บทที่ 877 ไม่โทษเขาให้โทษใคร

บทที่ 877 ไม่โทษเขาให้โทษใคร

เมื่อพูดถึงเย่โม่เซิน ดวงตาของ ยู่ฉือจิน ก็ลุกโชนด้วยความโกรธ และพูดด้วยความโมโหว่า "นายตัวแสบคนนี้ทำมากเกินไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะทำร้ายเธอถึงขั้นนี้ เสี่ยวเสว่ ... ไม่ต้องกังวลไป คุณปู่ยู่ฉือจะให้เธอเป็นคนตัดสินใจอย่างแน่นอน เขาทำให้เธอได้รับบาดเจ็บถึงขั้นนี้ เพราะฉะนั้นเขาก็ต้องรับผิดชอบสิ่งนี้ด้วย!”

เมื่อได้ยินสิ่งที่ ยู่ฉือจิน พูดแบบนี้ ตวนมู่เสว่ก็เอื้อมมือออกมาเช็ดน้ำตาที่ออกจากมุมตาเบา ๆ "คุณปู่ยู่ฉือ แล้วฉันสามารถอาศัยอยู่ที่นี่ในช่วงเวลานี้ได้ไหม？ฉันกลัวว่าคุณปู่และพี่ชายของฉันรู้ว่าต่อจากนั้นจะ... "

พอพูดถึงจุดนี้ เธอจึงไม่ได้พูดต่อไปอีกอย่างฉลาด และยู่ฉือจิน ก็พูดต่อไปว่า "เธอสบายใจได้เลย เป็นหลานชายของฉันที่ทำให้เธอบาดเจ็บขนาดนี้ คุณปู่ยู่ฉือเป็นคนมีเหตุผล และจะไม่เพิกเฉยต่อเธอ นอกจากนี้ เธอยังเป็นถึงว่าที่หลานสะใภ้ตระกูลยู่ฉือของฉัน ฉันจะไปพูดคุยกับคุณปู่และพี่ชายของเธอทางนั้นเอง "

“ ขอบคุณค่ะคุณปู่”

ตวนมู่เสว่สีหน้าอ่อนโยนและก้มศีรษะลง ทว่าดวงตาของเธอกลับเปล่งประกายแสง

คุณปู่ยู่ฉือคงจะไม่รู้เรื่องที่เธอวางยาเย่โม่เซิน สมมติว่ารู้ พอถึงตอนนั้นเธอก็จะไม่ยอมรับ ถึงอย่างไรก็ตามแก้วน้ำชาใบนั้นเป็นคนรับใช้ของตระกูลยู่ฉือที่ยื่นให้เขา เธอได้คุยกับคนรับใช้คนนั้นไปแล้ว และคนรับใช้คนนั้นก็รับเงินก้อนใหญ่ของเธอไปแล้ว สมมุติว่าให้ตายเธอก็จะไม่พูด

และเย่โม่เซิน ได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแล้ว เขาก็คงจะไม่ใช่คนที่เอาเรื่องนี้มาพูดต่อหน้าคนอื่นแบบนั้นหรอก

เธอ แค่ต้องการรอการรับผิดชอบเท่านั้น

ในเวลานี้พอดี เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

“ ใคร?” ยู่ฉือจินอารมณ์ไม่ดี ดังนั้นน้ำเสียงของเขาจึงเริ่มเบื่อหน่ายขึ้นมา

หยูโป ยืนอยู่หน้าประตู มองไปที่ ยู่ฉือจิน ด้วยความเคารพ "คุณท่าน คุณชายเซินกลับมาแล้ว"

เมื่อได้ยิน ดวงตาของตวนมู่เสว่ก็สว่างขึ้นมา เขากลับมาแล้วเหรอ?

ในใจของเธอมีความสุข ในที่สุดเขาก็กลับมาแล้ว แต่ไม่นานตวนมู่เสว่ก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างได้สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเล็กน้อยขึ้นมา

เพราะว่าเธอเห็นคุณค่าของโอกาสในเมื่อคืนนี้ครั้งนั้นมาก ดังนั้นเธอจึงใส่ยาเป็นจำนวนมากให้กับเย่โม่เซิน ตอนนั้นตวนมู่เสว่มีเพียงแค่ความคิดเดียว นั้นก็คือจะต้องรักษาเย่โม่เซินไว้ให้ได้

แต่แล้วคิดไม่ถึงว่าเขาจะผลักตัวเธอเองจนล้ม ตัวเธอศีรษะกระแทกจนมีดาวสีทองขึ้นมาในสมองก็ไม่ว่า พอตอนที่กลับมามีสติอยากจะไปหาเขานั้น ก็ไม่มีเงาของเขาแล้ว

หลังจากนั้นเย่โม่เซินก็หายตัวไปทั้งคืน และตอนนี้เขากลับมาแล้ว

คืนนี้ ... แค่คิดก็รู้ว่าถูกใครเอาเปรียบเสียแล้ว

คิดๆดูแล้ว ตวนมู่เสว่โมโหจนกำหมัดแน่น คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าเธอจะปิดทองหลังพระให้คนอื่นซะแล้ว

แต่แล้วอย่างไรล่ะ ใครใช้ให้เธอเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลตวนมู่ล่ะ

ยู่ฉือจินได้ยินการกลับมาของเย่โม่เซิน ราวกับว่าถูกกระตุ้นให้หงุดหงิด ลุกขึ้นยืนและพูดว่า "เขายังมีหน้ากลับมาเอง งั้นก็ดี ตอนนี้ฉันจะไปดูว่าเขาคิดอย่างไรบ้าง!"

"คุณปู่ยู่ฉือ" ทว่าตวนมู่เสว่เรียกเขาเบา ๆด้วยเสียงอ่อนโยนหนึ่งครั้ง พูดขอร้องแทนเย่โม่เซิน "ท่านอย่าไปโทษพี่เซินมากเกินไปนะคะ เรื่องนี้... จะโทษเขาทั้งหมดไม่ได้"

“ ไม่โทษเขาให้โทษใคร？เธอพักผ่อนที่นี่ให้เต็มอิ่ม รอคุณปู่ไปจัดการเขาก่อน”

หลังจากพูดเสร็จ ยู่ฉือจินก็ออกจากห้องไป คุณหมอก็ให้ตวนมู่จื่อพักผ่อนให้เพียงพอ แล้วก็เดินออกไปด้วย

และพ่อบ้านหยูโปที่อยู่ด้านหลังของยู่ฉือจินก็เดินลงไปข้างล่าง ขณะที่เดินก็ได้ยินเสียงคุณท่านพูดด้วยความโกรธ "หยูโป ถือไม้เท้าขึ้นมา"

หยูโป "...คุณท่าน คุณชายเซินโตขนาดนี้แล้ว ใช้ไม้เท้าไม่ค่อยเหมาะสมกระมังครับ"

ความคิดของคุณท่านค่อนข้างดั้งเดิม ดังนั้นตระกูลยู่ฉือในตอนนี้จึงยังมีไม้เท้าอยู่

เมื่อ ยู่ฉือจิน ได้ยินเช่นนี้ ฝีเท้าก็หยุดลงโดยทันที และมองไปที่ หยูโป อย่างไม่พอใจ

"หยูโป นายพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร? แม้ว่าเขาจะโตขนาดนี้แล้ว แต่ว่าเขาทำร้าย เสี่ยวเสว่ ถึงขนาดนี้ ถ้าไม่โดนไม้เท้า เขาก็จะไม่รู้ว่านามสกุลของเขาคืออะไร"

เมื่อได้ยิน หยูโป ก็เอื้อมมือไปแตะจมูกตามจิตใต้สำนึก พูดแทนเย่โม่เซินสองสามประโยค

"แม้ว่าคุณชายเซินจะไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านเป็นเวลานาน แต่กลับมองออกว่า คุณชายเซิน ดูไม่เป็นคนหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูตวนมู่ ก็ยังเป็นผู้หญิง ต่อให้คุณชายเซินจะโกรธเพียงใด ก็ไม่น่าจะลงไม้ลงมือกับ คุณหนูตวนมู่ได้”

หยูโป และ ยู่ฉือจิน มีความคิดที่ต่างกัน เขาเป็นแค่พ่อบ้านคนหนึ่ง เรื่องนี้สำหรับเขานับว่าเป็นคนนอก