บทที่ 837 มีปัญหาทางจิต

บทที่ 837 มีปัญหาทางจิต

กินปูนร้อนท้อง?

รอยยิ้มบนใบหน้าของ ตวนมู่เจ๋อชะงักไปชั่วขณะ เหมือนกับนึกอะไรออก เขาขวางคนรับใช้ที่เดินผ่านไปตรงหน้า ถามด้วยเสียงเคร่ง “ฉันถามเธอ วันนี้คุณหนูไปไหนทั้งวัน?”

หลังจากที่คนรับใช้ถูกขวางไว้ สีหน้าดูสับสนเล็กน้อย คิดทบทวนครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า “คุณชายเจ๋อ ฉันไม่รู้ว่าวันนี้คุณหนูไปไหน ฉันรู้แค่ว่า ตอนที่เธอออกจากบ้าน แต่งตัวสวยมาก ดูท่าทางเหมือนอารมณ์ดีไม่น้อย ตอนที่เธอกลับมา ก็เป็นแบบนี้”

ฟังดูแล้ว......เหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ

แต่ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ แล้วทำไมเธอถึงรู้สึกร้อนรนเมื่อเห็นตัวเอง? พูดเพียงไม่กี่คำ ก็วิ่งกลับห้องโดยตรง?

น่าจะมีบางอย่างผิดปกติ ใบหน้าของตวนมู่เจ๋อกลายเป็นเคร่งขรึมในทันที เขาโบกมือให้กับคนตรงหน้า คนรับใช้ก็ออกไป

ตวนมู่เจ๋อ ยืนอยู่ที่เดิมสักพัก จากนั้นก็หันเดินขึ้นไปชั้นบน

ตวนมู่เสว่นั่งอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง กำลังเช็ดเครื่องสำอาง เตรียมจะอาบน้ำ แล้วได้ยินเสียงคนเคาะประตู เธอก็พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ใครกัน?”

“เสี่ยวเสว่ คือพี่ชาย”

เสียงของตวนมู่เจ๋อดังขึ้นด้านนอกประตู สีหน้าของ ตวนมู่เสว่ก็เปลี่ยนไปทันที พี่ชาย? เขามาในตอนนี้ทำไม่กัน?

“สะดวกให้พี่ชายเข้ามาไหม?”

“ไม่ ไม่ได้!” ตวนมู่เสว่ร้องเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก จากนั้นเธอก็คว้าหวีไว้อย่างตกใจ ส่ายหัวอย่างแรง

ให้พี่ชายเข้ามาไม่ได้ ถ้าให้เขารู้ว่า ตัวเองไปหาเย่โม่เซิน เขาจะต้องตำหนิตัวเองอีกแน่นอน หลายๆเรื่อง ตัวเองได้วางแผนเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลานั้น เนื่องจากการแทรกแซงของตวนมู่แล้วเกิดการเปลี่ยนแปลง จะทำยังไงดี?

ตวนมู่เจ๋อที่ยืนอยู่นอกประตู ได้ยินถึงความตึงเครียดและความตื่นตระหนกในคำพูดของเธอ ขมวดคิ้วแน่นมากขึ้น

ดูเหมือนว่าเขาจะคาดเดาไม่ผิด ริมฝีปากบางของเขาเม้มแน่น แววตาเยือกเย็นลงเรื่อยๆ

ทำไมน้องสาวคนนี้ มักจะไม่เชื่อฟังขนาดนี้อยู่ตลอด เย่โม่เซินผู้ชายคนนั้นมีเสน่ห์วิเศษอะไรกันแน่ ถึงทำให้เธอหลงใหลได้เช่นนี้?

ตวนมู่เจ๋อยิ้มเยาะ “ทำไมไม่ให้พี่ชายเข้าไป เธอทำผิดอะไรใช่ไหม?”

ตวนมู่เสว่ “ฉัน ฉันจะอาบน้ำแล้ว”

ปัง!

ปรากฏว่าวินาทีต่อมา ตวนมู่เจ๋อได้เตะประตูออกโดยตรง

ท่าทางที่ป่าเถื่อน ทำให้ตวนมู่เสว่ ตกใจจนลุกขึ้นจากเก้าอี้ มองเขาด้วยความตกตะลึง

“พี่ พี่ชาย......”

ตวนมู่เจ๋อเหลือบมองเธอ เธอเช็ดเครื่องสำอางออกไปครึ่งหนึ่ง ไม่ใช่ท่าทางที่กำลังจะไปอาบน้ำเลย เมื่อเห็นเขาเข้ามา ตวนมู่เสว่ ก็ตื่นตระหนกยิ่งนัก

“ตื่นตระหนกขนาดนี้ทำไม?” ตวนมู่เจ๋อจ้องมองเธออย่างราบเรียบ เดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ “จะไปอาบน้ำไม่ใช่เหรอ? เป็นอะไรไป? เครื่องสำอางยังเช็ดไม่หมดเลย? ต้องการให้พี่ชายช่วยเธอไหม?”

“พี่อย่าเข้ามา!” ทันใดนั้นตวนมู่เสว่ ก็โยนหวีในมือ ไปทาง ตวนมู่เจ๋อ!

ปั๊ง!

หวีเป็นหวีแบบสาวน้อยที่สวยงามและประณีต ในนั้นฝังเพชรแวววาวจำนวนมาก แม้ว่าจะไม่หนักพอที่จะฆ่าคนได้ แต่เมื่อโยนใส่ที่ร่างกาย ก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวด

เสียงดังปั๊ง หวีฟาดเข้าที่ใบหน้าของตวนมู่เจ๋อ

ตวนมู่เจ๋อเจ็บปวดจนส่งเสียงครางออกมา ใบหน้าที่หล่อเหลา ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ แต่ดวงตาเสมือนจิ้งจอกคู่นั้น ที่มักจะยิ้มอยู่ตลอดเวลา ในตอนนี้ เปื้อนไปด้วยความผิดหวัง เขายกมือขึ้นปิดตรงที่โดนฟาด จ้องมองไปที่ตวนมู่เสว่ยิ้มด้วยความขมขื่น

“พี่น่ากลัวมากขนาดนั้นเลยหรือ คุยกับเธอสักคำก็ไม่ได้แล้ว?”