บทที่ 865 พบผู้ใหญ่

บทที่ 865 พบผู้ใหญ่

เรื่องนี้ หานมู่จื่อสังเกตเห็นได้

ตอนที่ส้งอานพูดถึงยู่ฉือจิน ไม่เพียงแต่ทำให้แววตาอันอ่อนโยนหายไป อีกทั้งยังทำให้อุณหภูมิโดยรอบลดลงทันที

การเปลี่ยนแปลงอันรวดเร็วเช่นนี้ ถ้าไม่ได้รับผลกระทบทางจิตใจมาก คงไม่สามารถแสดงออกมาได้เด่นชัดเช่นนี้

ทันใดนั้นหล่อนรู้สึกสงสัยขึ้นมา

ในตอนนั้นเกิดเรื่องบาดหมางอะไรขึ้นระหว่างนายท่านยู่ฉือกับยู่ฉือซินและยู่ฉืออานกันแน่ ทำไมพี่น้องสองสาวจึงละเลยไม่สนใจคนสูงอายุอย่างคุณปู่ และทิ้งเขาไปแบบนั้น

อีกอย่างหลายปีที่ผ่านมานี้ แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนาน แต่กลับไม่มีท่าทีการให้อภัยหรือชะล้างบาปให้กับคนแก่ท่านนี้เลย

ความโกรธแค้นของส้งอานหนักหนามาก

แต่ก็ยังคงรู้สึกน่าสงสัย แต่เมื่อมีศักดิ์เป็นลูกหลาน หล่อนก็ไม่กล้าพอที่จะถามเรื่องอะไรแบบนี้ออกมา

และดูเหมือนว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายดายขนาดนั้น คงเป็นแผลลึกในใจของส้งอาน

ไม่เช่นนั้น หล่อนคงไม่คิดลังเลนานขนาดนี้จึงจะยอมโทรมาตอบตกลงหล่อน

เมื่อคิดถึงตอนนี้ หานมู่จื่อพูดขึ้นด้วยเสียงแผ่วเบา: “คุณน้ายอมมาหาครั้งนี้ มู่จื่อรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก ถ้าติดปัญหาอะไรตรงไหน คุณน้าบอกมู่จื่อได้เสมอนะคะ มู่จื่อจะไม่ยอมให้คุณน้าต้องลำบากเรื่องอะไรเลย”

นี่เป็นเรื่องของหล่อนแท้ๆ เพียงแต่ไม่มีวิธีอื่น หล่อนจึงต้องขอความช่วยเหลือจากส้งอาน

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ส้งอานยิ้ม สายตาอันอ่อนโยนกลับมาอีกครั้ง หล่อนมองไปที่หานมู่จื่อ อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกมาลูบท้ายทอยของหล่อน

“เด็กดี ขอบใจที่คิดเป็นห่วงแทนน้าเยอะมากขนาดนี้นะ แต่น้าไม่เป็นไรจริงๆ ในเมื่อน้าตัดสินใจมาแล้ว เรื่องบางเรื่อง...ก็ควรแก้ไขได้แล้ว”

หลบหนีปัญหา ไม่ใช่วิธีที่ดีที่สุด

หล่อนจะคอยดูว่า คุณปู่นั่นยังคิดจะทำอะไรอีก จะต้องรอให้ถึงเมื่อไหร่จึงจะยอมวางมือ

นึกอะไรขึ้นมาได้ ทันใดนั้นส้งอานพูดขึ้น: “ฉันได้ยินมาว่า...เธอท้องแล้ว?”

พูดถึงข่าวเรื่องท้องขึ้นมา สีหน้าของหานมู่จื่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบพยักหน้าลง: “เรื่องนี้โม่เซินยังไม่รู้”

“ถึงแม้ว่าหมอนั่นจะรู้ ตอนนี้เขาก็ลืมทุกอย่างไปหมดแล้ว ไร้คุณธรรมสิ้นดี”

“ไม่โทษเขาหรอก สถานการณ์ในตอนนั้น...เขารอดชีวิตมาได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว”

“เธอแก้ตัวแทนเขาเก่งจริงนะ ถ้าผู้ชายของฉันเป็นแบบนี้ ฉันจะจัดการเขายกใหญ่ ให้เขารู้ว่าคำว่าเมียสะกดยังไง”

หานมู่จื่อ: “…”

คิดไม่ถึงเลยว่าส้งอานจะดุดันขนาดนี้

เส้นทางไม่ไกลมากนัก ดังนั้นอีกไม่นานก็ถึงที่หมาย ระยะห่างของทั้งสองเข้าใกล้กันอีกครั้ง หานมู่จื่อกับส้งอานไม่ได้คุยเรื่องราวเกี่ยวกับเย่โม่เซินกันอีก เพียงแค่คุยกันเรื่องทั่วไปว่าอีกประเดี๋ยวจะไปกินอะไรกัน

หลังจากขึ้นไปบนรถ หานมู่จื่อเพิ่งสังเกตเห็นว่าเย่โม่เซินไม่ได้แตะต้องขนมปังถุงนั้นเลยแม้แต่น้อย หรือจะพูดได้ว่า ตั้งแต่เลิกงานจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลย กระทั่งน้ำก็ไม่ได้ดื่ม

ทันใดนั้น หานมู่จื่อรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

เขากลับไม่พูดบ่นสักคำ และยังเอาเสื้อคลุมให้หล่อนใส่อีก

เย่โม่เซินขับรถ สายตามองไปที่ส้งอานที่นั่งอยู่ด้านหลัง ถามขึ้น: “น้าส้ง อยากทานอะไรไหมครับ?”

หานมู่จื่อเรียกหล่อนว่าน้าส้ง เย่โม่เซินก็ทำได้เพียงเรียกตามหล่อน

คำว่าน้าส้งที่ออกจากปากเขาทำให้ส้งอานรู้สึกตกใจกลัวขึ้นมา ผ่านไปสักพักจึงจะตั้งสติกลับมาได้ “น้าทานได้หมด ถามมู่จื่อเถอะจ้ะ”

เมื่อหานมู่จื่อที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับได้ยินเช่นนั้น จึงพูดขึ้น: “ฉันก็กินอะไรก็ได้ แล้วแต่คุณเลย”

เย่โม่เซินไม่พูดอะไรต่อ ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ รถถูกจอดไว้ที่ด้านหน้าของโรงแรมสไตล์ผสมผสานระหว่างจีนและตะวันตก เขาปลดเข็มขัดพลางพูดขึ้น: “นี่เป็นโรงแรมภายใต้ตระกูลยู่ฉือ อาหารมีทั้งจีนและตะวันตก อยากทานอะไรก็สั่งได้ตามสบายเลยครับ”

หานมู่จื่อทอดถอนใจกับความละเอียดรอบคอบของเขา พลางปลดเข็มขัดออก

เมื่อลงมาจากรถ ส้งอานกลับยืนอยู่ด้านข้างรถและเงยหน้าขึ้น มองโรงแรมอันหรูหราสวยงามด้วยความตกตะลึง

มองดูอยู่สักพักใหญ่ สายตาของหล่อนก็ปรากฏแววตาอันเยือกเย็นขึ้นมา

“น้าส้ง?” หานมู่จื่อเรียกหล่อน ส้งอานตั้งสติขึ้นมาได้ แววตาอันเยือกเย็นก็หายไป ใบหน้ากลับมายิ้มแย้มอย่างอบอุ่นอีกครั้ง