ตอนที่ 1042
บทที่1042 ความคิดถึง
October 21, 2026
บทที่1042 ความคิดถึง
เสี่ยวเหยียน ไม่ได้โกรธ ผู้แนะนำที่เพิ่งกลับมาในตอนนี้ ได้ยินคำพูดนั้นของนายหลินเข้าพอดี
“เสียดายที่คุณไม่ถึงเกณฑ์ที่ผมตั้งไว้”
เขาอ้ะไปหนึ่งเสียง ส่วนบนหน้าก็เผยความผิดหวัง ดูเหมือนว่าข้อตกลงนี้จะไม่สำเร็จแล้วจริงๆ
เสี่ยวเหยียน ไม่ได้โกรธ เพียงแค่ยิ้มอ่อนๆ แล้วพูดขึ้น “นายหลิน ฉันรู้ตั้งแต่เกณฑ์ที่คุณตั้งก็รู้แล้วว่าจะไม่สามารถทำสำเร็จได้ แต่ก็ยังอยากจะบอกคุณว่า แม้ว่าคุณนายหลินจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงอยู่ในใจของนายหลินเสมอ อีกอย่าง......” เธอลดสายตาลงราวกับว่านึกถึงใครบางคน
“ได้รักกับนายหลิน นายหลินก็มีความสุขมาก”
ซึ่งเหมือนเธอซะที่ไหน ไม่เคยได้รับสักนิดเดียว อย่าว่าแต่สูญเสียไปเลย
นายหลินมองไปที่เธอ ขยับริมฝีปาก แต่ไม่ได้พูดออกมาสักคำ
“เอาล่ะ ดีใจที่วันนี้ได้เห็นสูตรของคุณนายหลิน ฉันเองก็รู้สึกโชคดีมาก แต่ว่าคุณพ่อของฉันยังรอให้พวกฉันไปดูแลเขาที่โรงพยาบาล ดังนั้นฉันต้องไปก่อนแล้ว”
เมื่อพูดจบ จางเสี่ยวเหยียน ก็ลุกขึ้นไปจับมือของหลัวหุ้ยเหม่ยแล้วพูดออกไปเบาๆ “ลาก่อนค่ะคุณหลิน”
หลัวหุ้ยเหม่ยถูกจางเสี่ยวเหยียนจับเดินไปข้างหน้าอย่างผิดหวัง แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงเรียกของนายหลินดังขึ้นมาจากข้างหลังอย่างกะทันหัน
“เดี๋ยวก่อน”
จางเสี่ยวเหยียน หยุดก้าวเท้าแล้วมองย้อนกลับไป
“ยังมีเรื่องอะไรเหรอคะนายหลิน ?”
“ปีละแสนคุณคิดว่าอย่างไร ?”
จางเสี่ยวเหยียน : “ห้ะ ?”
ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ยินสิ่งที่คุณหลินพูดอย่างชัดเจน ส่วนหลัวหุ้ยเหม่ยก็เบิกตาจ้องมอง ราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้ยิน
“แม้ว่าคุณจะไม่ถึงเกณฑ์ที่ตั้งไว้ว่าให้เช่าฟรี แต่อย่างน้อยก็สามารถละได้ถึงปีละหนึ่งแสน ไม่รู้ว่าราคานี้คุณจางจะพอใจไหมครับ ?”
จางเสี่ยวเหยียน หยุดการหายใจ
“นายหลิน นี่คุณ......”
“คุณเป็นเชฟคนแรกที่มองทะลุความคิดของผม ส่วนคนที่เคยมาหาผมเมื่อก่อน......พวกเขาเพียงแค่ต้องการแสดงฝีมือการทำอาหารให้ผมเห็น หรือว่าผมกำหนดรสชาติที่เหมือนภรรยาของผมทำอย่างตายตัว”
แต่เมียเพียงแค่เขาเท่านั้นที่รู้
ภรรยาของเขาเสียชีวิตไปแล้ว มันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนที่สองในโลกนี้ที่สามารถทำรสชาติแบบเดียวกันได้
ไม่ว่าจะเลียนแบบอย่างไร รสชาติของภรรยาเขายังเป็นเอกลักษณ์เสมอ
ส่วนเสี่ยวเหยียนได้กระโดดออกจากขอบเขตนี้และทำก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชามตามสภาพจิตใจของเขา ไม่มีใครชอบรสขม ดังนั้นก๋วยเตี๋ยวชามนี้......มันกินยากจริงๆ
แต่เมื่อขมสุดขีด ก็ยังรู้สึกว่ามีรสหวานเจื่อนๆ ที่ปลายลิ้น
เช่นเดียวกับทุกคืนที่ไม่มีที่สิ้นสุด เขาคร่ำครวญถึงภรรยาของเขาและจดจำรอยยิ้มอันหอมหวานของเธอ
“ดังนั้น ค่าเช่าปีละหนึ่งแสน ผมก็หวังว่า......หลังจากเธอจากไปแล้ว ความพยายามของเธอก็จะไม่ไร้ประโยชน์”
*
หลังจากออกมาจากวิลล่าตระกูลหลินแล้ว เมื่อขึ้นไปนั่งบนรถหลัวหุ้ยเหม่ย ก็รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ในความฝัน
“นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้วนะเสี่ยวเหยียน ทำไมคุณไม่บอกแม่ล่วงหน้าก่อนล่ะ แม่คิดว่าคุณพยายามทำตามเมนูไปแล้วจริงๆ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะทำแบบใหม่ที่ไม่ซ้ำใคร”
ผู้แนะนำก็ยังพยักหน้าชื่นชมอยู่ตลอด
“ใช่แล้ว ผมก็ว่าแล้วคุณจางนี่ฉลาด นึกไม่ถึงเลยว่า คุณจางจะยอดเยี่ยมมากกว่าที่ผมจินตนาการไว้”
จางเสี่ยวเหยียนเพียงแค่ยิ้มจางๆ แล้วอธิบายด้วยเสียงอันนุ่มนวล “จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ฉลาดหรอก แต่ฉันรู้ว่าเชฟทุกคนมีรสนิยมเป็นของตนเอง เหมือนกับคนที่มีชีวิตเป็นอิสระ แม้ว่าจะคล้ายคลึงกันมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถเป็นคนเดียวกันได้”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ความคิดของจางเสี่ยวเหยียน ก็ค่อยๆ ล่องลอยไป
หลังจากเธอได้ตกลงกับนายหลินแล้ว เมื่อพร้อมที่จะไป นายหลินก็มองไปที่เธอ เหมือนว่าอยากจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไป
เมื่อจางเสี่ยวเหยียน ไม่รู้จริงๆ ว่าเขาต้องการพูดอะไร จึงได้แต่มองเขาอย่างเงียบๆ