บทที่1018 คุณ​กลับมาเถอะ​

บทที่1018 คุณกลับมาเถอะ

เธอไม่กลับไปหรอก

แต่ว่าครั้งนี้ หลังจากเสี่ยวเหยียนลาออก ถึงแม้มีบ้านที่หานมู่จื่อซื้อไว้และให้พักอาศัยอยู่

แต่ว่าในใจของเธอกลับว่างเปล่า

เสี่ยวหมี่โต้วอยู่กับคุณตาของเขาที่ต่างประเทศ มู่จื่อกับเย่โม่เซินเป็นคู่สร้างคู่สมกัน ปกติทั้งสามคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาโดยตลอด เหลือแค่เธอคนเดียวเท่านั้นแล้ว

เสี่ยวเหยียนรู้สึกอ้างว้างมาก เวลานี้ จึงคิดถึงบ้านเป็นเรื่องธรรมดา

แต่ว่า คิดถึงหลายปีที่ผ่านมานี้ พ่อของเธอไม่เคยโทรศัพท์ให้เธอเลย ก็รู้สึกว่ากล้ำกลืนมากเลยทีเดียว อยากกลับบ้านแต่ก็ดื้อดึงอดทนไว้ไม่อยากกลับไป

วัยรุ่นใจร้อนและไม่เอาถ่าน คำพูดที่เอาแต่ใจและดื้อดึงเหล่านั้น คิดไม่ถึงสุดท้ายกลายเป็นผลกรรม

ถ้าหากตอนนี้พ่อของเธอโทรศัพท์ให้เธอกลับบ้าน จะดีมากเลยทีเดียว

เสี่ยวเหยียนก็จะได้ไม่ต้องกินเสร็จนอน นอนเสร็จก็กินแบบนี้ทุกวี่ทุกวัน เหมือนกับคนพ่ายแพ้ที่ตามใจตัวเอง

เธอรู้สึกว่าตัวเองย่ำแย่เกินไปแล้ว ไม่เคยโดดเดี่ยวเดียวดายแม้แต่วินาทีเดียว บวกกับอารมณ์ที่อกหัก รู้สึกว่าตัวเองถูกคนทั้งโลกทอดทิ้ง

ถึงแม้จะเป็นรักข้างเดียวก็ตาม

ฮือๆ ความรักทำให้คนกลุ้มใจคำนี้ไม่ใช่ไม่มีเหตุผลนะ ก่อนหน้านี้เธอไม่ควรไปแตะต้องความรัก ตอนนี้ทำให้ตัวเองกลายเป็นแบบนี้

ถ้าหากว่าตอนนี้ มีคนอยู่ข้างกายเธอก็ดีแล้ว เสี่ยวเหยียนคิด

เธอพลิกตัว นอกหน้าต่างมีแสงส่องเข้ามา แสบตามาก เสี่ยวเหยียนจึงลุกขึ้นมาไปปิดผ้าม่าน แสงสว่างในห้องถูกแย่งชิงไป ในห้องเต็มไปด้วยความมืดมิด

รู้สึกสบายมากขึ้นแล้วจริงๆ

เสี่ยวเหยียนเดินกลับไปที่ข้างเตียงและนอนลงไป

มือถือกลับดังขึ้นมาในเวลานี้ เสี่ยวเหยียนเบลอๆ ถึงขั้นมีคนโทรหาเธอด้วย？

หรือว่าจะเป็นมู่จื่อ หรือไม่ก็เสี่ยวหมี่โต้ว？

คิดถึงตรงนี้ ในใจเสี่ยวเหยียนเกิดความหวังขึ้นมา หยิบมือถือออกมาดูแว๊บนึง กลับพบว่าสายที่ปรากฏขึ้นมาเป็นแม่ของเธอเอง คุณแม่？

ทำไมแม่ถึงได้โทรศัพท์หาตัวเองในเวลาแบบนี้นะ？

เสี่ยวเหยียนยกมือถือขึ้นมารับสายด้วยความสงสัย

"แม่คะ？"

"เสี่ยวเหยียน！" ในมือถือเสียงของแม่เธอฟังขึ้นไปใจร้อนเล็กน้อย เหมือนกับมีเรื่องอะไร เสี่ยวเหยียนยื่นมือขยี้ตา "แม่คะ ทำไมแม่ถึงโทรหาหนูในเวลานี้？ก่อนหน้านี้หนูก็เคยพูดกับแม่แล้วว่าหนูไม่กลับไป"

"เสี่ยวเหยียน ลูกกลับมาเถอะ"

เป็นจริงซะด้วย คุณแม่โทรศัพท์มาเรียกเธอกลับบ้านอีกแล้ว เสี่ยวเหยียนเบะปาก ไม่อยากตอบ

"เสี่ยวเหยียน？ลูกได้ยินที่แม่พูดมั้ย？"

"อืม ได้ยินค่ะ............" เสี่ยวเหยียนตอบกลับแบบไม่ใส่ใจ นอนอยู่บนเตียงไปด้วย และห่มผ้าห่อให้กลับตัวเองแบบไม่ใส่ใจไปด้วย

" ครั้งนี้ไม่ว่ายังไง ลูกก็ต้องกลับมาสักรอบ แม่รู้หลายปีมานี้ลูกยังโกรธเคือง แต่ว่านี่ก็ตั้งเวลาห้าปีแล้ว ทุกๆปีลูกก็ไม่กลับบ้านกลับช่องเลย แม่กับพ่อเลี้ยงลูกจนโตขนาดนี้ ไม่ใช่ให้ลูกมายั่วโมโหแบบนี้นะ"

เสี่ยวเหยียนฟังคำพูดที่จู้จี้จุกจิก ในใจรู้สึกแค่ว่าน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน แต่ว่าสำหรับเธอผู้ที่อ้างว้างและโดดเดี่ยวเดียวดาย ก็รู้สึกว่าอบอุ่นขึ้นมาบ้างแบบงุนงง เวลาเช่นนี้เสี่ยวเหยียนในอดีตอาจจะหาข้ออ้างบางอย่าง พูดว่าตัวเองงานยุ่ง จากนั้นก็วางสายไปเลย