บทที่1153 อยู่นิ่งๆอย่าเพิ่งขยับ

บทที่1153 อยู่นิ่งๆอย่าเพิ่งขยับ

เสี่ยวเหยียนนิ่งไปสักครู่ ยังไม่ทันที่จะได้เรียกสติกลับมา โคงโคงแร็กดอลล์ตัวเล็กก็วิ่งโผล่เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเธอแล้ว เธอเรียกสติกลับมาได้หลังจากที่นิ่งไปหลายวินาทีจึงอุ้มโคงโคงขึ้นมากอดไว้อย่างแน่น เกรงว่ามันจะตกลงไป

โคงโคงหันหน้าแล้วลูบไปยังแขนของเธอ แล้วม้วนตัวอยู่ในอ้อมแขนของเธออย่างว่านอนสอนง่าย

เชื่องมาก แล้วก็น่ารักมากๆด้วย

เสี่ยวเหยียนตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เธออุ้มเจ้าแร็กดอลล์น้อยแล้วลุกขึ้นยืน แล้วมองไปยังหานชิงอย่างอับอาย

“ถ้าชอบ คืนนี้ก็ให้มันอยู่เป็นเพื่อนก็ได้”

“ได้หรอ?” เสี่ยวเหยียนถามอย่างไม่แน่ใจ แท้จริงแล้วเธออยากถามว่า คืนนี้เธอต้องนอนที่นี่จริงหรอ?

“อื้ม” หานชิงเดินตรงมา “นี่ก็ดึกแล้ว ฉันพาเธอกลับห้องดีกว่า เธอรีบพักผ่อนได้แล้ว”

เสี่ยวเหยียนที่อุ้มโคงโคงเอาไว้เดินตามหลังเขาไป ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องด้วยกัน หานชิงพาเธอเข้าไปในห้องนอน พร้อมพูดว่า “คืนนี้เธอนอนห้องนี้นะ ฉันอยู่ห้องข้างๆ ถ้ามีเรื่องอะไรก็โทรมาหาฉัน ไม่ก็เรียกฉันโดยตรงได้เลย”

เขากะจะให้เธอนอนที่นี่จริงๆ

เสี่ยวเหยียนที่อุ้มโคงโคงเอาไว้ พยักหน้าอย่างรู้สึกผิด แล้วตอบตกลงเสียงเบา

“งั้นฉันไปก่อนนะ”

ก่อนที่จะเดินจากไป หานชิงหยุดก้าวเดินแล้วหันมามองเธออีกแวบหนึ่ง เสี่ยวเหยียนตื่นเต้นขึ้นมาทันที “มีอะไรหรือหรือเปล่า?”

“อย่าคิดมาก เรื่องนี้......ฉันจัดการเอง พักผ่อนดีๆ”

พูดจบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปวางไว้บนหัวของหญิงสาว จากนั้นก็ขยี้เบาๆ

เสี่ยวเหยียน：“……”

จนกระทั่งเสียงประตูปิดลง เสี่ยวเหยียนถึงจะเรียกสติตัวเองกลับคืนมาได้ เมื่อกี้......

หานชิงลูบหัวเธองั้นหรอ? ส่วนเธอก็ยืนนิ่งอยู่กับที่จนลืมแสดงปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ

“เมี๊ยวเมี๊ยวเมี๊ยว!” โคงโคงในอ้อมแขนของเธอเริ่มดิ้น เสี่ยวเหยียนก้มหัวลง : “ว่าไงจ๊ะโคงโคง?”

“เมี๊ยว!” โคงโคงกระโดดลงจากอ้อมแขนของเธอ จากนั้นมันก็วิ่งขึ้นไปบนเตียง จากนั้นมุดเข้าไปในผ้าห่ม แล้วมองมายังเสี่ยวเหยียน ราวกับว่าเชิญชวนให้เธอขึ้นมานอนด้วยกัน

“……”

ทำไมเจ้าแมวตัวนี้เชี่ยวชาญจังนะ?

ครุ่นคิดอยู่สักครู่ เสี่ยวเหยียนก็ตามขึ้นเตียงไป ในตอนที่เธอจะเอนตัวลงนอนนั้นโคงโคงเจ้าแร็กดอลล์น้อยก็รีบเข้ามานัวเนียอยู่ข้างเธอทันที มันส่งเสียงร้องเหมียวไปทางเธอด้วย เสี่ยวเหยียนจึงลูบหัวมันอยู่สักพัก ก่อนจะเอนตัวลงนอน

คืนนี้ มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น

แต่ว่า เรื่องที่ทำให้เธอลืมยากสุดก็คือจูบจากหานชิงเมื่อสักครู่ จู่ๆก็จูบลงมา จนเธอไม่ทันที่จะได้โต้ตอบ จากนั้นทั้งการกระทำและการสื่อสารเสี่ยวเหยียนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองทำได้ยังไง

เธอยื่นมือออก แล้วยกขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ จนรู้สึกด้านในหัวใจนั้นร้อนเป็นไฟ

ทำไมเขา......ถึงจูบเธอกันนะ?

จะเป็นเหมือนที่เธอคิดหรือเปล่า? เสี่ยวเหยียนหลับตาลง เหมือนว่าไม่กล้าที่จะคิดต่อ กลัวว่าตัวเองจะคิดมากไป แล้วจะผิดหวังอีก

เธอลูกหัวของโคงโคง แล้วโน้มตัวเข้าไปถามเสียงเบา

“โคงโคง เธอว่า......ทำไมจู่ๆเขาถึงทำแบบนี้นะ?”

“เมี๊ยว?” โคงโคงหันหน้ามา ตากลมโตจ้องมองมายังเธอ

“เห้อ เธอเป็นแค่แมว จะไปเข้าใจอะไร เข้านอนเถอะ” เสี่ยวเหยียนห่มผ้าให้พวกเขาทั้งสอง จากนั้นก็หลับตาเตรียมจะนอน

เดิมทีเธอคิดว่าคืนนี้ แค่หลับตาลงก็จะนึกถึงภาพที่หลี่ซือห้านจะข่มขืนเธอ แต่ไม่คิดว่าหลังจากที่หลับตา ภาพที่เห็นกลับเป็นหานชิงทั้งหมด

คิ้วของเขา ตาของเขา ริมฝีปากของเขา......

เสี่ยวเหยียนส่ายหัวไปมา อยากจะลบภาพของหานชิงออกจากหัว จากนั้นก็พลิกตัวจะนอนต่อ

แต่ก็ยังเหมือนเดิม ภาพหานชิงยังคงอยู่ในสมองของเธออย่างไม่มีอะไรมาลบได้

เสี่ยวเหยียนลืมตาขึ้น มองไปยังเพดานสีขาวหิมะ วินาทีนี้รู้สึกว่า ชาตินี้เธอจบเห่แล้ว โดนหานชิงกำไว้ในมือเสียแล้ว