บทที่1176 เรียกสักหน่อยก็ไม่เสียหาย

บทที่1176 เรียกสักหน่อยก็ไม่เสียหาย

อีกทั้งในตอนนั้นเองเธอก็ยังระเบิดอารมณ์ออกไป

ตอนนี้พอมาคิดๆดูแล้ว มันทั้งอับอายทั้งขายขี้หน้าเสียจริง อันที่จริงสำหรับเธอนั้น หลินสวี่เจิ้งถึงแม้ว่าจะเป็นเพื่อนของหานชิง แต่เธอก็ไม่สนิทสนมกับเขาเลยจริงๆ

แต่ตอนนี้เขากลับพูดเย้าแหย่เธอออกมา ทำเอาเสี่ยวเหยียนไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปยังไงเลยจริงๆ

หลินสวี่เจิ้งก็ได้วางแก้วชาลง ส่งยิ้มให้เธอพลางพูดออกมาว่า

“เป็นอะไรไป? ทั้งสองคนคบกันก็เป็นเรื่องที่ดี ทำไมถึงมีสีหน้าอย่างนั้นล่ะครับ?”

เห็นท่าทางอีกฝ่ายเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ได้ยิ้มอย่างนั้นแล้ว เสี่ยวเหยียนก็เข้าใจขึ้นมา หลินสวี่เจิ้งคงรู้เรื่องนี้แล้วก็เลยตั้งใจมาหากัน

ถึงแม้ว่าเสี่ยวเหยียนจะไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสอง ทำไมเขาถึงได้เป็นห่วงชีวิตรักของหานชิงได้ถึงขนาดนี้ แต่เสี่ยวเหยียนก็ไม่กล้าเสียมารยาทถามออกไปตรงๆ

แต่คาดว่าหลินสวี่เจิ้งคงเป็นคนที่อ่านความคิดได้ทะลุปรุโปร่งคนนึง เพียงไม่นานก็คาดเดาได้ว่าภายในใจเสี่ยวเหยียนกำลังคิดอะไรอยู่ จึงเอ่ยถามเสียงเรียบนิ่งออกไป “คือแปลกที่ทำไมฉันถึงมา?”

เอ่อ....

เสี่ยวเหยียนไม่ได้ตอบออกไป แต่สีหน้าที่แสดงออกมาก็แสดงออกไปอย่างชัดเจนแล้ว

“ความจริงแล้วก็แค่รู้สึกว่ามันน่าสนุกเท่านั้นเอง ยังจำได้เลยว่าเมื่อก่อนฉันยังเคยบอกเธอว่าอยากแนะนำผู้ชายคนนึงให้กับเธอใช่มั้ยล่ะ?”

ได้ยินอย่างนั้นแล้ว เสี่ยวเหยียนเหม่อไปสักพักนึง แต่เพียงไม่นานก็เรียกสติกลับคืนมาได้ “หรือว่า คนที่นายหลินพูดถึงเมื่อก่อนนี้จะเป็นหานชิง?”

หลินสวี่เจิ้งพยักหน้ายิ้มๆ

เสี่ยวเหยียนนิ่งเงียบ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไป

“เพื่อนสนิทฉันโสดมาหลายปี ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเข้าตาเขาเลยสักคน แต่ตอนนั้นเพื่อเรื่องของเธอแล้วเขาถึงกับเอ่ยปากขอกับฉันเป็นครั้งแรก ตอนแรกฉันก็แปลกใจที่ได้ยินชื่อของเพศตรงข้ามที่ไม่ใช่ชื่อน้องสาวออกมาจากปากของเขา ก็เลยเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาสุดๆ ครั้งที่แล้วสาวน้อยยังวีนแตกอยู่ที่สถานีตำรวจอยู่เลยไม่ใช่หรอ? ความจริงเธออย่าคิดอย่างนั้นเลย หายากเลยนะที่เขาจะเอ่ยปากกับคนอื่นเพราะเรื่องของเธอได้ นี่มันก็ได้อธิบายเรื่องนี้เอาไว้หมดแล้ว”

เสี่ยวเหยียนไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลที่หลินสวี่เจิ้งมาในวันนี้ หรือว่าจะมาพูดยกยอหานชิง? แต่ในใจของเสี่ยวเหยี่ยนในตอนนี้ หานชิงได้เป็นคนดีที่ไม่มีใครสู้ได้อยู่แล้ว

“ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะพูดอะไรพวกนี้ออกไปก็ฟังดูเหมือนจะเกินความจำเป็นไปบ้าง แต่ฉันก็ต้องสำรวจความรู้สึกของการมีตัวตนอยู่เพื่อเพื่อนรักของฉันคนนี้สักหน่อยด้วยนี่ไม่ใช่หรือไง?” หลินสวี่เจิ้งยิ้มจางๆออกมา เหมือนกับว่ากำลังพูดเล่นออกมาไม่มีผิด

เสี่ยวเหยียนอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา

“ไม่ว่าจะพูดยังไง ฉันก็ควรจะต้องขอบคุณคุณนะคะนายหลิน”

“อ้อ?” หลินสวี่เจิ้งได้ยินแล้วก็ได้เลิกคิ้วออกมา “ขอบคุณฉัน? ขอบคุณอะไรฉัน? ตอนแรกที่ฉันอยากแนะนำให้เธอ เธอก็ไม่ได้ตอบรับกลับมานี่”

“ไม่ใช่เรื่องนี้ค่ะ” เสี่ยวเหยียนพูดออกไปด้วยความเขินอายอยู่บ้าง “ฉันหมายถึงเรื่องตอนนั้นที่คุณเรียกเขามาที่สถานีตำรวจ ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้ ช่วงหลังของฉันกับเขา...ก็คงไม่มีทางที่จะมีความรู้สึกที่ประดังเข้ามาพวกนั้นได้”

คุณ?

ไม่รู้ว่าทำไม แต่คำว่าคุณคำนี้ได้ทำให้หลินสวี่เจิ้งได้ยินแล้วก็รู้สึกขัดหูขึ้นมาสุดๆ ถึงแม้ว่าเขาจะอายุมากกว่าสาวน้อยตรงหน้าอยู่มาก แต่ร้ายดียังไงเขาก็เกิดปีเดียวกันกับหานชิง เธอรักกับหานชิง ในตอนที่พูดกับเขาก็ได้นำหน้าด้วยคำว่าคุณ เหมือนกับเขาเป็นคุณลุงคนนึงไม่มีผิด

“คำพูดเกรงอกเกรงใจจำพวกนี้ นี่เป็นโชคชะตาระหว่างเธอกับเขา ฉันอย่างมากก็แค่เพิ่มสีสันให้เท่านั้นเอง ถึงแม้ว่าจะไม่มีโอกาสในครั้งนั้น หลังจากนั้นพวกเธอก็ถูกกำหนดให้มาเจอกันอยู่ดี”

นี่เป็นสิ่งที่เมื่อก่อนตอนภรรยาของเขายังมีชีวิตอยู่พูดอยู่บ่อยๆ เนื่องจากการพบเจอกันของเขากับภรรยามันวิเศษมาก และหลังจากที่เขาแต่งงานไปแล้วก็ยังร้องอุทานออกมาเหมือนกัน ถ้าวันนั้นเขาไม่ได้ไปงานเลี้ยงงานนั้น คงไม่มีทางได้รู้จักเธอแล้วใช่หรือเปล่า

ทุกครั้งภรรยาของเขาก็จะหยิกหน้าของเขาแล้วถามว่าเขาพูดเหลวไหลอะไร นี่มันเป็นโชคชะตาของพวกเขา ถึงแม้ว่าวันนี้จะไม่เจอ พรุ่งนี้ไม่เจอ หลังจากนั้นก็จะต้องมีสักวันที่จะต้องได้เจอกัน

เพียงได้เจอกัน นั่นก็จะหนีกันไปไม่พ้นแล้ว

ดังนั้นแล้วเริ่มตั้งแต่ที่หานชิงมาเอ่ยปากพูดถึงเรื่องของเสี่ยวเหยียนเป็นครั้งแรก หลินสวี่เจิ้งก็ได้มั่นใจเรื่องหนึ่งแล้ว

หานชิงหนีไม่พ้นแล้ว

ไม่ใช่หญิงสาวจะต้องการเขา แต่เขาต่างหากที่ต้องการเธอ

แต่จะว่าไปแล้ว หลินสวี่เจิ้งกระแอมออกมาเบาๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังออกมา “ถ้าเธออยากจะขอบคุณฉัน มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่หลังจากนี้ก็พูดปกติกับฉันก็ได้ อย่าใช้คำว่าคุณเลย ถึงยังไงฉันก็อายุเท่ากับหานชิงนะ”

เสี่ยวเหยียน “...”

เธอนิ่งอึ้งไปได้สักพักนึงกว่าจะรู้ว่าสิ่งที่หลินสวี่เจิ้งพูดมามันหมายความว่าอะไร ที่แท้เขาก็คิดว่าเธอเรียกเขาเสียเป็นคนแก่ แต่ก็ใช่ เธอรักกับหานชิง แต่สุดท้ายมาเรียกหลินสวี่เจิ้งว่าคุณ เหมือนกับว่าจะยกช่วงวัยของเขาเสียสูงเสียจนบอกไม่ถูก