บทที่1179 ชายผู้ที่อยู่ในห้วงความรัก

จากนั้นเธอก็หันหลังวิ่งเข้าไปในห้องครัว

หานชิงกับหลินสวี่เจิ้งพูดคุยกันเสร็จ หันกลับมาก็พบว่าสาวน้อยได้วิ่งเข้าไปในครัวแล้ว เหลือเพียงหลัวหุ้ยเหม่ยแค่คนเดียว

เขาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็กลับมานิ่งอีกครั้ง หลังจากบอกลาหลัวหุ้ยเหม่ยไปก็เดินออกไปพร้อมกับหลินสวี่เจิ้ง

เสี่ยวเหยียนอยู่ในห้องครัวไม่รู้ว่านานแค่ไหน หลัวหุ้ยเหม่ยก็เข้ามา

“แม่ พวกเขาไปแล้วหรอ?”

“ไปแล้ว อยากรู้ขนาดนั้นทำไมไม่อยู่ด้านนอกเอง?”

เสี่ยวเหยียนไม่ได้ตอบ ในใจก็คิดว่าตอนกลางวันเพิ่งเจอหานชิงไป ถ้าติดกันเกินไปแล้วอีกฝ่ายเกิดเบื่อขึ้นมาเธอจะทำยังไง?

และหลังจากที่มีความรัก เธอก็ดูแลงานที่ร้านได้น้อยลง อย่างนี้มันไม่ไหวเลย เธอจะต้องจัดสรรเวลาให้ดี

ในช่วงปลายเดือน เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เริ่มนับเวลาถอยหลังจากวันที่หานมู่จื่อต้องคลอดลูก เหลือเวลาเพียงแค่สองวันเท่านั้น

ช่วงเวลานี้เย่โม่เซินก็คอยเฝ้าเธอไม่ปล่อยกว่าเดิม แทบจะดูแลกันทุกฝีก้าว ไม่คลาดสายตาแม้แต่ก้าวเดียว ตามการพูดของเสี่ยวหมี่โต้วแล้ว เขาคิดว่าแด๊ดดี้บ้าไปแล้ว วันทั้งวันเฝ้าหม่ามี๊อยู่เหมือนอย่างกับคนบ้า อะไรก็ต้องยุ่งไปเสียทุกอย่าง

QAQแง ผู้ชายที่กำลังมีความรัก~~

เนื่องจากจวนใกล้จะคลอดแล้ว ดังนั้นแล้วในตอนที่เสี่ยวเหยียนได้รับการเรียกหาจากหานมู่จื่อให้ไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ เย่โม่เซินก็ยังคอยเฝ้าดูอยู่ข้างๆ ทำให้เสี่ยวเหยียนไม่ว่าจะยังไงก็คิดว่ามันไม่เป็นไปอย่างธรรมชาติเอามากๆเลย อยากหาเวลาพูดกระซิบกระซาบกับหานมู่จื่อก็ไม่มีโอกาสเลย

ทำได้เพียงกดเสียงตัวเองให้เบาลง บ่นกับหานมู่จื่อไปเบาๆ

“ทำไมคุณชายเย่ถึงยังไม่ไป เขาจ้องอยู่อย่างนี้ ฉันทำตัวไม่ถูกแล้ว”

ถึงแม้ว่าเสี่ยวเหยียนจะรู้ว่าความสนใจของเย่โม่เซินอยู่เพียงแค่ที่ตัวของหานมู่จื่อ แต่เธอก็อยู่ที่นี่ด้วย เย่โม่เซินอยู่ในห้องนี้ เธอก็รู้สึกว่าความกดอากาศต่ำลงมากเลย

หานมู่จื่อกำลังฉีกกลีบส้มเข้าปากกิน ได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะมองเย่โม่เซินไปแวบนึง พบว่าเขากำลังนั่งกอดอกอยู่ตรงหน้า จ้องมาทางนี้ไปอย่างไม่กะพริบตา

“เอ๊” หานมู่จื่ออดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจออกมา หันไปหาเสี่ยวเหยียน “บอกตามตรง ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้เขาแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าคลอดแล้วจะดีขึ้นอีกสักหน่อยหรือเปล่า จ้องฉันเสียเหมือนอย่างกับนักโทษไม่มีผิด”

เสี่ยวเหยียน “...ฟังดูแล้วก็ค่อนข้างจะน่ากลัวอยู่นะ”

พูดจบทันใดนั้นเองเสี่ยวเหยียนนึกถึงอนาคตของตัวเองกับหานชิงขึ้นมา ถ้าในอนาคตเธอก็ท้องขึ้นมาเหมือนกัน หานชิงจะเฝ้ามองเธอเหมือนกับที่คุณชายเย่เฝ้ามองภรรยาของเขาอย่างนี้หรือเปล่า?

ดูเหมือนว่า...มันก็ไม่ได้แย่นะเนี่ย

คิดมาจนถึงตรงนี้แล้ว ทันใดนั้นเองเสี่ยวเหยียนก็สามารถเข้าใจถึงวิธีที่เย่โม่เซินกำลังทำอยู่ คาดว่าคนมีความสามารถมากมายคนนั้นเวลาชอบอะไรจนถลำลึกเข้ามากๆแล้วก็คงเป็นอย่างนี้ล่ะมั้ง?

“ความจริงแล้วคุณชายเย่ก็คงเป็นห่วงเธอมากไป”

สำหรับวิธีที่เย่โม่เซินทำหานมู่จื่อกลับไม่ได้รู้สึกว่ามันน่ารำคาญ เพียงแค่รู้สึกว่าเย่โม่เซินทำอย่างนี้จะทำตัวเองเหนื่อยเอา ถึงยังไงในตอนที่เธอยังพักผ่อนอยู่นั้น เขาก็ยังคอยเฝ้าอยู่ ตอนเธอตื่นเขาก็ยังไม่พักเลย

นี่หลังจากที่คลอดแล้วจะทนรับไหวหรือเปล่า?

“คำพูดพวกนี้ที่ฉันพูดออกมาด้วยความจริงใจทั้งนั้น แต่ฉันก็ขี้ขลาด ฉันไม่ค่อยอยากจะอยู่ที่เดียวกับเขาเท่าไหร่ ไม่อย่างนั้นแล้ว...ฉันขอตัวกลับก่อน?” เสี่ยวเหยียนแสดงความไม่พอใจออกมากับหานมู่จื่อเบาๆ

ได้ยินอย่างนั้นแล้ว สายตาของหานมู่จื่อเหลือบมองเธอไปเงียบๆ

“นานๆทีที่จะมาอยู่เป็นเพื่อนฉันสักที นี่เพิ่งจะนานเท่าไหร่เองเธอก็จะไปแล้ว? หรือว่าไม่ใช่เพื่อนสนิทกันแล้ว?”

เสี่ยวเหยียน “...”

เธอเองก็คิด แต่บรรยากาศแบบนี้มันน่ากลัวเกินไป

“เอาอย่างนี้มั้ยเธอก็เรียกพี่ชายฉันมาด้วยสิ?”

เสี่ยวเหยียน “???”

เสี่ยวเหยียนรู้ว่าเรื่องที่เธอคบกับหานชิงปิดบังเธอไม่ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะบอก แต่ถึงยังไงที่ร้านก็มีคนที่เก็บความลับไม่อยู่อยู่ด้วยคนนึง นั่นก็คือเสี่ยวหมี่โต้วนั่นเอง

กับหม่ามี๊ของเขา เสี่ยวหมี่โต้วเก็บความลับอยู่ที่ไหน?

เสี่ยวเหยียนพ่ายแพ้ขึ้นมา “เขาก็คงกำลังยุ่งมากเลยนะ?”

หานมู่จื่อโบกมือแสดงความคิดเห็น “หรือว่าแฟนจะไม่สำคัญกว่างาน?”

เสี่ยวเหยียน “...”