บทที่ 919 ให้แดดดี้ดูหน่อย

บทที่ 919 ให้แดดดี้ดูหน่อย

“อาจจะใช่มั้ง” เซียวซู่ยิ้มจางๆ

อาจจะเป็นอย่างนี้จริงๆ แต่โลกของผู้ใหญ่นั้นไม่เหมือนกับโลกของเด็ก

ตอนเด็กเวลาเพื่อนทะเลาะกัน สามารถพูดคำว่า เราคืนดีกันนะ ออกมาได้ง่ายๆ

พอโตขึ้นแล้ว ประโยคนี้ก็พูดออกมายากมากขึ้นเรื่อยๆ

ระหว่างคู่รัก ระหว่างเพื่อน ระหว่างญาติ ก็เป็นอย่างนี้หมด

“ลุงเซียว ลุงคิดว่าเสี่ยวหมี่โต้วพูดถูกไหม?”

“อืม เสี่ยวหมี่โต้วพูดถูกหมดเลย”

“แล้วลุงเซียวชอบน้าเสี่ยวเหยียนใช่ไหม?”

เซียวซู่ “......ทำไมหัวข้อเรื่องถึงวนกลับมาที่นี่อีกแล้ว? เด็กคนนี้ ทำไมถึงสนใจเรื่องของผู้ใหญ่จังเลย?”

เซียวซู่จะไม่ยอมรับเรื่องที่เขาชอบเสี่ยวเหยียนอยู่แล้ว

เมื่อก่อนเขาไม่ได้มีโอกาสที่จะพูดมันออกมา ตอนนี้ก็ยิ่งจะไม่พูด เขาในตอนนี้เขา...... ไม่มีสิทธิ์

“ลุงเซียว เสี่ยวหมี่โต้วแค่สงสัยเท่านั้นเอง!”

ตอนที่เซียวซู่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูก็ถูกเคาะ จากนั้นประตูของผู้ป่วยก็เปิดออก คือพยาบาลที่เข้ามาตรวจเช็ค

ตอนที่เห็นพยาบาล เซียวซู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้สึกว่าตัวเองได้รับการช่วยเหลือแล้ว

หลังจากตรวจเช็คออกไป ในห้องผู้ป่วยก็เงียบลงอีกครั้ง

ที่โชคดีคือ ในครั้งนี้เสี่ยวหมี่โต้วไม่ได้ถามคำถามเขาแล้ว เซียวซู่คิดสักครู่ แล้วพูดขึ้น “เสี่ยวหมี่โต้ว ฉันออกไปข้างนอกระบายอากาศหน่อย หนูอยู่ที่นี่สักพัก มีเรื่องอะไรก็เปิดประตูเรียกลุงเซียวซู่”

“โอ้ ~” เสี่ยวหมี่โต้วพยักหน้าอย่างน่ารัก ดวงตาเล็กๆ มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น

คิดไม่ถึงว่าลุงเซียวเป็นคนขี้ขลาด

หลังจากที่เซียวซู่ออกไปข้างนอก ก็นั่งลงบนเก้าอี้ตรงทางเดิน ขายาวแทบจะไม่มีที่ให้วาง ทำได้เพียงยืดออกไปวางไว้ตรงหน้า เซียวซู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผ่อนคลายไปทั้งตัว

ในห้องผู้ป่วย เหลือเพียงเสี่ยวหมี่โต้วเอง หลังจากที่เขาแอบพูดในใจว่า เซียวซู่เป็นคนขี้ขลาด ก็หันมองไปหาเย่โม่เซิน ที่กำลังนอนอยู่บนเตียง

“แดดดี้แย่ ฉันยังไม่ได้มาคิดบัญชีเลยด้วยซ้ำ ก็ถึงกับเป็นลมไปแล้ว”

แต่ว่า เป็นลมก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการคิดบัญชีกับเขา

เสี่ยวหมี่โต้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง บนใบหน้าเล็กๆ ก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น

เสี่ยวหมี่โต้วก้าวเดินอย่างพลิ้วไหว เดินไปที่ข้างเตียงผู้ป่วยของเย่โม่เซิน เขาถอดรองเท้าและเสื้อคลุมที่แน่นหนาของตัวเองออก ด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง แล้วปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างคล่องแคล่ว ร่างเล็กคุกเข่าข้างตัวเย่โม่เซิน

เพราะว่าเย่โม่เซินตอนนี้ ยังคงอยู่ในอาการหมดสติ จึงหลับตาอยู่ตลอด

หลังจากที่เสี่ยวหมี่โต้วคุกเข่าลงข้างๆเขา จ้องมองไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลานั้น แล้วส่งเสียงไม่พอใจอย่างหนัก “แดดดี้แย่ นอกจากหน้าใบนี้ ที่ดูเหมือนฉันแล้ว ก็ไม่มีข้อดีอะไรเลยสักนิด!”

เมื่อพูดจบ ทันใดนั้นเสี่ยวหมี่โต้วก็ยื่นมือเล็กๆออกมา จับใบหน้าอันหล่อเหลาของเย่โม่เซินไว้ แล้วดึงมันออกไปทั้งสองข้าง ขณะที่ระบายความโกรธก็พูดว่า “แดดดี้แย่ รังแกหม่ามี๊ก็พอแล้ว ยังจะรังแกเสี่ยวหมี่โต้ว เป็นลมอย่างไม่มีเหตุผล

ทำในความสนใจของหม่ามี๊ ไม่ได้อยู่ที่เสี่ยวหมี่โต้ว!”

ใบหน้าที่หล่อเหลาของเย่โม่เซิน ค่อยๆเปลี่ยนไปภายใต้มือที่อ้วนตุ้ยนุ้ย เสี่ยวหมี่โต้วจ้องที่ใบหน้าที่ผิดรูปไป เพราะการกระทำของตัวเอง ใบหน้าเล็กๆก็แสดงท่าทีที่กลั่นแกล้ง

โชคดีที่แดดดี้ของเขาไม่ได้ทำศัลยกรรม ไม่อย่างนั้นมือของเขาบีบแรงขนาดนี้ คาดว่าซิลิโคนน่าจะหลุดออกหมดแล้ว

เมื่อเสี่ยวหมี่โต้วเล่นจนสนุก ก็เลยขี่ขึ้นไปบนตัวของเย่โม่เซินเสียเลย นั่งเหมือนขี่ม้า เหนือท้องของเขาเล็กน้อย แล้วเล่นใบหน้าของเย่โม่เซินต่อไป

และในตอนที่เสี่ยวหมี่โต้วกำลังจะหยิบโทรศัพท์ออกมา จะถ่ายภาพของเย่โม่เซินเก็บไว้ คนที่อยู่ในอาการหมดสติตลอด เริ่มมีปฏิกิริยาเล็กน้อย