บทที่1084 ตื่นขึ้น

บทที่1084 ตื่นขึ้น

หลังจากที่ส้งอานพูดจบแล้ว หานมู่จื่อก็รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้นมาก

ตึกตัก ตึกตัก

แทบจะทะลุออกมาจากอกแล้ว

ริมฝีปากของเธอขยับ เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่กลับถูกส้งอานเดาออกเสียก่อน “อย่าตื่นเต้นไปสิ ทำใจให้สงบไว้ เธอกำลังท้องอยู่นะ อย่าอารมณ์กระสับกระส่ายขนาดนั้น ต้องหัดควบคุมตัวเอง”

“ขออภัยค่ะ” หานมู่จื่อหัวเราะอย่างรู้สึกผิด ยกมือขึ้นมาทาบอก ปรับอารมณ์ของตัวเองให้คงที่แล้วเปิดปากพูดขึ้นอีกครั้ง “ฉันจะควบคุมตัวเองให้ดีค่ะคุณน้า รอให้หิมะหยุดตกแล้ว ฉันจะรีบกลับไปทันที”

“ไม่ต้องรีบหรอก ความปลอดภัยต้องมาเป็นอันดับแรก”

หิมะตกอยู่สองวันเต็มๆถึงค่อยๆเบาลง ทางด่วนถูกปิด ถ้าจะกลับไปก็คงต้องช้าลง หานมู่จื่อเองก็ไม่อยากจะเร่ง เลยพักอยู่ที่เมืองใกล้เคียงสี่วันถึงจะกลับไป

เมื่อกลับไปถึงเมืองเป่ยอย่างแรกที่ทำก็คือไปโรงพยาบาล

“เธอรีบร้อนเกินไปแล้ว” ส้งอานพูดพร้อมขมวดคิ้ว

“คุณน้าคะ ฉันก็กลับมาอย่างปลอดภัยแล้วไม่ใช่เหรอคะ อีกอย่างพวกเราอยู่ที่นั่นตั้งนาน หลายวันที่ผ่านมาต้องลำบากคุณน้าแล้วค่ะ ที่นี่ให้ฉันดูแลต่อเถอะค่ะ พวกคุณกลับไปพักผ่อนเถอะ”

ส้งอานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าแล้วพาชายชรากลับไปพร้อมกัน

พอทุกคนกลับไปแล้ว หานมู่จื่อก็นั่งลงข้างๆเย่โม่เซิน แล้วจับมือเขาขึ้นมากุมไว้

“ไปขอพรให้คุณตั้งไกล ถ้าคุณได้ยินเสียงที่ฉันพูด ก็รีบตื่นขึ้นมาเร็วๆสิ ห้ามเอาแต่หลับอยู่แบบนี้นะ”

เธอพูดพึมพำเสียงเบากับเย่โม่เซิน ก็ไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินหรือไม่ แต่ตอนนี้รอบตัวไร้ผู้คนแล้ว เธอก็แค่อยากพูดคำพวกนี้ให้เย่โม่เซินฟัง

“ฉันกับลูกต้องการคุณนะ ดังนั้นคุณรีบตื่นขึ้นมาได้แล้ว จะจำเรื่องที่ผ่านมาได้หรือเปล่าก็ไม่เป็นไรแล้ว”

จากนั้นหานมู่จื่อก็พูดกับเย่โม่เซินอีกหลายต่อหลายประโยค สุดท้ายก็ผล็อยหลับไปบนแขนของเขา ตอนที่เสี่ยวเหยียนมาถึงที่นี่ในช่วงกลางคืนแล้วได้เห็นฉากนี้เข้า ก็รู้สึกทั้งโกรธทั้งเสียใจขึ้นมาทันที

ทั้งๆที่กำลังตั้งท้องอยู่ แต่กลับมาฟุบหลับแบบนี้ ก็ไม่กลัวว่าจะเป็นหวัดเลย

พอเซียวซู่ได้เห็นฉากนี้ ก็เม้มปากแน่น จากนั้นก็พูดว่า “เข้าไปปลุกคุณนายน้อยเถอะ นอนแบบนั้นไม่ดี”

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” เสี่ยวเหยียนพยักหน้า แล้วเข้าไปปลุกหานมู่จื่อ

หลังจากที่หานมู่จื่อตื่นขึ้นมา ก็ยกมือขึ้นขยี้ตาตามสัญชาตญาณ “เสี่ยวเหยียน เธอมาแล้วเหรอ”

ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาไหนแล้ว หานมู่จื่อกำลังจะมองเวลา แต่เสี่ยวเหยียนกลับพยุงเธอขึ้นมาก่อน “ทำไมเธอถึงไม่รู้จักดูแลตัวเองบ้างเลย มาหลับที่นี่ได้ยังไง”

ตอนที่ลุกขึ้นมา หานมู่จื่อก็รู้สึกขาชา จนต้องนั่งลงไปเหมือนเดิม

“เป็นอะไรไป ?”

หานมู่จื่อมีสีหน้าลำบากใจ “น่าจะเป็นเพราะอยู่ในท่านั้นนานไป ขาก็เลยชา” พอพูดจบ เธอก็ยื่นมือไปบีบนวดต้นขาของตัวเอง เสี่ยวเหยียนเลยต้องช่วยเธออีกแรง แล้วบ่นเธอไปด้วย

หลังจะนวดเสร็จแล้ว เซียวซู่ก็พูดขึ้น

“ที่นี่ปล่อยให้ผมเฝ้าต่อเถอะครับ”

หานมู่จื่อขมวดคิ้วคู่งาม “แต่ว่าเมื่อคืนคุณขับรถนะ คุณได้พักผ่อนบ้างแล้วหรือยัง”

“คุณนายน้อยวางใจเถอะครับ วันนี้ผมกลับไปนอนพักแล้ว ตอนนี้พลังเต็มเปี่ยม อีกอย่างตอนนี้คุณชายเย่อาการคงที่แล้ว กลางคืนผมจะหาเวลาให้ตัวเองพักผ่อนเองครับ”

วันที่สอง หานมู่จื่อก็คอยอยู่พูดคุยข้างๆเย่โม่เซินอีกหลายประโยค พูดจนสุดท้ายก็ทนไม่ไหวผล็อยหลับไปอีกครั้ง จากนั้นหานมู่จื่อก็เข้าสู่ความฝัน

ในความฝัน เย่โม่เซินตื่นขึ้นมา แต่เขาลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมด แล้วยังไม่ยอมรับเสี่ยวหมี่โต้วอีกด้วย แม้กระทั่งลูกในท้องของหานมู่จื่อเองเขาก็ไม่ยอมรับว่าเป็นลูกของเขา จากนั้นก็ยังพูดกับหานมู่จื่ออย่างเย็นชาว่า ยัยผู้หญิง อย่าคิดว่าจะใช้คำโกหกพวกนี้มาหลอกลวงฉันได้ ผู้หญิงแบบเธอ จะเข้าตาฉันได้อย่างไร

จากนั้นก็ผลักหานมู่จื่อทิ้งอย่างแรง หานมู่จื่อก็เลยกลิ้งตกลงมาจากบันได

！！！！