บทที่1025 คุณมีปัญหาอะไรกับผมฉันมากนักเหรอ

บทที่1025 คุณมีปัญหาอะไรกับผมฉันมากนักเหรอ

เย่โม่เซินจับคางของหล่อนไว้และบรรจงจูบลง

ริมฝีปากที่ซีดขาวปกคลุมไปด้วยไอเย็น ราวกับเกล็ดหิมะที่โบยบิน แต่เมื่อประกบลงบนปากของหล่อนกลับค่อยๆเร่าร้อนขึ้น

หานมู่จื่อเห็นว่าเขาหลับตาลงอย่างตั้งใจ ท่าทางจากเดิมที่จับคางของหล่อนไว้ค่อยๆเลื่อนมาจับมือแทน บรรจงจูบอย่างดูดดื่ม ถ้าไม่ได้เป็นเพราะเหงื่อที่ยังคงไหลออกมาบนหน้าผากไม่หยุด หานมู่จื่อคงคิดว่าเย่โม่เซินในตอนนี้ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน

น่าเสียดายที่หล่อนเห็นภาพทั้งหมดนี้แล้วรู้สึกสงสารเข้าเหลือเกิน

จูบสามารถทำให้คนมีความสุข และอาจจะทำให้เขาลืมความทุกข์ทรมานก็ได้

เมื่อคิดถึงตอนนี้ หานมู่จื่อจึงกระพริบตา เดิมทีหล่อนกับเขาเคยสัญญากันไว้ว่าหากหล่อนไม่อนุญาต ห้ามจูบหล่อนเด็ดขาด แต่ตอนนี้สถานการณ์คับขัน หรือว่า...หล่อนควรจะตอบโต้เขาไปบ้าง?

กำลังคิดจะเคลิบเคลิ้ม สัมผัสที่ริมฝีปากนั้นก็หายไปแล้ว

หานมู่จื่อตั้งสติขึ้นมาได้ เห็นว่าเย่โม่เซินมองมาด้วยสายตาลึกซึ้ง

แค่กๆ...หรือเป็นเพราะตัวเองกำลังคิดถึงเรื่องอื่นอยู่ ไม่มีสมาธิ ทำให้เขารู้ทันอีกแล้ว?

หานมู่จื่อทำอะไรไม่ถูก กัดริมฝีปากตัวเองไว้ อยากเป็นฝ่ายเข้าไปจูบเขาก่อน

เย่โม่เซินเบิกตาโตกว้าง จากนั้นหรี่สายตาอันมีเลศนัยลง จับท้ายทอยของหล่อนไว้

จูบที่หอมหวานค่อยๆกำจัดความไม่สบายตัวและความเจ็บปวดของเย่โม่เซินออกไป...

ทั้งสองจูบกันอย่างเร่าร้อนอยู่ภายในบ้าน

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ห้องหนึ่งในชุมชนซันไชน์

เซียวซู่นั่งว่างอยู่บนโซฟา พลางดื่มกาแฟที่ชงเสร็จแล้วในห้อง จากนั้นเงยหน้ามองไปที่นักเขียนสาวน้อยที่นั่งทำงานอยู่ตรงหน้าจอโน๊ตบุ๊คและหันหลังให้เขา

หล่อนนั่งอยู่ตรงนั้นเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว จนเซียวซู่ดื่มกาแฟจนหมดและเติมใหม่ด้วยตัวเอง

ในขณะที่ที่เติมกาแฟอยู่ ยังสังเกตเห็นว่าห้องของนักเขียนสาวน้อยไม่ใหญ่นัก แต่กลับใช้ชีวิตได้อย่างสนุก น่าสนใจ ไม่ว่าจะเป็นเครื่องทำกาแฟ เครื่องทำขนมปัง เครื่องทำเค้ก ไม่ว่าอะไรก็มีครบครัน

อีกอย่างห้องครัวของหล่อนมีขนาดใหญ่มาก ด้านในมีอุปกรณ์ต่างๆตั้งเรียงรายอยู่มากมาย

เปิดตู้เย็นออกมาก็เต็มไปด้วยวัตถุดิบต่างๆ

เมื่อก่อนเซียวซู่เคยได้ยินว่านักเขียนเป็นพวกอยู่บ้านเฉยๆไม่ทำอะไร หากไม่ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็สั่งเดลิเวอรี่ แต่เมื่อเห็นของในตู้เย็นหล่อนเต็มไปด้วยของสด คิดว่าหล่อนคงทำอาหารเอง

เซียวซู่ยกกาแฟขึ้นมาดื่มอีกครั้ง ทันใดนั้นคิดบางอย่างขึ้นมาได้ มองไปที่ด้านหลังของนักเขียนสาวน้อย

รู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ

หล่อนนั่งอยู่ตรงนั้นครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมไม่พูดอะไรเลย อีกอย่างก็ไม่ลุกขึ้นยืนบ้าง และเขาก็ให้หล่อนแก้เล็กน้อยเท่านั้น ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเชียวเหรอ?

เมื่อคิดถึงตอนนี้ เซียวซู่เลิกคิ้วขึ้น วางแก้วกาแฟในมือลง เอ่ยปากเรียกหล่อน

“เธอ”

ไม่มีการตอบรับ

เมื่อเซียวซู่เห็นเช่นนั้น จึงยักคิ้วขึ้น หรือหล่อนตั้งใจทำงานมาก?

แต่ทำไมรู้สึกผิดปกติแปลกๆ?

สุดท้ายเซียวซู่รออีกสักพัก แต่หล่อนยังไม่มีท่าทีขยับแม้แต่น้อย เขาจึงรู้สึกว่าผิดปกติมาก

เซียวซู่จึงลุกขึ้นเดินตรงไปหาหล่อน จากนั้นพูดขึ้น: “ทำเสร็จแล้วยัง? แก้บทความแค่นี้ต้องใช้เวลานานขนาดนี้เชียวเหรอ? เธอยังเป็นนักเขียนมืออาชีพอยู่รึเปล่า?”

ในขณะที่พูด เซียวซู่เดินอ้อมไปหยุดอยู่ตรงหน้าหล่อนแล้ว จากนั้นเหลือบมองดูใบหน้าของหล่อนที่อยู่หน้าคอมพิวเตอร์

สาวน้อยนั่งหลังตรงอยู่ตรงนั้น แต่กลับหลับตาลง อ้าปากค้าง หลับกำลังสบาย

เซียวซู่: “??????”

ใครก็ได้ช่วยบอกเขาหน่อยว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น?

หล่อนไม่ได้แก้งานอยู่เหรอ? ทำไมนั่งหลับอยู่หน้าคอมแบบนี้ล่ะ?

อีกอย่าง หล่อนทั้งหลับและนั่งหลังตรงแบบนี้ได้อย่างไรกัน?

เมื่อหลับได้ที่แล้ว นักเขียนสาวน้อยยังเบะปากอีกด้วย