บทที่1077 คนที่เธอรักมาก

บทที่1077 คนที่เธอรักมาก

คำพูดนี้ ทำเอาหานมู่จื่อหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

“ฉันสามารถคลอดได้ขนาดนั้นที่ไหนกัน?”

“ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ?” เสี่ยวเหยียนเข้ามาชิดมากขึ้น ถึงแม้ว่าภายในห้องมีเพียงพวกเธอสองคน แต่ตอนพูดกระซิบกระซาบกันก็ยังต้องเบาเสียงลง กลัวว่าคนอื่นจะได้ยินเข้า

“คุณชายเย่เก่งกาจเสียขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าเธออยากมีกี่คนก็มีเท่านั้นเลยหรือไง”

หานมู่จื่อส่ายหน้าออกมา

“ไม่ไหว สองคนก็พอแล้ว ถ้าเยอะกว่านี้อีกเลี้ยงไม่ไหวแน่”

“อู้ ดีจริง ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันเกิดพี่ชายมาโขยงนึง แล้วค่อยคลอดลูกสาวอีกคน ให้พวกพี่ๆดูแลน้องสาวไป อย่างนี้ล่ะก็ ลูกสาวก็จะเป็นเจ้าหญิงน้อยเพียงหนึ่งเดียวของบ้าน”

“งั้นเธอก็ต้องพยายามเข้าสิ รีบแต่งงาน อย่างนี้แล้วความปรารถนาก็จะเป็นจริงแล้ว”

ท่ามกลางความมืด จู่ๆก็เงียบสงัดลง

บรรยากาศเหมือนกับว่าจะหนักอึ้งขึ้นมา

ก่อนหน้านี้ริมฝีปากของหานมู่จื่อยังประดับไปด้วยรอยยิ้ม พอสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ผิดแปลกไปแล้ว ก็ได้รู้ตัวว่าตัวเองได้พูดอะไรออกไปอย่างรวดเร็ว

ริมฝีปากเธออ้าออกมาเล็กน้อย เหลือบมองไปทางเสี่ยวเหยียน เปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก

“ขอโทษ...”

ได้ยินเธอขอโทษ ทางเสี่ยวเหยียนก็ได้ตอบสนองออกมาอย่างรวดเร็ว เอ่ยขัดเธอไปทันที

“เธอจะขอโทษอะไรกัน? ฉันคิดว่าเธอพูดได้ถูกสุดๆไปเลย ในเมื่อความปรารถนาของฉันคือสิ่งนี้ งั้นฉันก็จะต้องพยายามให้มันเป็นจริงขึ้นมา รีบแต่งงาน รีบมีลูก พยายามให้มีลูกชายหญิงครบคู่ จากนั้นก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”

คำพูดนี้พูดออกมาได้อย่างสบายๆ เหมือนกับว่าไม่ได้มีท่าทีทุกข์ใจเลยแม้แต่น้อย แต่หานมู่จื่อกลับได้ยินแล้วไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

เสี่ยวเหยียนฝืนยิ้มออกมาให้เธอไม่หยุด จุดนี้ทำไมเธอจะมองไม่ออกกัน

คนที่เธอชอบนั้นก็คือ คนที่มีความสัมพันธ์ที่มีความสัมพันธ์เกี่ยวโยงกับตนอีก

ดูเหมือนว่าสำหรับเสี่ยวเหยียน ทุกวันต้องมาเจอเธอก็เป็นความทรมานอย่างหนึ่งแล้ว แต่เธอก็ยังมาอยู่เป็นเพื่อนเธอทุกวัน

คิดอย่างนี้แล้ว หานมู่จื่อก็เอื้อมมือออกไป คลำหาท่ามกลางความมืด จากนั้นก็ตบลงไปบนหลังของเสี่ยวเหยียนเบาๆ

“เสี่ยวเหยียนเด็กดี ในอนาคตเธอจะต้องหาคนที่รักเธอมากๆสักคนเจอแน่ๆ หลังจากนั้นก็เกิดลูกชายมาสักโขยงนึง แล้วค่อยคลอดลูกสาวมาสักคน แต่ละวันก็จะผ่านไปอย่างมีความสุขแน่”

เสียงของเธอเต็มไปด้วยความจริงใจ ทั้งๆที่ควรจะใช้ชีวิตที่ปรารถนา แต่ในตอนนี้ภายในใจของเสี่ยวเหยียนกลับรู้สึกทุกข์ใจเป็นอย่างมาก

เธอนั้นอยากมีลูกชายเป็นโขยงจริงๆ แล้วค่อยมีลูกสาวอีกคนนึง จากนั้นก็ให้พวกพี่ชายดูแลน้องสาวไป

แต่ภายในใจของเธอยังมีอีกคำพูดหนึ่งที่ยังไม่ได้พูดออกไป

เธอหวังว่าคนที่จะมีลูกกับเธอคนนั้น จะเป็นคนที่เธอรัก

“อืม”

ท่ามกลางความมืด เสียงของเสี่ยวเหยียนขึ้นจมูก หานมู่จื่อคาดเดาออกอย่างรวดเร็วว่าเธอน่าจะกำลังร้องไห้อยู่ แต่ในเวลานี้ไม่รู้ว่าจะต้องพูดปลอบเธอออกไปยังไง ทำได้เพียงตบหลังเธอเบาๆอยู่อย่างนั้น

ทั้งสองคนแอบอิงกันอยู่อย่างนั้น ภายในใจก็คิดจมอยู่กับเรื่องบางอย่างไปทั้งคู่

แต่ถึงอย่างไรก็ตามสุดท้ายแล้วก็ไม่อาจทนต่อความง่วงได้ จึงค่อยๆหลับไป

วันต่อมา เย่โม่เซินยังไม่ตื่นนอน

หมอบอกว่าสถานการณ์อย่างนี้อาจเกิดขึ้นได้ ให้คนในครอบครัวอดทนรออีกหน่อย