บทที่ 879 อธิบายอย่างละเอียดให้ครบห้ามตกหล่นเด็ดขาด

บทที่ 879 อธิบายอย่างละเอียดให้ครบห้ามตกหล่นเด็ดขาด

ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าไร้สาระมากขึ้นเท่านั้น ยู่ฉือจินก็ลบล้างความคิดนี้ออกโดยตรง

"เป็นไปไม่ได้ เสี่ยวเสว่ยัยคนนี้เป็นคนที่ฉันเลี้ยงมาจนโต เธอจะทำเรื่องแบบนั้นได้อย่างไร？ไอ้สารเลว นายทำเพื่อไม่ให้หมั้นกับเสี่ยวเสว่ คิดไม่ถึงว่านายกับเฉียวจื้อจะมาพูดโกหกคนแก่อย่างฉันคนนี้?"

เฉียวจื้อ "...คุณปู่ยู่ฉือ พวกเราจะรวมหัวกันโกหกท่านได้อย่างไร？เรื่องแบบนี้เกี่ยวกับชื่อเสียงถ้าไม่เป็นความจริง พวกเราจะพูดมั่วซั่วได้อย่างไรกัน？"

ในตอนนี้ ทว่าเย่โม่เซินกลับหัวเราะอย่างเย็นชา แม้ว่าเขาจะกำลังหัวเราะอยู่ แต่เสียงหัวเราะนั้นฟังดูเย็นเข้าไปจนถึงกระดูก ไม่มีความอบอุ่นใดๆเลยสักนิด

“ ผมเดาไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าคุณตาจะไม่เชื่อ ดังนั้น ... ”

เสียงของเขาหยุดชะงัก ต่อมาก็มีคนสองคนเดินเข้ามาจากข้างนอก พาคนรับใช้คนหนึ่งเข้ามาพอดี

ฉากนี้ทำให้เฉียวจื้อกะพริบตา และดูเหมือนสติของเขายังไม่กลับมาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ยู่ฉือจินมองไปที่คนรับใช้คนนั้นที่ถูกพาเข้ามา และจำได้ว่าเธอเป็นคนที่เสิร์ฟน้ำชาคนนั้นในทุกเช้าเสมอ ทันใดนั้นดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

เพียงแค่เขาคิดไม่ถึงว่า หลานชายของเขาเอง การกระทำจะเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้

คนรับใช้ถูกชายชุดดำสองคนนำตัวเข้ามา เมื่อเห็นคนในห้องโถงนั้น ก็ตกใจจนสีหน้าซีดขาวทันที "ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ พวกคุณปล่อยฉันเถอะนะคะ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ปล่อยฉันไปเถอะ... "

ยังไม่ได้บอกว่าเรื่องอะไร ปฏิกิริยาที่บ้าคลั่งของเธอเช่นนี้ได้บ่งบอกทุกอย่างไว้หมดแล้ว

นายท่านยู่ฉือมองไปที่การแสดงออกอันบ้าคลั่งของสาวใช้ จู่ๆก็รู้สึกว่าสิ่งที่เย่โม่เซินและเฉียวจื้อพูดนั้นอาจจะเป็นความจริง ตวนมู่เสว่ยัยเด็กคนนั้นทำเรื่องที่น่ารังเกียจและไร้ยางอายเช่นนั้นจริงๆ

เพียงแค่... ถ้าหากเรื่องแบบนี้แพร่กระจายออกไปจริงๆ เดาว่าชื่อเสียงของตระกูลตวนมู่อาจจะถูกเสี่ยวเสว่จนป่นปี้

เขามีมิตรภาพที่ลึกซึ้งกับตระกูลตวนมู่ขนาดนั้น จะปล่อยให้ตวนมู่เสว่ยัยเด็กคนนี้ทำลายชื่อเสียงของตระกูลตวนมู่เช่นนี้ได้อย่างไรกัน?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ยู่ฉือจิน ก็พูดขึ้นทันทีว่า "เธอมาร้องอะไรที่นี่ เสียงดังจนทำให้ฉันปวดศีรษะไปหมดแล้ว รีบลากตัวเธอออกไปเดี๋ยวนี้!"

ในความทรงจำของทุกๆคนนั้น ยู่ฉือจิน ไม่ค่อยปฏิบัติต่อคนรับใช้ในครอบครัวรุนแรงขนาดนี้ เขามักจะปฏิบัติต่อคนรับใช้อย่างอ่อนโยน และไม่ดูถูกคนรับใช้มาโดยตลอด

แต่ตอนนี้ที่เขากลับพูดแบบนี้ งั้นก็แสดงว่าเขาตื่นตระหนกจริงๆแล้ว และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาชื่อเสียงของตระกูลตวนมู่ และตระกูลยู่ฉือ

แต่ว่าเย่โม่เซินจะทำตามความปรารถนาของเขาได้อย่างไรกัน?

แม้ว่าจะเป็นคุณตาของเขา แต่ก็ยังมีบางเรื่องที่ต้องเปิดเผยต่อสาธารณชน เขาไม่ได้ชอบชีวิตที่ถูกคนอื่นกดหัวไว้เช่นนั้น

“ คุณตารีบร้อนอะไรครับ？ ลองฟังสิ่งที่เธอพูดต่อไปก่อนสิครับ รอให้เธอพูดจบแล้วค่อยลากเธอออกไปก็ไม่สายเกินไปนะครับ”

ยู่ฉือจินกลับหายใจเข้าลึก ๆ และอดไม่ได้ที่จะมองไปทางเย่โม่เซิน

ดวงตาของทั้งสองคนประสบกัน เป็นครั้งแรกที่ยู่ฉือจินเพิ่งรู้ว่าดวงตาของเย่โม่เซินนั้นทั้งเย็นชาและเลือดเย็นขนาดนี้ บางครั้งเขาก็รู้สึกว่าเย่โม่เซินจะไม่มองเขาในฐานะคุณตาในไม่ช้านี้แล้ว

คำพูดที่ หยูโป พูดกับเขาก่อนที่จะลงไปชั้นล่างนั้นก็ดังขึ้นในสมองของเขามา

"ไม่ว่าอย่างไรก็ตามคุณชายเซินก็เป็นหลานชายของท่านที่ตามหาเจอได้ไม่ง่าย คุณท่านอย่าเป็นเพราะเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ...มาทำร้ายจิตใจของคุณชายเซินเลยนะครับ "

ทันใดนั้นคำพูดเหล่านี้ก็ก้องอยู่ในหูของเขา ยู่ฉือจินมองไปที่เย่โม่เซิน และก็พูดไม่ออกอย่างฉับพลัน

เขาคิดไปเองว่าเขาทำเพื่อหลานชายคนนี้มาโดยตลอด ไม่อยากให้เขาเดินตามรอยของคุณแม่ของเขา แต่ทำไม ... ทำไมผลลัพธ์ของทุกครั้งถึงเป็นเช่นนี้？

เรื่องที่เขาทำ ผิดตรงไหนกันแน่?