ตอนที่ 917
บทที่ 917 ก้าวร้าววางอำนาจ
October 21, 2026
บทที่ 917 ก้าวร้าววางอำนาจ
หลังจากพูดเสร็จ หานมู่จื่อก็วางจานไว้ตรงหน้าของยู่ฉือจิน จากนั้นก็หันเดินกลับไป
ยู่ฉือจินมองจานเนื้อวัวที่ลวกเสร็จตรงหน้า แล้วมองภาพด้านหลังของหานมู่จื่อ ส่งเสียงขึ้น “อย่าคิดว่าวางไว้ตรงที่ของฉัน ฉันก็จะกิน”
หยูโปที่อยู่ด้านข้าง ดื่มน้ำซุปไปครึ่งถ้วย หนอนตะกละในท้อง ก็ถูกปลุกตื่นแล้ว หลังจากที่ได้ยินยู่ฉือจินพูดประโยคนี้ ก็ถามไปคำหนึ่ง
“นายท่าน เนื้อวัวนี้ ถ้าคุณรังเกียจว่าแก่เกินไป งั้นก็ให้ฉันเถอะ ฟังของฉันยังค่อนข้างดี”
เมื่อได้ยินเข้า ยู่ฉือจินโกรธเดือดยิ่งนัก “นายพูดว่าอะไร? นายว่าฉันฟันไม่ดีหรือ?”
หยูโปแตะจมูกเล็กน้อย พูดยิ้มแหะๆ “ก็คุณบอกว่าเนื้อวัวแก่เกินไปไม่ใช่หรือ? ดังนั้น......”
อาจจะถูกยั่วยุเข้า ยู่ฉือจินหยิบตะเกียบคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่ง จิ้มใส่น้ำจิ้มแล้วกินเข้าปาก รสชาติดีมากเป็นพิเศษ และรสชาติของน้ำจิ้มก็แปลกประหลาดมาก แตกต่างจากที่เขากินในปกติโดยสิ้นเชิง
ยู่ฉือจินอดไม่ได้ที่จะถามว่า “นี่คือน้ำจิ้มอะไร?”
ส้งอานตอบกลับคำหนึ่ง “ไม่ต้องถามแล้ว คุณหาซื้อไม่ได้หรอก”
หยูโป “พูดอย่างนี้ หมายความว่ายังไง?”
เสี่ยวเหยียนยิ้มเขินเล็กน้อย “นี่คือน้ำจิ้มที่ฉันเพิ่งปรุงเอง นายท่านยู่ฉือชอบน้ำจิ้มนี้หรือ? ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันทำให้นายท่านเอากลับไป?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ยู่ฉือจินก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าคนนี้ จะผสมน้ำจิ้มแบบนี้เป็น
หานมู่จื่อก็ถือโอกาสพูดต่อ “ฝีมือการทำอาหารของเสี่ยวเหยียน ดีมากเลย น้ำจิ้มทั้งหมดในเมื่อกี้ เพิ่งปรุงเสร็จหลังจากที่เธอมาถึงแล้ว”
ยู่ฉือจินกลับพูดบ่นพึมพำ “ฉันแค่ถามว่านี่คือน้ำจิ้มอะไร ได้ชมว่ามันดีหรือ?”
ทุกคน “......”
ทันใดนั้นก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เมื่อดูท่าทางที่ยู่ฉือจินคีบเนื้อวัวจิ้มน้ำจิ้ม แล้วใส่เข้าปากเคี้ยว เสี่ยวเหยียนและหานมู่จื่อมองหน้ากันไปมา ทั้งคู่ต่างก็เห็นความรู้สึกจนปัญญาในสายตาของกันและกัน
ส้งอานกลับพูดเย้ยหยันอย่างเย็นชา ไม่ไว้หน้าเขาเลย
“ไม่ได้ชมมันว่าดี ถ้าอย่างนั้นก็บอกว่ามันไม่ดีสินะ”
หลังจากพูดจบ ส้งอานก็ลุกขึ้นโดยตรง ยื่นมือออกไป หยิบน้ำจิ้มมาไว้ตรงหน้าตัวเองทันที “ไม่อร่อยก็ไม่ต้องกิน จะได้ไม่เสียของ”
คิดอยู่พักหนึ่ง เธอก็มองไปที่จานเนื้อวัวที่ลวกเสร็จ ที่อยู่ตรงหน้าของยู่ฉือจิน แล้วถามว่า “เนื้อวัวจานนี้ก็ไม่อร่อยใช่ไหม? หรือไม่ก็เอามาเลยแล้วกัน ฉันกลัวคุณสิ้นเปลืองอาหาร”
หลังจากพูดจบ ส้งอานก็ลุกขึ้นแล้วยกจานเนื้อวัวที่ยู่ฉือจินกินไปเพียงสองคำ มาวางไว้ตรงหน้าตัวเองอย่างรวดเร็ว
ยู่ฉือจิน “......”
ลูกสาวคนเล็กนี่ ก้าวร้าววางอำนาจมากเกินไปจริงๆ!
รังแกคน.......มากๆๆๆๆจริงๆ!
ยู่ฉือจินโกรธจนคิ้วขมวด แต่ต่อหน้าลูกสาวคนเล็กของตัวเอง กลับไม่กล้าที่จะพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว และเขาก็ไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ
เมื่อหยูโปได้เห็นฉากนี้ ก็อดรู้สึกดีใจไม่ได้ ต่อหน้าคุณหนูอานอาน นายท่านพ่ายแพ้ทุกครั้ง เดิมทีควรจะบรรเทาความสัมพันธ์ พูดอะไรที่น่าฟังหน่อย แต่คนที่ทำดีด้วย ดันเป็นหานมู่จื่อ
คนคนนี้ คือคนที่นายท่านอดใจไม่ได้ที่อยากจะหยิ่งใส่ แต่ในระหว่างทาง ก็มีคนขัดขวางอย่างคุณหนูอานอานปรากฏตัวขึ้น
ทำให้นายท่านโกรธมากจนพูดอะไรไม่ออก
เมื่อนึกถึงอย่างนี้ หยูโปก็ลดเสียงต่ำลง โน้มตัวเข้าหายู่ฉือจินแล้วพูดว่า
“นายท่าน พูดน้อยหน่อยจะดีกว่า คุณหนูอานอานไม่ใช่จะยั่วยุได้ง่ายๆ”