บทที่1062 ฉันจะกล้าสบายใจได้ยังไง

บทที่1062 ฉันจะกล้าสบายใจได้ยังไง

ทันใดนั้น ภายในรถเงียบสงบลงทันที

ดูเหมือนว่าหลินสวี่เจิ้งจะเอาเรื่องหานชิงให้ถึงที่สุด ตั้งใจซ้ำเติมเรื่องนี้ให้มากขึ้น ทำเหมือนเป็นการบีบบังคับหานชิง

จากนั้นสักพัก หานชิงหยิบมือถือออกมาโทรออก

หลินสวี่เจิ้งหรี่ตาลง “ทำอะไร?”

“เรียกคนขับรถให้มาขับแทน”

หลินสวี่เจิ้งตกใจตะลึง หุบยิ้ม: “ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ? ก็แค่หยอกล้อเล่นเฉยๆ ทำท่าเหมือนถูกคนเหยียบเท้า?”

หานชิงไม่สนใจเขา สายในมือถือถูกโทรออกไปแล้ว หลินสวี่เจิ้งเห็นเช่นนั้นรู้สึกทนไม่ไหว ยื่นมือออกไปกดหน้าจอมือถือไว้

“อย่ามายุ่งได้ไหม? ปวดหัวแล้ว กลับเถอะ”

หานชิงหันหน้ามา มองหน้าเขาด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ แววตาดำสนิท

“จำไว้ให้ดีว่านายยังติดหนี้บุญคุณฉันอยู่ ยังไม่ได้ชดใช้ ครั้งหน้าค่อยหาโอกาสให้นายชดใช้” หลินสวี่เจิ้งพูดจบก็เก็บมือกลับ จากนั้นนั่งลงพิงพนักที่นั่ง ปิดตาลง ท่าทางดูอ่อนเพลียมาก

เมื่อหานชิงเห็นว่าเพื่อนสนิทของเขาดูไม่สบายจริงๆ จึงไม่ได้ต่อล้อต่อเถียงอะไรกับเขาอีก จึงเก็บมือถือและขับรถต่อไป

แสงอาทิตย์ยามพลบค่ำ ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง ถึงเวลาทานอาหารเย็น ลูกค้าภายในร้านก็เพิ่มขึ้น

เสี่ยวเหยียนคิดไม่ถึงเลยว่าจะขายดีมากขนาดนี้ตั้งแต่วันแรก หล่อนยุ่งทั้งวันจนไม่ทันได้กินข้าวสักคำ พนักงานผู้ช่วยทั้งสองก็ยุ่งมากจนไม่ได้หยุดพัก

แม้แต่หลัวหุ้ยเหม่ยกับพ่อจางต่างพากันอยู่ช่วยด้วย

หานมู่จื่อซึ่งเป็นหญิงตั้งครรภ์ ทุกคนจึงไม่มีใครกล้าให้หล่อนทำอะไร และตัวหล่อนเองก็ไม่ได้ทำเรื่องวุ่นวายอะไร แต่ที่หล่อนไม่ทำอะไร ก็ไม่ได้หมายความว่าหล่อนจะเรียกให้คนอื่นทำไม่ได้

หล่อนสะกิดเย่โม่เซินที่นั่งอยู่ด้านข้าง

“ดูเหมือนในร้านยุ่งกันมากเลยนะ หรือว่า...นายไปช่วยเสิร์ฟหน่อยไหม?”

เย่โม่เซินที่ถูกสะกิดอ้าปากขึ้นทันที “เสิร์ฟอาหาร?”

เขาทำท่าทีเหมือนไม่เชื่อสิ่งที่หูตัวเองได้ยิน แม้ว่ามู่จื่อจะเป็นคนเอ่ยปากพูด แต่...ให้เขาไปเสิร์ฟอาหาร

เย่โม่เซินมองหานมู่จื่อด้วยความตั้งใจ ในแววตาแฝงไปด้วยคำถาม

น่าเสียดายที่หานมู่จื่อมองไม่ออก เมื่อทั้งสองสบตามองกัน หานมู่จื่อยังกระพริบตามองเขาด้วยความใสซื่อ “ไปสิ”

ริมฝีปากของเย่โม่เซินกระตุกขึ้น เมื่อพ่อจางที่นั่งอยู่ด้านข้างเห็นเช่นนั้น จึงรีบหัวเราะขึ้น: “ฮ่าๆๆ คุณนาย คุณก็หยอกเขามากเกินไป ประธานเย่กับคุณนายมาที่ร้านนี้ได้ก็ถือว่าเป็นเกียรติกับร้านเล็กๆนี้มากแล้ว ถ้ายังช่วยทำงานอีก....”

เขาคิดยังไม่กล้าคิด อีกอย่างประธานเย่จะไปเสิร์ฟอาหารในร้านได้ยังไง?

เขาเป็นถึงประธานของบริษัทที่ยิ่งใหญ่!

ชีวิตนี้ไม่เคยทำเรื่องอะไรแบบนี้เลยรู้บ้างรึเปล่า?

หานมู่จื่อเห็นเย่โม่เซินไม่มีท่าทีจะขยับไปไหน และเมื่อได้ยินคำพูดของพ่อจาง หล่อนก็เริ่มเข้าใจขึ้นมา พยักหน้าลง “โอเค งั้นฉันไปเอง”

เมื่อพูดจบ หานมู่จื่อก็ลุกขึ้นทันที

เมื่อเย่โม่เซินเห็นหล่อนลุกขึ้นจึงขมวดคิ้วพร้อมจับมือหล่อนไว้

ตอนนี้หล่อนท้องเกือบสี่เดือนแล้ว เห็นได้ชัดว่าท้องเริ่มป่องออกมาแล้ว แต่ฤดูหนาวต้องสวมเสื้อหนา และหานมู่จื่อยังเป็นคนหุ่นดี เอวเล็ก จึงมองไม่ออก

แต่สิ่งนี้ก็ไม่สามารถปิดบังความจริงที่หล่อนท้องไว้ได้ อีกทั้งท้องนี้ของหล่อนไม่ค่อยแข็งแรงนัก เย่โม่เซินจึงเป็นห่วงหล่อนมาก

เมื่อเห็นว่าหล่อนลุกขึ้นจะไปช่วยพวกเขา เย่โม่เซินจึงรีบดึงมือของหล่อนไว้ และลากหล่อนกลับมาไว้ด้านหลังของตัวเอง

“อยู่ตรงนี้นะ”

หานมู่จื่อมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ

แววตาสีดำสนิทของเย่โม่เซินแฝงไปด้วยท่าทีหมดหนทาง พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมไปเอง”

“หา?”

“ผมไปเสิร์ฟอาหาร ยังไม่พอใจอีกเหรอ?”

เมื่อพ่อจางที่นั่งอยู่ด้านข้างได้ยินเช่นนั้น ตกใจตะลึงจนอ้าปากค้างทันที จนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้