บทที่ 874 คุณไม่เหนื่อยเหรอ

บทที่ 874 คุณไม่เหนื่อยเหรอ

หลังจากที่เมื่อคืนเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาแล้วนั้น ...

หลังจากที่ฟื้นคืนสติแล้วนั้นปฏิกิริยาแรกของเขาก็คือยื่นมือออกไปโอบกอดเธอ ทว่าผลสุดท้ายกลับลูบไปเจอความว่างเปล่า จากนั้นดวงตาที่ลึกล้ำก็ลืมตาขึ้นมาแล้ว

ไม่เห็นเงาของหานมู่จื่อจริงๆด้วย

เย่โม่เซินรีบเปิดผ้าห่มและลุกขึ้นนั่ง แต่พบว่าผ้าปูที่นอนและผ้าห่มในตอนนี้ยับยุ่ยไปหมด เขาตะโกนเรียกชื่อหานมู่จื่อไปหนึ่งครั้งแต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนองใดๆกลับมา เขาจึงลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าและตามหาจนทั่วห้อง

ผลสุดท้าย ภายในบ้านเงียบสงบ โดยไม่มีเงาของหานมู่จื่อ

เย่โม่เซินนั่งลงบนขอบเตียง บริเวณรอบๆมีเพียงแค่เสียงตะโกนเรียกของเขาคนเดียว ถ้าหากไม่ใช่เพราะร่องรอยบนผ้าห่มพวกนั้น เย่โม่เซินคงจะต้องสงสัยแน่นอนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นจริงหรือไม่

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เย่โม่เซินก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาหานมู่จื่อ

สายที่หนึ่ง สายที่สอง สายที่สาม...

หลังจากสิ้นสุดลงก็ล้วนแต่มีเสียงผู้หญิงที่สุภาพและเย็นชา

"ขออภัยค่ะ หมายเรียกที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ขณะนี้ กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้งค่ะ"

หัวคิ้วของเย่โม่เซินขมวดขึ้นมา และนิ้วมือที่มีรอยข้อต่ออย่างชัดเจนก็กดต่อสายอีกครั้ง แต่ว่าไม่มีคนรับโทรศัพท์อยู่ตลอด หัวคิ้วของเขาก็เรื่อยขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แรงที่เขาบีบโทรศัพท์ก็หนักแน่นขึ้นมาหลายระดับ

หรือว่า เป็นเพราะเรื่องของเมื่อคืน เธอจึงเสียใจภายหลังแล้ว?

ดังนั้นจึงออกไปตั้งแต่เช้า แม้แต่สายโทรศัพท์ของเขายังไม่รับเลย?

จิตใต้สำนึกนี้เพิ่งจะปรากฏขึ้นมาในสมอง เปลือกตาของเย่โม่เซินก็กระตุกอย่างแรง รีบลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก ตอนที่เดินผ่านห้องน้ำนั้น ทว่าฝีเท้าก้าวของเย่โม่เซินก็หยุดลง

จากนั้นเขาก็มองตรงด้านข้าง และมองเห็นเสื้อผ้าที่ทั้งสองเปลี่ยนเมื่อคืน ได้ถูกจัดการโยนลงในเครื่องซักผ้าแล้ว เพียงแต่ว่าเป็นเพราะตอนเช้ากลัวว่ารบกวนทำให้เขาตื่น ดังนั้นเครื่องซักผ้ายังไม่ทำงาน

เมื่อเห็นฉากนี้ ดวงตาของเย่โม่เซินมืดลงเล็กน้อย

ถ้าเธอเสียใจภายหลังแล้วละก็ งั้นเธอก็ไม่น่าจะทำเรื่องแบบนี้ แต่เป็นเก็บของและจากไปเลยโดยทันที

เย่โม่เซินยืนดูอย่างเงียบ ๆ สักพักหนึ่ง จากนั้นก็กลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง และพบว่ากระเป๋าเดินทางของหานมู่จื่อและสิ่งของทั้งหมดยังอยู่ครบ มีเพียงโทรศัพท์มือถือและกระเป๋าสะพายในแต่ละวันของเธอเท่านั้นที่หายไป

น่าจะออกไปข้างนอกแล้ว

เย่โม่เซินคิด ในเมื่อไม่รับสายโทรศัพท์ของเขา น่าจะเป็นเพราะว่าปิดเสียงโทรศัพท์ไว้ หรือไม่ก็เป็นเพราะข้างนอกเสียงดังเกินไปจนไม่ได้ยิน

เขาปลอบใจตัวเอง ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะมีเหตุผล

แต่ทันทีที่หลับตาลงก็นึกถึงฉากเมื่อคืน เย่โม่เซินก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นสัตว์ร้ายจริงๆ เธอบอกว่าเป็นห่วงตัวเขาเอง และอยากจะช่วยตัวเขาเอง เขาก็ยับยั้งใจตัวเองไม่ได้แล้วเหรอ?

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนยังอยู่ด้วยกันไม่นาน คิดไม่ถึงว่าจะอยู่ด้วยกันเป็นเพราะเขาถูกวางยา ...

ยิ่งคิดเช่นนี้ เย่โม่เซินก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเขาเองรู้สึกผิดต่อเธอ

ถ้าหากว่าเธอโกรธ และหนีไป ... ก็เป็นเรื่องปกติ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เย่โม่เซินก็ไม่สามารถนั่งนอนใจได้ หลังจากนั้นเขาจึงโทรศัพท์ให้คนไปตรวจสอบที่อยู่ของหานมู่จื่อ

ในไม่ช้า กล้องวงจรปิดของชุมชนก็ถูกส่งเข้าไปที่อีเมลของเย่โม่เซิน เขาเปิดดูหนึ่งครั้ง

พบว่าตอนที่หานมู่จื่อ ออกไปนั้น สภาพและการแสดงออกบนใบหน้าของเธอ ดูไม่ออกว่าไม่เห็นความผิดปกติใด ๆ ยกเว้นแค่ ... ท่าทางแปลก ๆตอนที่เธอเดิน

"... "

เย่โม่เซินนึกถึงความโหดร้ายของตัวเองในเมื่อคืน ตลอดจนฉากที่เธอเอาแต่บอกตัวเขาเองว่าเบาหน่อย ดวงตาก็มืดลง และลำคอก็กลิ้งไปมา

รสชาติของเธอ ...

มันเลิศล้ำอย่างกับที่เขาคิดไว้จริงๆด้วย

แม้ว่าตอนนั้นเขาจะถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ของยา แต่เย่โม่เซินกลับรู้ว่า สมมุติว่าไม่โดนยา ตอนที่เผชิญหน้ากับเธอ เดาว่าเขาก็น่าจะมีปฏิกิริยาเช่นเดียวกัน

เธอรับโทรศัพท์แล้ว ดูท่าทางของเธอ น่าออกไปข้างนอกเฉยๆ

จากนั้นก็ได้รับข่าวว่า เธอออกไปข้างนอกกับส้งอาน

เมื่อได้ยินชื่อของส้งอาน เย่โม่เซินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง นั่นไม่ใช่น้าของเธอหรอกเหรอ？