บทที่ 834 ทำด้วยตัวเอง

บทที่ 834 ทำด้วยตัวเอง

เมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาหาตัวเอง หานมู่จื่อก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ถ้าเธออยากจะลงไม้ลงมือ งั้นสำหรับตัวเองแล้ว ก็ต้องเป็นผลเสียแน่นอน แม้ว่าผู้หญิงต่อสู้กัน จะไม่ได้ลงไม้ลงมือหนักเหมือนกับผู้ชาย แต่ก็ยังน่าหวาดกลัว

และตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ ถ้าหาก......

ในขณะที่หานมู่จื่อขมวดคิ้วไว้ กำลังครุ่นคิดแนวทางรับมือ ประตูห้องน้ำถูกคนผลักออกกะทันหัน จากนั้นพี่หลินก็เดินเข้ามา

คนทั้งสองฝ่าย เมื่อได้ยินเสียง ก็ตกตะลึงในเวลาเดียวกัน โดยเฉพาะ ตวนมู่เสว่ เธอรีบไปเก็บกระเป๋าที่ตัวเองโยนทิ้งลงพื้นทันที แล้วรีบจัดผมและเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อย

“อืม? มู่จื่อ คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ?” พี่หลินเข้ามาในห้องน้ำ เมื่อเห็นหานมู่จื่อ ก็เลยทักทายกับเธอ

หานมู่จื่อกะพริบตา ยกมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย “พี่หลิน”

“คุณยืนอยู่ที่นั่นทำอะไร?” พี่หลินขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่พอใจ “ใจลอยอะไร? คุณคงไม่ใช่ว่ากำลังอู้งานอยู่นะ?”

หานมู่จื่อยิ้มเล็กน้อย ส่ายหัว “ไม่ใช่ แค่คุณผู้หญิงท่านนี้ เข้ามาพอดี เธอบอกฉันว่า ของของเธอตกหาย ฉันเลยช่วยเธอหาหน่อย”

เธอชี้ไปที่ตวนมู่เสว่

ตวนมู่เสว่ กำลังจัดระเบียบตัวเอง โดยหันหลังให้กับพี่หลิน เมื่อได้ยินหานมู่จื่อพูดอย่างนี้ เธอก็จ้องมองเธออย่างดุเดือด จากนั้นก็หันหน้าเข้าไป

“อืม? นี่คือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลตวนมู่ ไม่ใช่หรือ?” เมื่อเห็นเธอ พี่หลินก็นึกถึงโทรศัพท์ที่ท่านประธานเพิ่งโทรเข้ามาในเมื่อกี้ทันที บอกแค่ประโยคเดียว อย่าพาคนที่ไม่ได้เรื่องได้ราวเข้าไปที่ห้องทำงานของเขา

เธอกำลังคิดอยู่ตลอดทาง ตระกูลตวนมู่และ ตระกูลยู่ฉือ ผูกมิตรกันมาหลายชั่วโคตรแล้วไม่ใช่ไหมหรือ? ทำไมจู่ๆท่านประธานถึงพูดแบบนี้ หรือว่าคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลตวนมู่ท่านนี้ทำเรื่องอะไรให้ประธานเสียอารมณ์?

ดังนั้นเวลานี้เห็น ตวนมู่เสว่ อารมณ์ของพี่หลินนั้นละเอียดอ่อนมาก

ตวนมู่เสว่สบตากับสายตาที่หยั่งเชิงของเธอ อารมณ์เสียขึ้นมาในทันที ชำเลืองมองเธออย่างหยิ่งผยอง “มองฉันทำไม?”

พี่หลินส่ายหัวเล็กน้อย ส่งเสียงไอเบาๆ “ไม่มีอะไร “คุณตวนมู่ ของที่คุณหา หาเจอหรือยังคะ?”

ไม่รอให้เธอตอบ หานมู่จื่อก็เอ่ยขึ้นก่อน “หาเจอแล้ว คุณตวนมู่บอกว่า เธอกำลังจะกลับไปแล้ว พี่หลินว่าจะต้องหาคนส่งเธอลงไปไหม?”

พี่หลินกะพริบตา คิดว่ามันก็ถูกต้อง จึงพยักหน้า “เอาล่ะ ฉันส่งคุณลงไปด้วยตัวเอง”

จากนั้นก็สื่อความหมายของประธานในเมื่อครู่นี้อย่างอ้อมค้อม หวังว่าตวนมู่เสว่พรุ่งนี้จะไม่มาอีก แผนกต้อนรับจะได้ไม่ต้องพาคนขึ้นไปที่ห้องทำงานกะทันหัน

ในตอนแรกหานมู่จื่อยังคิดว่า พี่หลินจะให้ตัวเองไปส่ง แต่คิดไม่ถึงว่า เธอจะทำด้วยตัวเอง ซึ่งทำให้หานมู่จื่อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ตวนมู่เสว่ก็โกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเช่นกัน แต่คนที่อยู่ตรงหน้านี้ ดูเหมือนจะมีน้ำหนักไม่น้อย เธอพูดอย่างเย็นชา “ไม่ต้องให้คุณไปส่ง ให้เธอไปส่งฉัน ก็ได้แล้ว”

เธอชี้ไปที่หานมู่จื่อที่อยู่ข้างๆ

พี่หลินเหลือบมองไปที่หานมู่จื่อ แล้วก็มองไปที่ ตวนมู่เสว่

ทำไมถึงรู้สึกว่า ระหว่างทั้งสองมีบรรยากาศที่แปลกประหลาดส่งเข้าหากันอยู่?

แต่เมื่อคิดดู พี่หลินก็สามารถเข้าใจได้แล้ว