บทที่​820 น้องอาละวาด​พอหรือยัง

บทที่820 น้องอาละวาดพอหรือยัง

“เกิดอะไรขึ้น” ตวนมู่เจ๋อมองความเละเทะบนพื้น ก่อนจะย่นคิ้วอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะพูดเสียงแข็ง “เสี่ยวเสว่ หยุดอาละวาดเดี๋ยวนี้”

พอได้ยินเสียงของตวนมู่เจ๋อ เสียงของตกแต่งในห้องก็เงียบไปทันที

แต่สักพัก ทุกคนก็เห็นตวนมู่เสว่ถือแจกันเดินออกมา ก่อนจะเล็งแจกันไปที่ตวนมู่เจ๋อ

“อย่านะคะคุณหนู”

คนรับใช้รู้นิสัยเอาแต่ใจของตวนมู่เสว่ดี เพราะเธอเป็นหลานสาวที่ตวนมู่อ้าวเทียนประคบประหงมอย่างดี และยังมีพี่ชายที่ตามใจเธอทุกอย่าง เพราะต้องสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก ทำให้ผู้ชายทั้งสองคนตามใจเด็กสาวคนนี้มากเป็นพิเศษ

แต่ทุกคนคิดไม่ถึงว่าเธอจะเอาแต่ใจจนถึงขนาดนี้ ตอนนี้เธอถึงขั้นคิดจะทำร้ายพี่ชายของตัวเองเลยเหรอ

“น้องคิดจะทำอะไร” ตวนมู่เจ๋อมองหน้าน้องสาวของตัวเองนิ่ง น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมมาก

ตวนมู่เสว่ที่กำลังจับแจกันอยู่ สีหน้าของเธอโมโหมาก แต่พอเห็นว่าเป็นตวนมู่เจ๋อเธอก็ไม่กล้าลงมือ จนสุดท้ายเธอก็เอาความโมโหไปลงที่พวกคนรับใช้ เธอโยนแจกันไปทางพวกเธอ ก่อนจะด่า “ฉันบอกให้พวกแกออกไป ทำไมถึงไม่ออกไปอีก อยากตายหรือไง”

“ว้าย”

ทุกคนรีบวิ่งหนีไป

ตวนมู่เจ๋อคว้าแขนของตวนมู่เสว่มาจับไว้ เพื่อหยุดการกระทําของเธอ “อาละวาดพอหรือยัง”

“ปล่อยหนูนะ”

ตวนมู่เสว่พยายามดิ้นสุดแรง “พี่ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของหนู ยังไงซะพี่ก็ไม่เคยสนับสนุนหนูอยู่แล้ว ในเมื่อพี่ไม่เข้าข้างหนู พี่ก็ไม่ต้องมายุ่งกับหนู ปล่อยนะ”

เธอเหมือนคนบ้า อ้าปากกัดไหล่ของตวนมู่เจ๋ออย่างแรง

ตวนมู่เสว่กัดจนไหล่ของตวนมู่เจ๋อห้อเลือด คนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆเห็นแบบนั้นก็ตกใจจนพูดอะไรไม่ออก

คุณหนูน่ากลัวจริงๆเลย น่ากลัวกว่าพวกนักเลงตามถนนซะอีก เพราะถึงแม้จะเจอพวกนักเลงพวกเธอก็สามารถวิ่งหนีได้ แต่ว่า… คนคนนี้เป็นเจ้านายของพวกเธอ ถ้าหากพวกเธอวิ่งหนีไป ก็ถูกเรียกกลับมาอยู่ดี

ตวนมู่เสว่ไม่รู้ว่าตัวเองกัดนานเท่าไหร่ รู้สึกได้แค่ว่าเริ่มได้กลิ่นเลือด แต่ตวนมู่เจ๋อก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ เธอหยุดกัด แล้วมองหน้าตวนมู่เจ๋ออย่างไม่พอใจ

“ทำไมพี่จะต้องไม่เข้าข้างหนูด้วย ทำไมคะ หนูยังเป็นน้องสาวของพี่อยู่ไหม”

ตวนมู่เจ๋อมีสีหน้าจนใจ เขามองไปที่คนรับใช้ ก่อนจะพูดสั่ง “พวกเธอไปทำงานตามหน้าที่ของตัวเองเถอะ คนที่ได้รับบาดเจ็บไปหาหมอซะ ค่ารักษากลับมาขอคืนจากฉันทีหลัง”

“ขอบคุณค่ะคุณชาย งั้นพวกเราขอตัวก่อนนะคะ”

บรรดาสาวใช้ช่วยพยุงกันเดินออกไป