ตอนที่ 1064
บทที่1064 ความทรงจำสับสน（2）
October 21, 2026
บทที่1064 ความทรงจำสับสน（2）
พ่อจางตกใจมาก ลุกขึ้นยืนทันที
“ถูกลวกรึเปล่า?”
หานมู่จื่อมองดูฝ่ามือของตัวเอง ใจของหล่อนเต้นรัวมาก
รู้สึกเหมือนมีลางสังหรณ์ไม่ดี
ตรงที่หล่อนอยู่เป็นมุมอับพอดี ไม่เห็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นบนชั้นสอง ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นที่ชั้นสองงั้นเหรอ?”
พ่อจางก็ได้ยินเสียงเมื่อครู่ เพียงแต่เขายังไม่ทันได้ไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น หานมู่จื่อก็ทำน้ำชาหกเสียก่อน ดังนั้นพ่อจางจึงรีบหันไปดึงตัวหานมู่จื่อออกมา
คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาเป็นถึงภรรยาของท่านประธาน ถ้าบาดเจ็บในร้านของลูกสาวเขาขึ้นมา จะทำยังไงล่ะ?
พ่อจางส่ายหน้า: “ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน คงมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น? เดี๋ยวผมขึ้นไปดูสักหน่อย แล้วมือของคุณ...ไปล้างน้ำก่อนไหมครับ? หรือให้ผมบอกเสี่ยวเหยียนไปซื้อยาให้”
“ฉันไม่เป็นไร”
ทันใดนั้น หานมู่จื่อรู้สึกว่าใจเต้นแรงมาก แม้ว่าเย่โม่เซินจะดูปกติดี แต่หล่อนยังคงรู้สึกเป็นห่วง พ่อจางนั่งอยู่กับหล่อนตรงนี้ จึงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น หานมู่จื่อไม่สบายใจ และไม่สนใจเรื่องมือที่โดนน้ำร้อนลวกอีกแล้ว จึงรีบลุกขึ้นทันที
พ่อจางเห็นว่าสีหน้าของหล่อนไม่ค่อยดีนัก จึงลุกขึ้นและพูดว่า: “งั้น...งั้นผมไปกับคุณด้วย”
“ก็ดีค่ะ”
ใครจะไปคิดว่าเมื่อทั้งสองลุกขึ้นเดินขึ้นไปด้านบน ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้น
“ช่วยด้วย มาช่วยหน่อยค่ะ มีคนเป็นลมค่ะ”
คำพูดนี้ถูกร้องตะโกนออกมาเสียงดัง ราวกับก้อนหินก้อนใหญ่และหนักกดทับไปในใจของหานมู่จื่อ หล่อนตกใจมาก รีบเดินไปดู เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างชัดเจน หล่อนยืนตกตะลึงอยู่ที่เดิมไปในทันที
“ประ...ประธานเย่?? นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” พ่อจางพูดขึ้นอย่างติดๆขัดๆ ใบหน้าอันหย่อนคล้อยก็ซีดขาวไปทันที
เสี่ยวเหยียนที่กำลังจะออกมาเสิร์ฟอาหาร ก็ได้ยินเสียงนี้เช่นกัน “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
หลังจากที่หล่อนเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าแล้ว สีหน้าซีดไปทันที รีบไปดูหานมู่จื่อ พลางหยิบมือถือขึ้นมา
“มู่จื่อ เธออย่าเพิ่งคิดมากนะ ฉันจะเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้”
หานมู่จื่อกลับจับมือของหล่อนไว้ หันไปมองหล่อน “เรียกรถพยาบาลช้าเกินไป ให้เซียวซู่ออกมา พวกเราจะไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้”
“โอเค ฉันจะไปเรียกเซียวซู่ให้”
หลังจากที่หานมู่จื่อคุยกับเสี่ยวเหยียนเรียบร้อยแล้ว จึงรีบเดินขึ้นไปประคองเย่โม่เซิน
เมื่อผู้หญิงที่ช่วยประคองเย่โม่เซินเห็นหานมู่จื่อ สายตายังแฝงไปด้วยความสงสัย มองหล่อนด้วยความลังเล
“ขอบคุณที่ช่วยดูแลเขานะคะ ให้เป็นหน้าที่ฉันต่อนะคะ” หานมู่จื่อเดินเข้าไปประคองเย่โม่เซินออกมา สีหน้าของเย่โม่เซินซีดขาว เหงื่อออกเต็มตัว คิ้วขมวดแน่น เมื่อเห็นก็รู้สึกได้ว่าเขาทรมานมาก
หล่อนเช็ดเหงื่อที่ออกบนหน้าผากเขา และคอยเฝ้าดูเขาอย่างเงียบๆ
แม้ว่าหล่อนจะตกใจจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง สติกระเจิดกระเจิง