออะไร ยังไม่ทันที่เธอจะตั้งตัว เขาก็ก้มลงมาจุมพิตริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อน

“อื้อ”

เธอเบิกตาโตอย่างตกใจ พยายามผลักเขาออกไป แต่มือของเธอกลับถูกเขาจับล็อกไว้ จนขยับไม่ได้เลย

เย่โม่เซินจูบเธอได้สักพัก ถึงจะถอนตัวออกมา ใช้หน้าผากของตัวเองชนกับของหานมู่จื่อ แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่าจนฟังแทบไม่เข้าใจ