บทที่1052 ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง

บทที่1052 ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง

หลังจากเดินเข้าไปในห้องน้ำ เสี่ยวเหยียนก็เข้าไปในห้องน้ำเล็กๆ เธอดึงฝาชักโครกลงและนั่งลงเพื่อให้อารมณ์ของเธอสงบ

ใจเต้นอย่างรุนแรง น้ำตาก็อดไม่ได้ที่จะไหลออกมา

เธอพยายามกลั้นอารมณ์ชั่ววูบอย่างสุดความสามารถโดยเอียงศีรษะไปข้างหลังเพื่อไม่ให้น้ำตาไหล

“ก็แค่ผู้ชายคนหนึ่ง? ฉันไม่เห็นจะอยากได้เลย ฮึกฮึก...” ยิ่งพูดก็ยิ่งเสียใจ เสี่ยวเหยียนยื่นมือมาเช็ดน้ำตา แต่พอยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหลออกมาอย่างหนัก ท้ายที่สุดเสี่ยวเหยียนก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ น้ำตาจึงไหลลงมาอย่างพรั่งพรู

เธอยื่นมือมากุมหน้าตัวเองและร้องไห้ด้วยความขมขื่น

เห็นได้ชัดว่า...เธอพยายามลืมผู้ชายคนนี้ไปแล้ว

แต่ทำไมตอนนี้พอมาพบเขา เธอยังไม่อาจต้านทานได้? ตัวเองช่างน่ารำคาญจริงๆ

เธอไม่อยากเป็นแบบนี้ต่อไปอีกแล้ว เธอจะต้องสู้ เธอจะต้องลืมหานชิงให้ได้

เธอไม่ต้องการอยู่ในกำมือของผู้ชายเพียงคนเดียวไปตลอดทั้งชีวิต

ใช่แล้ว เธอจะต้องเปิดร้านและทำตัวให้ยุ่ง ขอแค่เธอกลับไปยุ่งเหมือนเดิมและไม่เจอเขาอีก เธอก็จะไม่คิดถึงเขา

เสี่ยวเหยียนหยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋ามาเช็ดน้ำมูกน้ำตา จากนั้นก็เดินออกมาจากห้องน้ำ

พอเดินออกมาก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเพิ่งเดินออกมาจากห้องข้างๆ

ตอนที่เธอร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดเมื่อกี้นี้ คนข้างๆคงได้ยินหมดแล้ว

เมื่อเห็นดวงตาสีแดงของเสี่ยวเหยียน ผู้หญิงคนนั้นก็เป็นห่วงเธอเล็กน้อย

“นั่น คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?”

เสี่ยวเหยียนส่ายหน้า “ฉันไม่เป็นไรค่ะ สบายมาก ขอบคุณนะคะ”

ผู้หญิงคนนั้น “...”

จากนั้นเสี่ยวเหยียนก็ล้างหน้าล้างตาที่อ่างล้างหน้า เธอแต่งหน้าตัวเองใหม่อยู่หน้ากระจก หลังจากแน่ใจว่าเธอไม่ได้ดูแปลกตาจึงเดินออกมา

หลังจากออกจากร้านอาหาร เสี่ยวเหยียนก็นั่งรถแท็กซี่กลับบ้าน

เธอนั่งอยู่หน้ากระจกพลางมองตาที่บวมเป่งของตัวเอง เธอจึงเดินไปเอาน้ำแข็งที่ตู้เย็นมาพันไว้แล้วประคบลงไป เนื่องจากตอนนี้เธออาศัยอยู่ที่บ้าน จึงไม่อยากให้พ่อกับแม่เห็นถึงความแตกต่างได้

อีกทั้งเธอยังตัดสินใจแล้วว่าจะเดินหน้าต่อไปด้วยความมุ่งมั่น

หานชิง

ปล่อยให้ความรู้สึกของเธอถูกขังตลอดไป

จากนี้หากเจอกันอีกครั้งก็ทำเหมือนคนแปลกหน้า

*

เสี่ยวหมี่โต้วทานอาหารมื้อนี้ด้วยความหดหู่

อันที่จริงเขาไม่ได้อยากมาทานปลานึ่งที่ร้านแห่งนี้ ที่เขาอยากทานจริงๆก็คืออาหารที่น้าเสี่ยวเหยียนเป็นคนทำ แต่เพื่อความสุขของน้าเสี่ยวเหยียน เขาจึงล้มเลิกความคิดนี้เพื่อมอบเวลาให้คุณน้ากับน้าเสี่ยวเหยียนได้อยู่ด้วยกัน

ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วเรื่องจะกลายมาเป็นแบบนี้

เสี่ยวหมี่โต้วหดหู่ใจ ดังนั้นเขาจึงไม่มีใจจะทานอาหาร

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหานชิง เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะมาทานอาหาร แต่เนื่องจากวันนี้จู่ๆเสี่ยวหมี่โต้วก็นัดเขามาที่นี่กะทันหัน เขาก็เลยมา

ใครจะรู้ว่านี่เป็นแผนการของเสี่ยวหมี่โต้ว

บวกกับหญิงสาวที่ดูลนลานอยู่ต่อหน้าเขาและหนีเตลิดไป เธอทำเหมือนเขาเป็นตัวหายนะ ไม่อยากพบหน้าเขาอีก

ทำให้...หานชิงรู้สึกร้อนใจ

ตอนที่เสี่ยวหมี่โต้วทานอาหาร หานชิงก็แทบจะไม่ขยับตะเกียบ

เมื่อเวลาผ่านไป เสี่ยวหมี่โต้วก็วางตะเกียบลงพลางเบิกตาโตมองมาทางเขา

“กินเสร็จแล้วเหรอ?” หานชิงถาม

เสี่ยวหมี่โต้วหยิบผ้ามาเช็ดที่มุมปาก เมื่อเห็นอาหารมากมายอยู่ตรงหน้า เขาก็ลองถามหยั่งเชิงว่า “น้าเสี่ยวเหยียนบอกผมว่าอย่าฟุ่มเฟือย แต่เธอกลับไม่กินสักคำแล้วหนีไป นี่ก็มีอาหารตั้งสองสามอย่างที่เธอสั่งแน่ะ จริงๆเลย น้าเสี่ยวเหยียนทำไมถึงฟุ่มเฟือยขนาดนี้นะ?”