ตอนที่ 85
บทที่ 85 ให้ฉันตรวจดูสักหน่อย ก็รู้แล้วว่าเธอมันกลับกลอก
October 21, 2026
บทที่ 85 ให้ฉันตรวจดูสักหน่อย ก็รู้แล้วว่าเธอมันกลับกลอก
เธอกลัวว่าเย่โม่เซินจะเข้าใจผิด จึงวิ่งเข้าไปทั้งแบบนี้
นึกไม่ถึงว่าเขาจะบอกกับเย่หลิ่นหานว่า ถ้าหากเขาต้องการเธอ ก็สามารถไปหานายท่านและบอกว่าจะเอาเธอกลับไปได้เลย
คิดมาถึงตรงนี้ เสิ่นเฉียวก็โมโหจนทนไม่ไหว จึงผลักประตูเข้าไปเสียเลย
เสียงผู้หญิงดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ชายหนุ่มทั้งสามคนตกตะลึง หลังจากนั้นพวกเขาจึงหันไปมองที่ประตูพร้อมกัน
เสิ่นเฉียวผลักประตูและเดินเข้าไป เธอสวมใส่ชุดสีฟ้าอ่อน ก่อนไป คนใช้ได้หยิบออกมาให้เธอเปลี่ยน เสิ่นเฉียวคิดว่าตอนนั้นตัวเองต้องมาบริษัท จึงไม่สามารถใส่ชุดนอนออกมาได้?
ดังนั้นจึงรับมา ชุดสีฟ้าอ่อนเข้ากับนิสัยเรียบๆของเธอเป็นอย่างมาก มันขลับผิวที่ขาวนวลของเธอให้งดงามยิ่งขึ้น
เพราะใบหน้าที่ขาวซีด แต่กลับไม่ถึงขั้นดูไม่ได้ ในทางกลับกัน ยังดูเหมือนความสวยของความผิดปกติทางร่างกาย
เย่โม่เซินไม่คิดว่าเธอจะมาโผล่ที่นี่ จึงรู้สึกประหลาดใจไปชั่วขณะ แต่หลังจากที่สายตามองเห็นชุดสีฟ้าอ่อนที่อยู่บนตัวเธอ สายตาของเขาก็ได้เปลี่ยนเป็นดุดันขึ้นมาทันที
ผู้หญิงที่สมควรตายคนนี้!
เขาซื้อชุดไปใส่ในตู้ให้เธอตั้งมากมาย เธอไม่เคยไปสนใจมัน ถึงขนาดไปซื้อชุดใหม่มาใส่ แต่ตอนนี้……นึกไม่ถึงว่าเธอจะใส่ชุดใหม่มาให้เขาเห็น?
เหอะ เย่หลิ่นหานซื้อให้เธอละสิ?
“ น้องสะใภ้ เธอมาได้ยังไง? ” เย่หลิ่นหานเห็นเธอมาโผล่ที่นี่ จึงรีบเดินขึ้นไปหาเธอ: “ หายดีแล้วหรอ? ”
เป็นเพราะผ่านการร้องไห้มา เบ้าตาของเธอจึงยังแดงอยู่นิดหน่อย เทียบกับความเย็นชาของเย่โม่เซิน ท่าทีของเย่หลิ่นหานสามารถพูดได้ว่า เป็นความช่วยเหลือทางด้านจิตใจเลยก็ว่าได้ เธอยิ้มให้เขา และพูดเสียงเบา
“ ขอบคุณค่ะพี่ใหญ่ ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ”
ภาพเหตุการณ์นี้เข้าตาของเย่โมเซิน และยิ่งกลายเป็นการยั่วเย้า เขายกมุมปากอย่างเย็นชา: “ เธอนึกว่าฉันตายไปแล้วหรอ? มานี่! ”
ได้ฟังดังนั้น เสิ่นเฉียวก็ชะงักไปทันที เธอมองไปที่เย่โม่เซิน
แต่เธอไม่ได้ขยับ เย่หลิ่นหานขมวดคิ้วเล็กน้อย: “ น้องสะใภ้? ”
“ พี่ใหญ่ พี่กลับไปก่อนเถอะ ฉันไม่เป็นไร ” เสิ่นเฉียวพยักหน้าให้เขา แสดงเจตนาให้เขากลับไป เย่หลิ่นหานไม่ค่อยวางใจ “ ฉันอยู่ที่นี่แหละ? ยังสามารถพูดอธิบายให้เธอได้บ้าง ”
“ ไม่ต้องค่ะ ยิ่งอธิบาย ก็ยิ่งยุ่งยาก ”
“ ก็ได้ งั้นฉันกลับก่อนละ ”
เซียวซู่รู้สึกว่าอุณหภูมิบริเวณรอบๆต่ำไปสะจนน่าตกใจ จึงขยิบตาให้เสิ่นเฉียว เสิ่นเฉียวเม้มปาก ก้าวขึ้นไปข้างหน้า และพูดอธิบายให้เย่โม่เซินฟัง
“ เย่โม่เซิน ต่อให้นายจะไม่อยากแต่งกับฉัน แต่พวกเราได้ทำการค้าขายกันไว้แล้ว นายก็ควรรักษาสัญญาที่ให้ไว้ ไม่ใช่หรอ? ”
“ รักษาสัญญา? ” เย่โม่เซินหรี่ตาลง และมองเธออย่างอันตราย ริมฝีปากบางยกขึ้น: “ เป็นคุณนายน้อยสอง เธอคิดว่าการยั่วยวนผู้ชายคนอื่นเป็นเรื่องธรรมดามากเลยหรือไง? เมื่อก่อนฉันเคยบอกเธอแล้วว่า ห้ามเธอยั่วคนของตระกูลเย่? ”
ร่างของเซียวซู่ค่อยๆเคลื่อนย้ายไปข้างนอก เห็นเย่โม่เซ็นไม่มีความผิดปกติอะไรแล้ว เขาจึงรีบหนีออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
เขาไปแล้ว เสิ่นเฉียวจะได้พูดกับเย่โม่เซินได้อย่างสะดวกขึ้น
“ ใช่ นายเคยพูด แต่ฉันก็รักษาคำพูดนั้นแล้วไง ”
เย่โม่เซินหมุนรถเข็น ร่างสูงใหญ่เข้ามาใกล้เธอ ความกดอากาศก็ตามมาระรานด้วยเช่นกัน
“ นี่รักษาแล้ว? ” มือใหญ่ของเขายื่นออกมาเร็วเหมือนไฟฟ้า และจับไปที่ข้อมือเรียวของเสิ่นเฉียวอย่างแน่นหนา เสิ่นเฉียวตกใจ เธอตาโต และถูกเขาดึงเข้ามาในอ้อมกอด ไม่รอให้เธอตอบสนองกลับมา มือใหญ่ของเย่โม่เซินก็จับชายเสื้อของเธอขึ้นมา: “ เย่หลิ่นหานซื้อชุดที่อยู่บนตัวชุดนี้ให้เธอหรอ? ”
สีหน้าของเสิ่นเฉียวเปลี่ยนไปทันที เธอกัดปากแน่น