ตอนที่ 1102
บทที่1102 ไม่กลับบ้าน แล้วจะไปไหน
October 21, 2026
บทที่1102 ไม่กลับบ้าน แล้วจะไปไหน
แต่จนถึงที่สุด หานชิงก็ไม่ได้บอกเสี่ยวเหยียนว่าจ่ายไปทั้งหมดเท่าไหร่ เมื่อต้องเผชิญหน้าสายตาที่สงสัยของเธอ เขาก็พยายามหลีกเลี่ยง ก้มหน้าแล้วก็หยิบยามาจากมือของเธอ
เสี่ยวเหยียนไม่เข้าใจว่าเขาอยากจะทำอะไร ก็ปล่อยให้เขาหยิบถุงยาไป
หลังจากนั้นก็มองดูหานชิงเอายาใส่กระเป๋าของเขาไป
“……”
เสี่ยวเหยียนเห็นภาพเหตุการณ์นั้นก็อดไม่ได้ที่จะกะพริบตาอย่างสงสัย นี่มันเป็นเพราะว่าเธอเอาแต่คอยถามเรื่องราคา ก็เลยโกรธงั้นเหรอ?
ก็เลยไม่อยากเอายาให้เธอเหรอ?
ความคิดดังกล่าวปรากฏขึ้นในหัวของเสี่ยวเหยียน เธอรู้สึกทุกข์ใจเล็กน้อย แต่ว่าเธอก็คิดได้อย่างรวดเร็ว ไม่อยากเอายาให้เธอก็ไม่เป็นไร อย่างมากเธอก็แค่ไปซื้อยาที่ร้านยาก็ได้
ตอนที่เธอกำลังคิดอะไรวุ่นวายยุ่งเหยิงอยู่นั้น จู่ๆหานชิงก็ขยับเข้ามาใกล้เธอ แล้วก็เอื้อมมือเจ้ามาหาเธอ
เสี่ยวเหยียนเอนตัวไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ พร้อมกับมองหน้าหานชิง
“ทำ ทำอะไร?”
มือของหานชิงค้างอยู่กลางอากาศ แล้วก็ถามอย่างทำอะไรไม่ถูก “อยากอยู่ที่โรงพยาบาลต่อ ไม่กลับบ้านงั้นเหรอ?”
“กลับบ้าน?”
ตอนนี้เองเสี่ยวเหยียนถึงได้มีท่าทีโต้ตอบ ที่แท้เขาจะพาเธอกลับบ้านงั้นเหรอ? เพราะฉะนั้นท่าทางของเขาเมื่อกี้นี้คือจะอุ้มเธออีกแล้วงั้นเหรอ?
นี่มันเรื่องอะไรกัน? วันนี้เขาเสพติดกับการอุ้มเธอเหมือนเจ้าหญิงหรือยังไงกัน เอาแต่จะอุ้มเธออยู่นั่นแหละ ปกติเขาไม่ให้เธอเข้าใกล้เขาไม่ใช่เหรอ?
“ไม่กลับบ้าน แล้วจะไปไหน?”
“……ก็ต้องกลับบ้านแน่นอนอยู่แล้วสิ แต่ว่าไม่ต้องไปส่งฉันหรอก ฉันกลับเองได้”
ถึงแม้ว่าเมื่อกี้เขาจะไม่ได้ถามเธอ แต่ว่าเสี่ยวเหยียนเดาคำตอบได้ในใจอยู่แล้ว เพราะว่าเธอปัญญาอ่อน เมื่อกี้ถึงได้ถามคำถามที่น่าเก้อเขินแบบนั้นออกไป แล้วถ้าตอนนี้ยอมให้เขาไปส่งเธอกลับบ้านอีก เธอจะเป็นคนยังไงกัน
พอได้ยินดังนั้น หานชิงก็ไม่ได้ร้อนใจอะไร สายตาของเขาไล่มาตั้งแต่ใบหน้าของเธอ แล้วก็มาหยุดอยู่ตรงขาของเธอที่ได้รับบาดเจ็บ “จะกลับเองงั้นเหรอ? เธอเดินได้เหรอ?”
เสี่ยวเหยียนรู้สึกผิดอย่างแปลกประหลาดกับสายตาที่แหลมคมของเขา เธอกัดริมฝีปากล่างของตัวเองแล้วพูดว่า “เดิน เดินได้แน่นอนอยู่แล้ว”
“เพราะฉะนั้น สิ่งที่หมอพูดเมื่อกี้นี้เธอลืมไปหมดแล้วงั้นเหรอ?”
“……”
“ที่ว่าให้เธออย่างพึ่งออกกำลังกาย และอย่าเดินเยอะ”
เสี่ยวเหยียนจ้องหน้าเขาอย่างพูดไม่ออก หรือว่าความหมายของเขาก็คือจะอุ้มเธอกลับไปอีกครั้งงั้นเหรอ?
แล้วก็เป็นอย่างที่คิด พอเห็นว่าเสี่ยวเหยียนไม่ได้พูดอะไร หานชิงก็อุ้มเธอขึ้นมาทันที เสี่ยวเหยียนขมวดคิ้วแน่นมาก เธอไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ที่ไหน แน่นอนว่าไม่สามารถกอดคอเขาได้อีกต่อไปแล้ว ก็เลยได้แต่หดมือไว้ที่หน้าอกของตัวเอง
คนที่อึดอัดมีแค่เสี่ยวเหยียนเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ไม่ว่าจะโดนอุ้ม แล้วก็โดนวางบนรถ แถมเขายังช่วยรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธออีกต่างหาก การแสดงออกทางสีหน้าของหานชิงนั้นปกติตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ แม้แต่ลมหายใจก็เสถียรอย่างมาก
แต่ว่าในทางกลับกัน เธอกลับรู้สึกผิดหวังมาก
ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเพราะการกระทำของเขา เธอหน้าแดงเพราะการได้สัมผัสกัน หัวใจก็เต้นแรงขึ้นเพราะลมหายใจที่แผดเผา ต่างๆนานา……
เพราะฉะนั้นหลังจากขึ้นรถมาแล้วเสี่ยวเหยียนก็ไม่ได้แม้แต่ถามด้วยซ้ำว่าเขาจะไปส่งเธอที่ไหน เธอได้แต่นอนแผ่อยู่บนที่นั่งนั้น หลับตาแกล้งตาย
เธอก็แกล้งหลับไปแบบนั้น พอถึงบ้าน เธอก็ลงจากรถ ไม่สนใจอะไรมากมาย
สำหรับเงินค่ารักษาที่เขาจ่ายให้เธอนั้น ถ้าเกิดว่าเขาไม่อยากรับจริงๆล่ะก็ เธอก็จะให้มู่จื่อแทน แล้วก็ให้มู่จื่อให้เขาแทนเธอ
หรือถ้าเกิดว่ามู่จื่อไม่ได้ เธอก็ไปหาเสี่ยวหมี่โต้ว
เสี่ยวหมี่โต้วต้องช่วยเธอแน่นอน
ระหว่างทางกลับบ้านของเธอนั้น สาวน้อยคนนี้เอาแต่หลับตาแน่น หานชิงเห็นภาพนี้ตอนที่หันหน้ามาตอนที่รถติดไฟแดง
เธอจับเข็มขัดนิรภัยไว้แน่น ถึงแม้ว่าเธอจะหลับตาแต่ว่าท่าทางของเธอกลับดูเหมือนไม่หวาดกลัวต่อความตายยังไงยังงั้น และลมหายใจก็ไม่สม่ำเสมอ