บทที่​817 เป็นความฝัน​หรือว่าความเป็นจริง

บทที่817 เป็นความฝันหรือว่าความเป็นจริง

หลังจากที่เฉียวจื้อวางสายไป สีหน้าที่ยิ้มแย้มก็หายไป แววตาของเขาดูมืดมนมาก

เขายืนอยู่ริมหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ ก่อนจะยิ้มเย้ยหยันออกมา

เขารู้สึกว่าตัวเองคงไม่มีทางลืมภาพเหตุการณ์ในวันนั้นได้

ตระกูลยู่ฉือ ตระกูลเฉียว และตระกูลตวนมู่มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาตลอด

ตอนที่ผู้นำตระกูลยู่ฉือกับตระกูลตวนมู่ยังหนุ่มเคยคิดจะให้ลูกหลานแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กัน แต่เพราะการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ในครั้งนั้นไม่สำเร็จ เพราะเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นมาซะก่อน ทำให้ตระกูลยู่ฉือเหลือแค่คุณปู่ยู่ฉือคนเดียว ในตอนนั้นคุณปู่ยู่ฉือไม่ยอมพูดถึงเรื่องนี้เลย

ด้วยความที่ทั้งสามตระกูลมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน จึงไปมาหาสู่กันอยู่ตลอด

เฉียวจื้อเป็นลูกคนเดียวของตระกูลเฉียว ส่วนตระกูลตวนมู่มีตวนมู่เสว่กับ ตวนมู่เจ๋อ เฉียวจื้ออายุใกล้เคียงกับตวนมู่เสว่ จึงมักจะเล่นด้วยกันอยู่เสมอ

ในตอนนั้นเฉียวจื้อเองก็เคยแอบชอบผู้หญิงที่ทั้งสวยและฉลาด โดดเด่นในทุกด้านอย่างตวนมู่เสว่เหมือนกับคนอื่นๆ

ผู้หญิงที่งดงามคนนั้น เขาเองก็เคยแอบใฝ่ฝันที่จะครอบครอง อีกทั้งยังเคยคิดไว้ว่าอยากจะแต่งงานกับเธอ

แต่ในตอนที่เขาตั้งใจจะไปพูดเรื่องนี้กับคุณปู่ ว่ารอให้เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้วไปสู่ขอตวนมู่เสว่ ถ้าหากเธอยินยอม เขาสัญญาว่าจะดูแลเธอไปตลอดชีวิต

แต่ในเวลานั้นเอง เขากลับบังเอิญได้เห็นภาพเหตุการณ์ที่แสนจะโหดร้าย

วันนั้น เขาไปที่ตระกูลตวนมู่ ตั้งใจจะชวนตวนมู่เสว่ออกไปเที่ยว เขานั่งรอยู่ข้างนอกอยู่นานจนเริ่มร้อนใจ จึงคิดจะเข้าไปตามเธอในบ้าน แต่กลับได้ยินบทสนทนาที่เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ

“คุณหนูคะ ทำไมคุณชายเฉียวจื้อถึงได้มาหาคุณหนูบ่อยๆแบบนี้คะ หรือว่าเขาจะชอบคุณหนูอยู่”

สาวใช้คนหนึ่งถามตวนมู่เสว่

เฉียวจื้อได้ยินแบบนั้นก็หยุดชะงัก เริ่มรู้สึกตื่นเต้นมาก เขายืนชิดกำแพงไม่กล้าส่งเสียงออกมา

เป็นเรื่องจริงที่เขาชอบตวนมู่เสว่ แต่เขาไม่รู้ว่าเธอคิดยังไงกับตนเอง รู้แค่ว่าเธอยังคงมีท่าทางดีใจที่ได้ของขวัญจากเขาและยอมออกไปเที่ยวกับเขาบ่อยๆ

นั่นหมายความว่า ถึงแม้เธอจะยังไม่ได้ชอบเขา แต่… จะต้องมีความประทับใจในตัวเขาบ้างแล้วเหมือนกัน

“เฉียวจื้อน่ะเหรอ”ใครจะคิดว่าตวนมู่เสว่จะยิ้มเยาะออกมา “เขาน่ะเหรอจะชอบฉัน เป็นไปไม่ได้หรอก”

สาวใช้ “แต่ดิฉันเห็นสายตาของเขาที่มองคุณหนูดูแปลกๆนะคะ อีกทั้งคุณชายเฉียวจื้อก็เอาใจคุณหนูอยู่ตลอด คุณหนูของพวกเราสวยขนาดนี้ เขาจะต้องชอบคุณหนูอยู่แน่ๆค่ะ”

“เหอะ อย่าเลยดีกว่า ฉันรับความรักของเขาไม่ไหวหรอก อีกอย่างฉันก็ไม่ได้รู้สึกว่าเขาดีกับฉันเป็นพิเศษตรงไหน ที่สำคัญ คนที่ไม่มีอะไรดีอย่างเขา ถ้าชอบฉันจริงๆ ก็เป็นได้แค่หมาเห่าเครื่องบิน ไม่ส่องกระจกชะโงกดูเงาตัวเองซะบ้าง ว่าตัวเองคู่ควรหรือเปล่า”

เฉียวจื้อที่ยืนหลบอยู่ด้านข้างได้ยินเต็มสองรูหู ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

เขาคิดไม่ถึงเลย ว่าผู้หญิงที่ดูสง่างามเรียบร้อยอย่างตวนมู่เสว่จะพูดคำพูดที่ไม่น่าฟังแบบนี้ออกมาได้ แล้วอีกอย่าง…คำพูดที่ไม่น่าฟังพวกนี้เป็นคำพูดที่พูดถึงเขาด้วย

เขารู้สึกว่าหัวใจของตัวเองแตกออกเป็นเสี่ยงๆ จินตนาการที่เขามีต่อเธอทั้งหมดแตกสลายไปในพริบตา

“คุณหนูพูดถูกค่ะ คนไร้ความสามารถอย่างคุณชายเฉียวจื้อจะคู่ควรกับคุณหนูของพวกเราได้ยังไงกัน วันนี้เขาก็มาหาคุณหนูอีกแล้ว จะให้คนไล่เขากลับไปไหมคะ”

ตวนมู่เสว่ส่ายมือปฏิเสธ “ช่างเถอะ เขาอยากจะมาก็ปล่อยเขานั่งรอไปก่อน ความรู้สึกตอนที่โดนผู้ชายคอยล้อมรอบ ก็ไม่เลวเหมือนกัน”

เฉียวจื้อ “…”

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าตวนมู่เสว่จะมองว่าเขาแย่ถึงขนาดนี้ แต่กลับไม่ปฏิเสธเขาออกมาตรงๆ

เฉียวจื้อกลับไปอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นก็ไม่ไปหาตวนมู่เสว่อีกเลย ในปีนั้น… เขายังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่ก็เริ่มเกเรแล้ว ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนมาสารภาพรักกับเขา เขาก็จะคบกับอีกฝ่าย

ต่างฝ่ายต่างยินยอม สนุกสะใจไปด้วยกัน

เขาเองก็รู้ ว่าบนโลกใบนี้ การจะได้เจอกับคนที่รัก และเอาอีกฝ่ายมาไว้ในใจเป็นเรื่องที่ยากแค่ไหน

ความรักของตัวเอง กลับถูกอีกฝ่ายเหยียบจนจมดิน ไม่แม้แต่จะใส่ใจสักนิด

หลังจากที่เฉียวจื้อเริ่มเกเร ตวนมู่เสว่ก็ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้ เธอมักจะใช้สายตารังเกียจมองมาที่เขาทุกครั้ง แต่เธอก็ยังคงรักษาภาพลักษณ์คุณหนูผู้สูงศักดิ์ของตัวเองอยู่ตลอด เธอยังคงส่งยิ้มให้เขา และทำทีว่าพวกเขาทั้งสองคนสนิทกันมากเหมือนเดิม

เฉียวจื้อเห็นนิสัยที่แท้จริงของเธอแล้ว ดังนั้นยิ่งเธอแสดงละครต่อหน้าเขามากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกคลื่นไส้