ตอนที่ 1044
บทที่1044 ครับ คุณนายเย่
October 21, 2026
บทที่1044 ครับ คุณนายเย่
“.......”
“น่าเสียดายจริงๆ” เย่โม่เซินแอบหัวเราะ แล้วโน้มตัวมาจูบเธอใกล้ๆ
ขณะที่หานมู่จื่อตกตะลึง ริมฝีปากของเขาก็ได้ออกไปแล้ว
ผู้ชายคนนี้ลอบจู่โจมเธออีกแล้ว !
หานมู่จื่อ ปิดปากแล้วจ้องมองเขา
หลังจากนั้นหานมู่จื่อก็วางมือลง แล้วหึไปหนึ่งเสียง ขี้เกียจที่จะไปสนใจกับเรื่องนี้อีกแล้ว
“ฉันมีเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งจะบอกคุณ”
จากนั้นหานมู่จื่อก็เอาเรื่องที่เสี่ยวเหยียนจะเปิดร้านบอกกับเย่โม่เซิน ส่วนเย่โม่เซินก็ยืนเช็ดผมอยู่ตรงนั้นต่ออย่างไร้สีหน้า หลังจากฟังจบก็พยักหน้า
“ดังนั้นวันที่เปิดร้านอาหารที่นั่นฉันจะต้องไป”
“พาผมไปไหม” เย่โม่เซินหันหัวจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีดำ
เมื่อหานมู่จื่อถูกเขาจ้องมองแบบนี้ ก็กลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
ตอนแรกเธอไม่อยากจะพาไป เพราะว่าเย่โม่เซินก็ลืมเขาไปแล้ว อีกอย่างเสี่ยวเหยียน เองก็อยากให้เธอไปคนเดียว แต่ตอนนี้ถูกสายตาของเขาจ้องมองแบบนี้ หานมู่จื่อ จึงได้พยักหน้า
“พา......”
.......
วันที่สองหานชิงก็โทรหาหานมู่จื่อบอกให้เธอกลับมากินข้าวเย็นที่บ้าน
ในใจของหานมู่จื่อ คิดว่าตนเองกลับประเทศมาก็นานแล้ว แต่ยังไม่ได้กินข้าวกับครอบครัวเลย จึงได้รับปากไป
แต่ก็เริ่มที่จะคิดมากอีกแล้ว ก่อนหน้านี้พี่ชายของเธอไม่เคยนัดเธอไปกินข้าวเลย ทำไมถึงได้มานัดเธอกินข้าวในช่วงเวลานี้ แล้วเมื่อวานเสี่ยวเหยียน ก็ได้พูดเรื่องเปิดร้านกับเธอพอดี ?
หรือว่ามีความเชื่อมโยงระหว่างสองเหตุการณ์นี้หรือเปล่านะ ?
หานมู่จื่อได้พูดกับเย่โม่เซินอย่างเต็มที่ แต่สีหน้าของเย่โม่เซินก็นิ่ง
“เรื่องของคนอื่นคุณอย่าไปยุ่งเลย”
เมื่อเธอได้ยินแล้วก็ไม่พอใจทันที
“อะไรที่เรียกว่าฉันไปยุ่ง ฉันแค่อยากจะรู้ว่าระหว่างสองเรื่องนี้มีความเชื่อมโยงกันไหม อีกอย่างนั่นก็ไม่ใช่คนอื่น หานชิงเป็นพี่ชายใหญ่ของฉัน ส่วนเสี่ยวเหยียนก็เป็นเพื่อนสนิทของฉัน ถ้าพวกเขาสามารถอยู่ด้วยกันได้จริงๆ นั่นก็เป็นเรื่องที่ดี”
เย่โม่เซินเงยหน้าขึ้นสบตากับใบหน้าของเธอ
ทันใดนั้นดวงตาอันเยือกเย็นคู่นั้นก็ร้อนขึ้น ร้อนจนใบแทบจะเป็นรูออกมาบนใบหน้า
“คุณ ทำไมคุณต้องใช้สายตาแบบนี้มองฉันด้วยล่ะ ?”
เย่โม่เซินเดินมา แล้วขังเธอไว้ในอ้อมแขน
“ถ้าพี่ชายของสนใจเขาจริงๆ เขาจะทำด้วยตัวเอง แต่ถ้าไม่ใช่ แม้ว่าคนข้างๆ จะผลักอย่างไร เขาก็ไม่กระดิกแม้แต่นิดเดียว”
หานมู่จื่อ : “......พูดเหมือนคุณเคยมีประสบการณ์มาเลยนะ”
เธอลดสายตาแล้วบ่นไปหนึ่งประโยคอย่างระมัดระวัง
แต่ทันทีที่เธอก้มหัวลง ก็ถูกเย่โม่เซินจับคางไว้ จากนั้นเธอก็ได้เงยหน้าขึ้นมาใหม่ตามมือของเขา
“ไม่มีได้อย่างไร ตอนแรกที่ผมไปนัดบอด คุณนายเย่ ก็มองอยู่ข้างๆ ไม่ใช่เหรอ ?”
ตอนแรกหานมู่จื่อ เพียงแค่รู้สึกงงเล็กน้อย กลับไปคิดเป็นเวลานาน เมื่อคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ทันใดนั้นก็จ้องมองตาโตด้วยความตกใจ
“คุณ คุณ......จำได้แล้วเหรอ ?”
มีรอยยิ้มจางๆ บนดวงตาของเย่โม่เซิน
“พอจำได้บ้าง”
“แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน ?”
บอกเธอ ? ดวงตาของเย่โม่เซินก็ลึกซึ้งไปบ้าง “อยากเซอร์ไพรส์คุณอย่างไรล่ะ”